Τα ψώνια της τελευταίας στιγμής

– Τα πήρες όλα;
– Ναι, ναι.
– Τη λαμπάδα για τη βαφτιστήρα μας;
– Ναι.
– Τα τσουρέκια;
– Ναι.
– Τα αυγά;
– Ναι.
– Το βιβλιάριο του παιδιού;
– Ναι.
– Το ποδήλατο;
– Ναι.
– Τις φωτογραφίες που τυπώσαμε για τη μαμά σου;
– Ναι.
– Τα σουτζούκια που υποσχεθήκαμε του κουμπάρου μας;
– Ναι σου λέω, ναι, ναι, ναι!
– Τα κρασιά;
– ….
– Δεν πήρες τα κρασιά;!
– Ήθελα να τα πάρω, αλλά δεν θυμόμουνα ποια ταιριάζουν με αυτά που θα φάμε.
– Μα τι είναι αυτά που λες; Όλες οι πληροφορίες είναι διαθέσιμες, δεν έχουμε τίποτα μυστικό!
– Πρέπει να μου τα θυμήσεις.
– (στεναγμός) Λοιπόν, έχουμε και λέμε: μαγειρίτσα με Ασύρτικο. Αν δεν είναι πολύ αρωματικό, παίζει και Sauvignon Blanc. Αυγοσαλάτες και τρελοί μεζέδες με κάποιο ροζέ από Ξινόμαυρο. Οβελίας με Νάουσα ή κάποιο χαρμάνι με Ξινόμαυρο. Ψητό στο φούρνο με Νεμέα ή κάποιο χαρμάνι με Cabernet. Το σημείωσες;
– … χαρμάνι με Cabernet. ‘ντάξει!
– Ωραία.
– Και αν έχουμε αρνάκι με αγκινάρες;
– Θα το απολαύσουμε, αλλά για το κρασί καλή μας τύχη!
– Τόσο δύσκολο;
– Ω, ναι. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τσιμπήσεις λίγο παραπάνω το λεμόνι του αυγολέμονου και να ποντάρεις σε κάποιο βαρελίσιο Sauvignon Blanc.
– …. βαρελίσιο Sauvignon Blanc. ‘ντάξει!
– Ωραία.
– Και δεν μου λες τώρα: όλα αυτά θα τα πάρουμε με το αμάξι στο χωριό;
– Ε, ναι, φυσικά.
– Και θα χωρέσουμε κι εμείς; Και η λαμπάδα, και τα τσουρέκια, και τα αυτά, και το βιβλιάριο, και το ποδήλατο, και οι φωτογραφίες, και τα σουτζούκια;
– Χμ.
– Χμ δεν θα πει τίποτα.
– Πρέπει να στήσουμε κάβα στο χωριό, δεν πάει άλλο.
– Έτσι είναι. Τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Πώς θα αναστήσουμε χωρίς κάβα;
– Μου κάνεις πλάκα τώρα, αλλά τέλος πάντων.
– Αμ αναστήσαμε Αγησίλαεεεεεε…..
– Βρε κοίτα να έχουμε δυο μπουκάλια της προκοπής μαζί μας, μην καταντήσουμε να πίνουμε τον κουτελίτη του μπάρμπα σου!
– Α πα πα πα πα! Χίλιες φορές μπύρα!
– Μην σου πω κοκακόλα.
– Ε, ας μην το τραβάμε και τόσο μακριά!

Καλή μας Ανάσταση! 😀

Κάθετες Ράμνιστες (και σούπες οριζόντιες)

Μέσα στις γιορτές, οργάνωσα λίγο την πτωχή πλην τίμια κάβα μου και διαπίστωσα ότι, χωρίς να το έχω σχεδιάσει, είχα βρεθεί κάτοχος τριών διαφορετικών τρύγων του ίδιου κρασιού. Συγκεκριμένα, της Ράμνιστας, της Νάουσας του κυρ-Γιάννη και των τρύγων του 2005, 2003 και 2000. Επιπλέον, σε μια επίσκεψη στον Ανθίδη, πέτυχα κι άλλες δύο χρονιές (2004 και 1999), οπότε το project είχε ήδη σχηματιστεί στο μυαλό μου: αυτό άξιζε να γίνει αφορμή για μία βραδιά κάθετης γευσιγνωσίας, με λίγους φίλους που έχουν κι αυτοί το μεράκι του κρασιού. Έτσι κι αλλιώς, η πραγματική απόλαυση στο κρασί είναι να το μοιράζεσαι με ανθρώπους που «πάσχουν» από το ίδιο μεράκι. Οι υποψήφιοι ήταν ήδη σεσημασμένοι, και τους βρίσκετε και στην μπλογκόσφαιρα (συγκεκριμένα εδώ κι εδώ).

Κάθετη ονομάζεται μία δοκιμή όταν περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές χρονιές από το ίδιο κρασί. Οι δοκιμαστές μπορούν να εκτιμήσουν την εξέλιξη του κρασιού και τις διαφορές από τρύγο σε τρύγο. Αντίστοιχα, η οριζόντια δοκιμή περιλαμβάνει κρασιά της ίδιας εσοδείας και με κάποιο κοινό χαρακτηριστικό – π.χ. από την ίδια περιοχή ή από την ίδια ποικιλία.

Ήθελα φυσικά να παίξουμε με τους τρύγους κι όχι απλά να τους δοκιμάσουμε. Έτσι, καταλήξαμε σε ένα μενού με πολλά, διαφορετικά «κύρια» πιάτα – μπουκίτσες αν χρειαζόταν – προκειμένου να υποστηρίξουμε τις διαφορετικές Νάουσες. Ξεκινά η λίστα: παϊδάκια αρνίσια (αρκετά εκ των οποίων μισο-ψημένα), μπριζολάκια χοιρινά μαριναρισμένα (με τη μυστική μαρινάδα του σεφ), πατάτες φούρνου, πρασο-κιμαδόπιτα, ναουσσιώτικα πιτάκια με πιπεριές Φλωρίνης και τυρί (courtesy of Food Junkie) και μια ανάμεικτη πράσινη σαλάτα με μανιτάρια και ροζ πιπέρι (ουφ, τέλειωσε, εντάξει!). Όλα αυτά βγήκαν μαζί, ώστε ο καθένας να μπορεί να δοκιμάσει από το πιάτο του διαφορετικές μπουκιές με διαφορετικούς τρύγους.

salataweb

Σαλάτα με μανιτάρια και ροζ πιπέρι

kreasweb

Ποικιλία ψητών κρεάτων (ορισμένα με το αιματάκι τους, σχεδόν να βελάζουν…)

Δεν ήθελα όμως να μην φτάσουμε χορτάτοι στα κύρια. Για όσο περιμέναμε, δύο είδη αλμυρά ταρτάκια δίπλα στο αφρώδες (επίσης από Ξινόμαυρο) ήταν εντάξει, αλλά χρειαζόταν κάτι ιδιαίτερο για τον ρόλο των πρώτων, τέτοιο που να μην «διαταράξει» την ισορροπία και την ροή ενός γεύματος αλλά να μας αφήσει κι ανάλαφρους. Η λύση ήρθε περίπου ως επιφοίτηση: θα σερβίριζα τρεις διαφορετικές σούπες για το σύνολο των πρώτων. Δοκιμάστηκε, με μεγάλη επιτυχία, και το προτείνω ανεπιφύλακτα και για τα τραπέζια σας. Ναι λοιπόν, οι σούπες ήταν σούπερ (ήταν από τα πιο άθλια λογοπαίγνια που μπορούσα να γράψω, το παραδέχομαι).

Όσο για τα αποτελέσματα της βραδιάς; Στα μεν πρόσωπα ήταν κολακευτικά εορταστικά: αν κάτι αξίζει να μάθουμε ξανά από αυτή την διαβόητη κρίση (είτε σαν γεγονός, είτε σαν αφορμή), είναι το πόσο όμορφα νιώθεις να δέχεσαι διαλεχτούς φίλους στο σπίτι και να τους «κακομαθαίνεις» όσο μπορείς.

dsc01577

Οι νύφες της βραδιάς

Στα δε ποτήρια η ετυμηγορία ήταν περίπου κοινή: με την αλλαγή του κλίματος αρχίζει να χάνεται η τυπικότητα σε ορισμένες ΟΠΑΠ. Επίσης, είναι εντυπωσιακή η άνοδος στον αλκοολικό βαθμό: 1,5 βαθμός μέσα σε 6 χρόνια. Αυτό είναι στοιχείο προβληματισμού για την κλιματική αλλαγή και το πώς επηρεάζει την ωριμότητα των σταφυλιών. Οι πιο πρόσφατοι τρύγοι (2005 και 2004) σχεδόν δεν είχαν χαρακτήρα Νάουσας κι ενδεχομένως, ειδικά για το 2005, ήταν δύσκολο να αναγνωρίσεις το Ξινόμαυρο. Το βαρέλι κυριαρχούσε, αλλά ήταν και νωρίς για να μετριαστεί η επήρειά του. Αντίθετα, 2000 και 1999 ήταν πολύ πιο τυπικές χρονιές, ξεκάθαρα Νάουσες, με κεραμιδί αποχρώσεις στο σκούρο χρώμα τους και τα χαρακτηριστικά αρώματα ντομάτας (λιαστή για το 2000, κέτσαπ για το 1999). Όμορφες, ευγενικές τανίνες και ιδανική οξύτητα για δίπλα στο φαγητό (πιο τονισμένη στο 1999, που έτσι κι αλλιώς ήταν το πιο άρτιο κρασί της συλλογής). Έδειχναν να έχουν ακόμα ζωή κι εξέλιξη μπροστά τους, ειδικά το 1999. Τέλος, το 2003 ήταν μια πολύ ιδιαίτερη χρονιά. Με ένα από τα πιο ζεστά καλοκαίρια που θυμάμαι, το κρασί ήταν γοητευτικό κι ανέφελο, ευχάριστο στο στόμα και χαρωπό, αλλά ήδη έδειχνε να πλησιάζει τις αντοχές του – δεν έχει πολλά χρόνια ακόμα μπροστά του. Με μια ανέμελη γενναιοδωρία σκορπάει την απόλαυσή του γρήγορα. Θα τολμήσω μια παρομοίωση: αν οι άλλοι τρύγοι ήταν μια οικογένεια οικονομολόγων και τραπεζιτών, το 2003 είναι αυτός που πήγε και σπούδασε σκηνογράφος και τώρα έχει πάει εθελοντής στον Αμαζόνιο για να σώσει κάποιο σπάνιο είδος ακρίδας. 🙂

Παράλληλες ματιές (και…αντίστοιχη κάλυψη) για την βραδιά μπορείτε να βρείτε στα blog των συνδαιτυμόνων, εδώ (με πλήρη κάλυψη του ε-ντυ-πω-σια-κό-τα-του dessert) και εδώ (με πλήρη κάλυψη των εξαιρετικών τυριών).

Ακολουθούν οι τρεις σούπες και οι συνταγές τους. Όλες είναι υπολογισμένες για 6 μερίδες περίπου και απαιτούν σπιτικούς ζωμούς (για τους οποίους θα κάνω προσεχώς κάποια λεπτομερή ανάρτηση, επειδή έχουν ιδιαίτερη σημασία). Συνέχεια

Χρυσοί Σκούφοι ‘09

pfo87701

Υπάρχουν ορισμένα Άγια Δισκοπότηρα στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Τα Holy Grail αντιστοιχούν σε όλα όσα αγαπά, κι όταν φτάσει να τα ζήσει ενθουσιάζεται ίσως περισσότερο με την προσμονή της εμπειρίας παρά με την εμπειρία αυτή καθ’ αυτή. Αυτός που αγαπά την οδήγηση ονειρεύεται την στιγμή που θα οδηγήσει μια Ferrari, αυτός που αγαπά τη μόδα την στιγμή που θα παρακολουθήσει live, δίπλα στο catwalk, τις καινούργιες κολεξιόν στο Μιλάνο. Οι συλλέκτες δίσκων εκστασιάζονται μπροστά στο αυθεντικό Sticky Fingers με το φερμουάρ στο εξώφυλλο κι όποιος αγαπά το σκάκι αναρωτιέται πώς θα ήταν να παίξει ενάντια στον ίδιο τον Κασπάροφ (ή μάλλον, τον Viswanathan Anand πλέον). Όσο για αυτόν που αγαπά την γαστρονομία, το Holy Grail είναι μια βραδιά στο El Buli, μια επίσκεψη στο Fat Duck ή μια φιάλη Ch.Lafite-Rotschild 1982, μοιρασμένη με τον σωστό άνθρωπο. Αν αυτά δεν είναι εφικτά, το αμέσως επόμενο που ονειρεύεται, είναι μια θέση στο τραπέζι της απονομής των Χρυσών Σκούφων. 🙂

Οι Χρυσοί Σκούφοι είναι τα ετήσια βραβεία υψηλής γαστρονομίας του περιοδικού «Αθηνόραμα» (όπως άλλωστε ξέρετε ήδη, αλλιώς πώς βρεθήκατε σε τούτο δω το ιστολόγιο?). Φέτος ήταν η 16η χρονιά απονομής τους. Για το δείπνο που ακολουθεί συνηθίζεται να έρχεται κάποιος γνωστός και πολύ-βραβευμένος σεφ από το εξωτερικό, ενώ οι θέσεις στα τραπέζια δίνονται αυστηρά με πρόσκληση. Φέτος, με αρκετή περιέργεια για το τι θα ζήσουμε και ξεχνώντας στο σπίτι φωτογραφική και σημειωματάριο, είχα την χαρά και την τιμή να συνοδεύσω την καλή μου σε ένα dinner gala που πολλοί θα ήθελαν να δουν (και – κυρίως – να γευτούν!) από κοντά.

Για να μην αναρωτιέστε για το πόθεν έσχες της πρόσκλησης, ήμουνα ένας από τους νικητές στον διαγωνισμό που έκανε φέτος το Αθηνόραμα για τους αναγνώστες του. Ο διαγωνισμός απαιτούσε να απαντήσεις σε ένα σετ αρκετά δύσκολων ερωτήσεων – πιστεύω πως πολλοί θα (έπρεπε να) αποθαρρύνθηκαν από το επίπεδο δυσκολίας. Ε, όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, απάντησα, κέρδισα και πήγα (κάτι σε «veni, vidi, vici» ανακατωμένο). Κι όταν ήρθε το courier με την πρόσκληση μου πήρε αρκετές ώρες να ηρεμήσω από τον ενθουσιασμό (και να σταματήσω να ουρλιάζω). Το Holy Grail που λέγαμε παραπάνω.

Να πω ευθέως ότι η βραδιά ήταν υπέροχη. Ο Αθήναιος περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια τον ρυθμό: allegro ma non troppo. Μπράβο στους διοργανωτές, γιατί κάτι τέτοιο εύκολα θα μπορούσε να ξεχειλώσει και να χάσει τον ρυθμό του. Ξεκινήσαμε με κάποια κοκτέϊλ ή μπύρες από τους χορηγούς, με «κρητικά tapas» δια χειρός Πέσκια να πηγαινοέρχονται: αναρωτιέμαι πόσα από τα σελέμπριτις έφαγαν το σαλιγκάρι πριν ρωτήσουν τι ήταν, χε χε χε. Και γελάω μόνο και μόνο από κακία για να κρύψω τα δικά μου ρεζίλια: γιατί εγώ δεν δοκίμασα το χωνάκι με ανθότυρο νομίζοντας ότι ήταν παγωτό! 😀

Η τελετή βράβευσης ήταν σφιχτή, λιτή and to the point. Έως χλιαρή θα έλεγα σε κάποια σημεία, αλλά (α) δεν έχω εμπειρία από ανάλογες τελετές για να μπορώ πραγματικά να συγκρίνω και (β) πρέπει να είναι ανόητος όποιος περιμένει κάθε τελετή βράβευσης να θυμίζει τα Όσκαρ. Άλλωστε, και το κοινό δεν ήταν όλο τόσο υποψιασμένο όσο θα ήθελε να πιστεύουμε… Η τελετή κράτησε λίγο παραπάνω από μία ώρα και δεν είχε μεγάλες εκπλήξεις (με εξαίρεση ίσως τους «υποβιβασμούς» Kiku και Sea you Up, που δεν τους περίμενα…). Καλύτερο εστιατόριο η Σπονδή (με βραχεία κεφαλή μπροστά από το Etrusco), καλύτερη ελληνική κουζίνα το Βαρούλκο, ψηλά επίσης στη λίστα η Hytra, τα δύο Matshuhisa, το Calypso στην Ελούντα και το Squirrel στην Χαλκιδική. Βραβείο σέρβις πήρε το Alfredo’s και βραβείο λίστας κρασιών η Σπονδή. Το νέο βραβείο value for money κέρδισε το νέο εστιατόριο του Μποτρίνι στη Θεσσαλονίκη (Art O2 Τελλόγλειο)– σημειώθηκε στα must για την πρώτη επίσκεψη στη συμπρωτεύουσα. Η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή της τελετής ήταν πιθανότατη η prima vista υπεράσπιση των παραδοσιακών ελληνικών γεύσεων από τον κο Μαμαλάκη. Κατόπιν, περάσαμε στην αίθουσα για το δείπνο.

Εδώ ας βγάλουμε για λίγο τα κοσμικά από τη μέση για να μιλήσουμε για πιο σοβαρά πράγματα. Είδαμε κόσμο και κοσμάκη: από ηθοποιούς και τηλεπαρουσιαστές να φάνε και αι όρνιθαι – oι μάγειρες ήταν λιγότεροι, ακόμα κι αν συνυπολογίσεις και άλλους ανθρώπους «της δουλειάς», όπως τους sommelier. Λοιπόν, δεν ξέρω αν σας σοκάρω, αλλά οι περισσότερες τηλε-περσόνες δεν είναι τόσο γοητευτικοί από κοντά όσο θα ήθελαν να πιστεύουν, αντίθετα. Κάνουν μάλιστα και πολύ βαβούρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν και εξαιρέσεις – ο Νίκος Αλιάγας ας πούμε έλαμπε δίπλα στα «χρυσά κορίτσια» του ΜΕΤΑΧΑ. Είδαμε επίσης πολιτικούς (όχι πολλούς κι όχι στο κέντρο της προσοχής), δημοσιογράφους, οινοποιούς (ο κος Γεροβασιλείου για παράδειγμα ήταν παρών). Νομίζω ότι, με εξαίρεση τους αθλητές, κάθε πιθανό δείγμα αυτού που ονομάζουμε ελληνικές διασημότητες ήταν παρόν (εξ ου και οι κάμερες, πολλές κάμερες). Εμείς άλλωστε περισσότερο χαρήκαμε που είδαμε κάποιους φίλους με τους οποίους είχε τύχει να περάσει καιρός χωρίς να βρεθούμε. Τελικά, στην πραγματικότητα η βραδιά προσφερόταν ως αφορμή για να ντυθεί κανείς λίγο πιο κομψά από συνήθως και να το απολαύσει.

winkler

Όλα αυτά όμως έπαψαν να έχουν σημασία όταν άρχισαν να καταφθάνουν στο τραπέζι τα πιάτα του Heinz Winkler. Τα πιάτα (και τα κρασιά που συνόδεψαν το καθένα) τα παραθέτει αναλυτικά με φωτογραφίες η fevis εδώ. Να πω ότι τόσο η κρέμα κολοκύθας όσο και τα χτένια με ουασάμπι και παντζάρια είναι από τα νοστιμότερα και πιο τέλεια εκτελεσμένα πιάτα που έχω φάει ποτέ μου. Με αυτά και μόνο θα δικαιολογούσε απόλυτα την φήμη του ο σεφ – αλλά δεν ήταν μόνο αυτά. Ξεκινήσαμε με μια τριλογία ορεκτικών (η κρέμα αρακά-φουντουκιού ήταν τέ-λει-α), προχωρήσαμε στην κρέμα και στα χτένια και ολοκληρώσαμε με ένα κύριο που πραγματικά αναρωτιέσαι πώς το είχε κάνει: ένα εξαιρετικά ψημένο κομμάτι ελαφιού, μέσα σε ένα «σουφλέ μπαχαρικών» που είχε την υφή και την συμπεριφορά πάστας. Ιδιαίτερο πιάτο, με τα συνοδευτικά του να μην είναι στο ίδιο επίπεδο με το ελάφι. Όσον αφορά τα επιδόρπια (κρέπα με κρέμα πορτοκάλι και πούρο σοκολάτας), τα βρήκα ελαφρώς αδύναμα, σε σχέση τουλάχιστον με το υπόλοιπο μενού, αλλά στην πραγματικότητα γκρινιάζω για να γκρινιάζω. Άλλωστε, δεν τολμώ να φανταστώ τις τιτάνιες δυσκολίες που έχει η εξυπηρέτηση περίπου 350 κουβέρ, με πιάτα τέτοιου επιπέδου και μάλιστα να πρέπει να βγαίνουν ταυτόχρονα από την κουζίνα: ε, αν ξέφυγαν λίγο και σε κάποιο από τα μέρη του μενού, δεν έγινε ζημιά.

Τα κρασιά που συνόδευσαν το δείπνο ήταν κατά σειρά: Astala Μαντίνεια 2008 (Κτήμα Σπυρόπουλου) – καλό, δροσιστικά οξύ, αλλά επιμένω ότι άλλος είναι ο «βασιλιάς» της ζώνης και ο άρχων του Μοσχοφίλερου – Αβέρωφ Traminer 2008 – απολαυστικότατο και πολύ βελτιωμένο, πιστεύω ότι το δροσερό καλοκαίρι του ’08 δίνει πολλούς πόντους στα λευκά της χρονιάς – Σαντορίνη Σιγάλα 2008 – τι να πούμε για μια από τις καλύτερες Σαντορίνες που κυκλοφορούν, εκτός από μπράβο στον κο Σιγάλα και την ομάδα του – «Δύο Ελιές» 2006, Κτήμα κυρ-Γιάννη – να πω την αμαρτία μου; Δεν είναι η πρώτη φορά που το πίνω κι ενώ το θεωρώ αξιόλογο κρασί, το βρίσκω πολύ επιθετικό στις τανίνες. Αναρωτιέμαι πώς θα είναι μετά από μερικά χρόνια παλαίωσης – Σάμος Ανθεμίς για τις κρέπες – εξαιρετικό, όπως πάντα. Όσοι δεν πίνουν γλυκά κρασιά δεν ξέρουν τι χάνουν. Ένας τέλειος εσπρέσο (Hacienda San Pedro) έκλεισε το δείπνο, δίπλα σε ένα ποτήρι Macallan, που γέμισε με τα αρώματά του τον χώρο: ακόμα κι εγώ, που δεν θεωρώ ότι έχω κάποια άποψη γύρω από το ουίσκι, εντυπωσιάστηκα και αντιλήφθηκα την ποιοτική διαφορά του από τα συνηθισμένα «νερά που καίνε» που κυκλοφορούν.

Η βραδιά κύλησε όμορφα και ξεκούραστα ηδονικά. Κάτι ο ρυθμός, κάτι οι ηδονές που μας χάριζε ο Winkler, κάτι τα ποτήρια του κρασιού που κουδουνίζαν χαρούμενα, το τραπέζι έγινε σύντομα μια μεγάλη παρέα κι αφού καλύψαμε θέματα ύψιστης σημασίας (ανταπόκριση από τον αγώνα μπάσκετ του Παναθηναϊκού στη Σιένα – Βερολίνο ερχόμαστε!!!), κουτσομπολέψαμε ασύστολα, γελάσαμε με γαστρονομικές περιπέτειες του καθενός μας και φτάσαμε να διαφωνούμε έντονα για τις στυλιστικές διαφορές ανάμεσα στο λευκό Κτήμα Γεροβασιλείου και το λευκό Βιβλία Χώρα. Ε, όπως καταλαβαίνετε, το βράδυ ήταν απολαυστικό.

Όσο για την πρωτοβουλία του περιοδικού να καλέσει αναγνώστες, την βρίσκω άριστη. Όχι μόνο έδωσε την ευκαιρία σε κάποιους ανθρώπους που πραγματικά εκτιμούν το καλό να το ζήσουν (άλλωστε, αν δείτε τις ερωτήσεις που κληθήκαμε να απαντήσουμε, θα καταλάβετε ότι ουδείς αγεωμέτρητος εισήλθε μέσω του διαγωνισμού) αλλά έβαλε στο κέντρο της εικόνας και τους ανθρώπους για τους οποίους τελικά έχει τόση σημασία ένα σύστημα βραβεύσεων: τους τελικούς πελάτες. Οι ειδικοί της γεύσης ξέρουν περισσότερα και έχουν τόσες προσλαμβάνουσες για να στηρίξουν τις κριτικές τους που δεν τίθεται θέμα εξομοίωσης. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε για ποιους γίνονται όλα αυτά και ποιοι τελικά θα στηρίξουν την γαστρονομία σε εύκολα και δύσκολα. Δεν θα είναι οι τηλε-περσόνες ή οι υστερικές μοντέλες που δεν αγγίζουν το πιάτο τους. Θα είναι όσοι εξοικονομούν τα χρήματα για να πάνε δύο, τρεις, πέντε φορές τον χρόνο σε κάτι καλό – αλλά θα πάνε. Και θα πάνε κάθε χρόνο. Αν δούμε τους αναγνώστες που κερδίσαν τον διαγωνισμό σαν μια τρόπον τινά αντιπροσωπεία αυτών, των ερασιτεχνών εραστών της γαστρονομίας, η ευκαιρία που έδωσε το Αθηνόραμα για την συμμετοχή τους λαμβάνει ειδική βαρύτητα.

kouzina1180

Τα βραβεία θα τα διαβάσετε αναλυτικά στο τεύχους του Αθηνοράματος που κυκλοφορεί αυτή την εβδομάδα. Εύχομαι ολόψυχα και του χρόνου – πάντα τέτοια και καλύτερα. 🙂

ΥΓ: Εντάξει, δεν απαγορεύεται το κάπνισμα στο τραπέζι και δεν υπάγομαι σε αυτούς που θα ήθελαν να φτάσει να απαγορευτεί. Ωστόσο, για τέτοιες βραδιές, πρέπει κάποιος να εξηγήσει στους καπνιστές ότι τόσο οι δικές τους γεύσεις (ειδικά των κρασιών), όσο και των γειτόνων τους «εξαφανίζονται» πίσω από τις τουλούμπες του καπνού των τσιγάρων. Ας δείξουν λίγο υπομονή ή τουλάχιστον ας περιμένουν να μην υπάρχουν πιάτα στο τραπέζι. Μερσί.

Προς τιμήν λίγων φιαλών en primeur

Πιθανό να το ξέρετε ήδη, αλλά υπάρχει ένας τρόπος αγοράς του κρασιού που ονομάζεται En Primeur. Πρόκειται ουσιαστικά για οινικά futures, όπου ο καταναλωτής προμηθεύεται το κρασί κάποιου τρύγου ενώ αυτό είναι ακόμα στο βαρέλι, επενδύοντας σε αυτό πριν την εμφιάλωσή του και εξασφαλίζοντας cash flow γα έμπορο και  παραγωγό. Η πληρωμή της προκαταβολής γίνεται νωρίς, ένα χρόνο έως 18 μήνες πριν την επίσημη κυκλοφορία του κρασιού. Το σκεπτικό πίσω από την αγορά είναι ότι τα κρασιά (ενδέχεται να) είναι σημαντικά φτηνότερα κατά την περίοδο του en primeur σε σχέση με τις τιμές τους στο ράφι, αν και αυτό δεν είναι εγγυημένο. Σε κάποιες περιπτώσεις η επένδυση μπορεί ακόμα και να αποδειχτεί επικερδής, αν το κρασί πουληθεί στη δευτερογενή αγορά αντί να καταναλωθεί. Η πρακτική αυτή έχει διαδοθεί πολύ κι έχει (δυστυχώς) στείλει τις τιμές ορισμένων σπουδαίων κρασιών στα ύψη κάνοντάς τα απαγορευτικά για εμάς τους απλούς οινόφιλους.

Τα κρασιά που πουλούνται έτσι συνήθως είναι ιδιαίτερα φημισμένα: έχουν ειδική σημασία οι en primeur αγορές για τα κρασιά του Bordeaux, της Βουργουνδίας, ορισμένα του Ροδανού και αρκετά Port, αλλά και διάφορα άλλα «ιδιαίτερα»κρασιά (Super-Tuscans, κλπ). Ο καταναλωτής δεν έχει δοκιμάσει τα κρασιά, αλλά δεν προχωρά και στα τυφλά: οι ειδικοί του χώρου δοκιμάζουν τα κρασιά πριν την εμφιάλωσή τους και γράφουν την γνώμη τους για αυτά, προβλέποντας – όσο μπορούν – την εξέλιξή τους. Η αγορά en primeur είναι σκόπιμη για σπάνια κρασιά, από παραγωγούς με αξιόπιστα σταθερή υψηλή ποιότητα και για τρύγους που έχουν αναγνωριστεί από τους ειδικούς ως πραγματικά ξεχωριστοί. Αν ένα από αυτά τα κριτήρια ή (ακόμα καλύτερα) κάποιος συνδυασμός τους ισχύει, τότε η κίνηση αξίζει. Θεωρητικά μάλιστα, σε μια ανεπτυγμένη αγορά, όπως της Βρετανίας, θα μπορούσε κάποιος να αγοράσει τρία κιβώτια από ένα σπουδαίο κρασί en primeur και μετά από καιρό να πουλήσει τα δύο, χρηματοδοτώντας έτσι την κατανάλωση του ενός.

Προσωπικά, έχω αγοράσει μία φορά μέχρι τώρα στη ζωή μου en primeur, για λόγους απλούς: δεν με παίρνει οικονομικά για συχνότερα. Προμηθεύτηκα έτσι λίγες φιάλες ερυθρής Βουργουνδίας από τον εξαιρετικό τρύγο του 2005. Τα σέξι μπουκαλάκια μου είναι από την Cote d’ Or και περιλαμβάνουν ορισμένα κρασιά επιπέδου Village, μερικά Premier Cru και ένα Grand Cru (Clos Vougeot). Αν σχεδίαζα την αγορά σήμερα, θα είχα πάρει ακόμα περισσότερα Cru (κυρίως Premier, που δεν τα λυπάσαι να τα σφάξεις), τα οποία σε τέτοιες περιπτώσεις είναι value for money σε σχέση με την τιμή που πετυχαίνουν μετά στην αγορά.

Η πραγματική απόλαυση τέτοιων κρασιών φυσικά είναι να τα μοιράζεσαι με φίλους που, ακόμα κι αν δεν είναι τόσο…λαλημένοι όσο εσύ, εκτιμούν το κρασί. Και σημαντικό τμήμα της απόλαυσης είναι όταν οι έρμοι οι καλεσμένοι βρίσκονται ανυπεράσπιστοι μπροστά στο μπλα-μπλα-μπλα του οινόφιλου γύρω από την συγκεκριμένη φιάλη, τις συνθήκες αγοράς της, τις λεπτομέρειες του terroir της κλπ κλπ κλπ.

Ένα τέτοιο τραπέζι κάναμε το Σάββατο που μας πέρασε. Και ήταν η ώρα να σφάξουμε δυο φιάλες Vosne-Romanee 2005 του L.Jadot, που είχαν αγοραστεί (ναι, το μαντέψατε!) en primeur.

Το μενού είχε ως εξής:
1.    Πατατόσουπα με καρότο, κονφί σκόρδου και θυμάρι
2.    Μικρό πλατώ με πατέ φασιανού και πατέ αγριογούρουνου (παραγγελιά κι υπόσχεση στους καλεσμένους μας)
3.    Ανάμεικτη σαλάτα με κουκουνάρι και βινεγκρέτ με εστραγκόν
4.    Φραγκόκοτα με κάστανα και αποξηραμένα φρούτα, σερβιρισμένη με ρύζι με σαφράν.
5.    Τυριά (φυσικά) και γλυκό (μους λεμόνι)

Μέχρι και την σαλάτα ήπιαμε ένα Sauvignon Fume, και συγκεκριμένα το 2006 του Καρiπίδη (ταίριαξε εξαιρετικά με τα πατέ), ενώ η φραγκόκοτα και το ώριμο cheddar του φινάλε έπαιξαν με χαρά δίπλα στις Vosne-Romanee, σερβιρισμένες (όπως άρμοζε) στα ανάλογα Riedel.

dsc01565

Ήταν από κάθε άποψη ένα από τα πιο πετυχημένα μας γεύματα και από τα πιο απολαυστικά Σαββατόβραδα – έστω κι αν χρειάστηκε να «μοιραστούμε» την γιορτή του Αγ.Βαλεντίνου. Το Fume του Καριπίδη είχε ευχάριστο χρώμα και μύτη μέτριας έντασης, αλλά στο στόμα είχε ωραίο όγκο, πετυχημένη οξύτητα και ισορροπία. Δεν περίμενα πόσο απόλυτα ταιριαστό θα ήταν με τα πατέ (μην σας φανεί περίεργο, αλλά δεν τρώμε πατέ και κάθε σαββατοκύριακο εδώ που τα λέμε, χε χε χε χε…).

Όσο για το κρασιά από το Vosne-Romanee, είναι όπως έπρεπε. Τα κρασιά της Vosne δεν μπορούν να είναι μέτρια ή έστω απλώς καλά. Έχουν ένα μεγαλείο πάνω τους, αισθητό στην υφή και την δομή τους. Κυριαρχούνται φυσικά από το θρυλικό Domaine de Romanee-Conti, αλλά η φήμη του village είναι δικαιολογημένη. Τα κρασιά είναι αριστοκρατικά, γενναιόδωρα, απολαυστικά και ικανά για μακρά παλαίωση. Δεν έχουν την φινέτσα του Chambolle ή την ρώμη του Chambertin, όμως αποτελούν πρότυπο πλούτου και αρώματος. Και οι συγκεκριμένες φιάλες που είχαμε την χαρά να πιούμε πριν λίγες μέρες, εκπληρώναν τις προσδοκίες: βαθύ (αλλά όχι  αδιαφανές) χρώμα, μεταξένια υφή, ένα εύρος από αρώματα (σκούρα φρούτα του δάσους, μούρα, μπαχάρια), ευγενικές ταννίνες, διακριτικότατη χρήση ξύλου και απολαυστική επίγευση. Σούπερ!

Αυτό που βρίσκω πάντα μαγευτικό σε τέτοιες βραδιές είναι ότι μετά από λίγο η απόλαυση σε πιάτα και ποτήρια γίνεται απλώς η αφορμή. Πάντοτε οι συζητήσεις είναι που έχουν το ενδιαφέρον, πάντοτε οι πλάκες και τα πειράγματα καταλύουν απολαυστικά κάθε έννοια τάξης γύρω από το τραπέζι. Τα χαμόγελα χορεύουν στα πρόσωπα και η ευδαιμονία κάθεται μαζί μας. Η μοιρασιά τέτοιων στιγμών είναι που τις κάνει υπέροχες.

Συμβουλή λοιπόν: βρείτε τι κρασί απολαμβάνετε πραγματικά και αγοράστε τα καλύτερα δείγματά του. Αγοράστε en primeur, αγοράστε σε magnum (θα το καλύψουμε κι αυτό άλλη φορά), αγοράστε τα κατάλληλα Riedel για αυτό. Και μετά βρείτε με ποιους θα το μοιραστείτε – μόνο έτσι πολλαπλασιάζεται η απόλαυση!

ΥΓ: Για περισσότερες πληροφορίες για το en primeur, ρίξτε μια ματιά και στο άρθρο του decanter εδώ.

Αποκλειστική φωτογραφία του Άη Βασίλη!

Στις επάλξεις της ενημέρωσης, το παρόν ιστολόγιο σας αποκαλύπτει γιατί φέτος έχουν αργήσει τα δώρα για όλους μας. Τα πολλά λόγια είνα φτώχεια, ειδικά μπροστά σε αυτό το σκάνδαλο. Γιατί περί σκανδάλου πρόκειται όταν κοτζαμάν Άγιος διαλέγει να ασχολείται με άλλα αντί άλλων, και καθυστερεί επιδεικτικά να μοιράσει τα δώρα στα παιδάκια που περιμένουν και ξεροσταλιάζουν. Πού κόλλησε; Τι τον κρατάει; Ποιές είναι οι νέες προτεραιότητες του επονομαζόμενου Αγίου;;;

Για να ριχτεί επιτέλους άπλετο φως στην υπόθεση, ακολουθεί η αποκλειστική, σοκαριστική φωτογραφία του Αη-Βασίλη και των ταράνδων του. Συνέχεια

Ακύρωση εκδήλωσης «Αφρός & Φυσαλλίδες»

Δεν έχω σχολιάσει εδώ όσα ζούμε, βλέπουμε και ακούμε από το προηγούμενο Σάββατο και δεν ξέρω καν αν θέλω. Έτσι κι αλλιώς, δυο – τρεις σκόρπιες σκέψεις που σπρώχναν με τον ατμό τους το καπάκι μου έχουν ήδη κατατεθεί στο…κυρίως blog. Εδώ παραμένω στα οινο-κεντρικά μου θέματα.

Το Σάββατο που μας έρχεται λοιπόν, στις 13/10, ήταν να γίνει μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση της Vinetum στο King George Palace. Αν είχατε οργανωθεί για να πάτε, ακυρώστε το: εχθές έλαβα με mail μια σύντομη, αλλά ξεκάθαρη, ανακοίνωση η οποία δεν αναβάλει απλώς την εκδήλωση αλλά την ακυρώνει. Αιτία, τα πρόσφατα γεγονότα (πώς αλλιώς να περιγράψω την κατάσταση?) που όλοι δυστυχώς βιώνουμε.

Το κείμενο της ανακοίνωσης έχει ως εξής:

Επείγουσα Ανακοίνωση

Ακύρωση της εκδήλωσης «Αφρός & Φυσαλλίδες»

Η εκδήλωση «Αφρός & Φυσαλλίδες», που είχε προγραμματιστεί για το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2008, στο ξενοδοχείο King George στην πλατεία Συντάγματος ακυρώνεται, εξαιτίας των δυσάρεστων γεγονότων που συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες στην Αθήνα και γενικότερα στην Ελλάδα.

H διοργανώτρια εταιρεία Vinetum – τηλ. 210 7660 560 , e-mail info@vinetum.gr

Ας ελπίσουμε να βγούμε καλύτεροι από όλη αυτή την ιστορία.

Η υποτιμημένη αρετή της ελαφρότητας

Ανάβει η συζήτηση των σινεφίλ γύρω από τις ταινίες, κουβεντιάζει η παρέα κι αρχίζουν οι συγκρίσεις. «Καλό το Βίκυ – Κριστίνα – Μπαρτσελόνα, αλλά δεν είναι σε καμιά περίπτωση Match point.» Και μετά, βουτάς στο παρελθόν και στις παλιότερες ταινίες του Γούντυ Άλλεν, συγκρίνοντας Κήτον και Φάροου, περιόδους, δεκαετίες, σενάρια, ύφος. Και κάποια στιγμή πέφτει η (αναπόφευκτη) ερώτηση: ποιες είναι οι καλύτερες ταινίες που έχεις δει.

Όλοι αγαπάμε τις λίστες που ιεραρχούν. Μιλάμε για το καλύτερο τραγούδι μας ή έχουμε φίλους να μας ρωτάνε ποιο είναι το καλύτερο ελληνικό κρασί (άκυρη ερώτηση, αλλά θα το αναπτύξουμε άλλη φορά). Όταν τέτοιες λίστες αφορούν ταινίες, μου κάνει πάντα εντύπωση πόσος κόσμος κρατά έξω από αυτές τις κωμωδίες, λες και μια ταινία χάνει σε εγκυρότητα ή τεχνική αν «χάνει» και σε σοβαρότητα. Υπάρχουν άνθρωποι που παραδέχονται μόνο ταινίες βαριές κι ασήκωτες – αν δεν έχει μονόπλανο κι εφιαλτική σιωπή δεν είναι τέχνη (ή κάπως έτσι). Το βρίσκω τρομερά περιοριστικό αυτό, είναι μάλλον αρτηριοσκληρωτικό και δείχνει, κατά την γνώμη μου, κι έντονο συντηρητισμό: τον συντηρητισμό του ανθρώπου που φοβάται να έχει γνώμη αντίθετη στην πλειοψηφία. Όσο τέχνη είναι ο Πολίτης Κέϊν άλλο τόσο τέχνη μπορεί να είναι και Η Ζωή του Μπράϊαν (aka Ένας Προφήτης μα τι Προφήτης). Δυνητικά τουλάχιστον. Παρεμπιπτόντως, το παραπάνω είναι μια συντηρητική προσέγγιση που συνήθως εκδηλώνεται από ανθρώπους που δηλώνουν αριστεροί ή/και προοδευτικοί.

Κι όμως η ελαφρότητα είναι αρετή. Ανακουφίζει τον άνθρωπο, του επιτρέπει να πάρει μια ανάσα. Προσεγγίζει τα χειρότερα βιώματά μας με τρόπο που να αντέχουμε να δούμε – για αυτό και έχει τόση επιτυχία το λεγόμενο μαύρο χιούμορ. Η ελαφρότητα είναι απολαυστική, είναι ακομπλεξάριστη, είναι παρεϊστικη και καλοπροαίρετη. Είναι κάτι στο οποίο θα επιστρέψουμε με χαρά και ανυπομονησία, σε αντίθεση με την σφιχτή σοβαροφάνεια της δυσκοιλιότητας. Συχνά, η ελαφρότητα ερμηνεύεται λανθασμένα ως φτήνια, είτε από προχειρότητα είτε από ανάγκη αυτό-επιβεβαίωσης. Κι έτσι καταλήγει να είναι μια παρεξηγημένη, υποτιμημένη αρετή.

Στον χώρο του κρασιού από αυτό το φαινόμενο υποφέρει το Beaujolais Nouveau.

Το Beaujolais είναι μια υπο-περιοχή της Βουργουνδίας, η πιο νότια από αυτές που συνιστούν εδάφη της, και βρίσκεται στην νοητή γραμμή που εκτείνεται από την κοιλάδα του Ροδανού προς τα βόρεια. Στην περιοχή καλλιεργείται το Gamay, σταφύλι που δίνει ερυθρά κρασιά με έντονα αρώματα και χρώματα, ηδονικό και χαρούμενο. Αν και υπάρχουν και αναγνωρισμένα crus και τα (κανονικά) κρασιά της περιοχής αντέχουν σε μια κάποια παλαίωση, είναι περισσότερη γνωστή για το nouveau της. Τόσο που ο όρος nouveau συγχέεται με το Beaujolais.

Κάθε τρίτη Πέμπτη του Νοέμβρη είναι έτοιμο το φρέσκο κρασί της χρονιάς και ξεκινά να διατίθεται προς σβέλτη κατανάλωση, κατά προτίμηση εντός των 2-3 μηνών του χειμώνα που ακολουθεί (μετά γίνεται χάλια). Ζυμώνεται με διαφορετικό τρόπο (η ζύμωση ξεκινά μέσα στις ίδιες τις ρώγες του σταφυλιού) και έτσι καταφέρνει να έχει κατά-κόκκινο χρώμα χωρίς όμως τα άλλα χαρακτηριστικά του ερυθρού κρασιού. Η κυκλοφορία γίνεται ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα ένα παγκόσμιο πάρτυ οινόφιλων να συμβαίνει, ειδικά στις πρώτες μέρες μετά την κυκλοφορία του.

Το κρασί, στα καλύτερά του, είναι σκούρο κόκκινο, χωρίς όμως τανίνες, με γενναιόδωρα αρώματα και γεύσεις, ευχάριστο και αδιανόητα πόσιμο – κατεβαίνει πριν το καταλάβεις. Τα πιο καλοφτιαγμένα φέρουν τον όρο Beaujolais Villages, από τα βόρεια χώματα της περιοχής. Σερβίρεται κρύο και συνοδεύει κάθε είδους χειμωνιάτικους μεζέδες, τυράκια, σαλαμάκια και δεν συμμαζεύεται. Αξίζει να το δοκιμάσετε και να το γλεντήσετε, αποφύγετε όμως την απειλητικά φτηνή εκδοχή των σούπερ-μάρκετ: αν για μια φιάλη πληρώσετε κάτω από € 4, μην περιμένετε να σας δώσει χαρά. Η ζώνη των € 7,00 – 8,00 θα σας δώσει υπέροχα κρασιά που θα μοιραστείτε ευχάριστα με φίλους.

dsc01485

Εμείς πάντως τιμήσαμε την πρώτη φιάλη της χρονιάς, το βράδυ της Παρασκευής, μια μέρα μετά την κυκλοφορία του. Στην (σχεδόν γαστρο-πορνογραφική) φωτογραφία διακρίνονται:

  • Σε πρώτο πλάνο, φρέσκο κατσικίσιο τυρί, με κομματάκια ξηρού σύκου, πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί. Πιστέψτε με, το αποτέλεσμα ήταν πέραν περιγραφής!
  • Δίπλα ακριβώς, ρεσώ αναμένα. Το φετίχ της κας Μπαμπάκη. Μη βρώσιμο – αγνοήστε το.
  • Στη δεύτερη ζώνη, κατά σειρά χοιρομέρι κρασάτο (αγορασμένο από την αλλαντοποιία Στρεμένου, στον Προυσό), τυρί Σαν Μιχάλη με λίγη ντοματούλα κα κρακεράκια πολύσπορα
  • Στο βάθος, παρέα με τις χαρτοπετσέτες, ο επίτιμος καλεσμένος της βραδιάς, μια φιάλη Beaujolais Nouveau 2008 του Georges Duboeuf (κόστος € 7,50 από το Cellier), η οποία σφαγιάσθηκε αλύπητα πριν κλείσει δύο μέρες κυκλοφορίας. Όπως της άξιζε! 😉
  • Πίσω αριστερά, με χαρακτηριστικά καρώ πυτζαμάκια, ο μπαμπακόσπορος συμμετέχει στην γιορτή μυρίζοντας τον οίνο και όχι δοκιμάζοντας. Ευτυχώς δεν τον ενθουσιάζουν τα μυστήρια τυριά – ακόμα!

Για όλα τα παραπάνω λοιπόν, μην διστάσετε και μην αργείτε. Η ευκαιρία της απόλαυσης απαιτεί να αγκαλιάσουμε όλοι μαζί την υποτιμημένη αρετή της ελαφρότητας. Στην υγειά μας!