Αντισταθείτε δια της ποίησης

Στὸ νυχτερινὸ κέντρο

Τώρα ποὺ παίζει τὸ βιολὶ κι ἔχουμε πιεῖ τόσο πολύ,
ποὺ μ᾿ ἕναν ἔρωτα τρελὸ σὰ νά ῾μαστε δεμένοι,
σ᾿ ἕνα συντρόφεμα ζεστό, βᾶνε ξανὰ νὰ ζαλιστῶ,
μέσ᾿ στ᾿ ὄνειρό σου νὰ κλειστῶ. Τὸ μόνο ποὺ μοῦ μένει.

Γιατὶ ἂν λείψει τὸ κρασὶ κι φύγεις ἄξαφνα κι ἐσὺ
καὶ βουβαθεῖ καὶ τὸ βιολὶ μὲ τὸ γλυκὸ βραχνᾶ του,
μεσ᾿ στῆς καρδιᾶς μου τὸ κενό, μεγάλο σὰ τὸν οὐρανό,
θ᾿ ἀκούσω πάλι τὸ βραχνὸ τραγούδι τοῦ θανάτου

Ναπολέων Λαπαθιώτης

Το παραπάνω ανέβηκε σε απάντηση της ευγενικής πρόσκλησης του Δημήτρη Ρ. , σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια που έχουν «ξεσπάσει» στην μπλογκόσφαιρα. Προσωπικά, θεωρώ ότι βρήκα το ultimate ποίημα για να απαντήσω: κρασί, συντροφικότητα και θάνατος, όλα μέσα σε μόλις 8 στίχους. Απλώς Τέλειο.

Πάσα δίνω σε:

Δειπνοσοφίσματα

Hungry for Life

Τα νέα της Ζίτσας

errata culinaria

Μαργαριταρένια