Τα ψώνια της τελευταίας στιγμής

– Τα πήρες όλα;
– Ναι, ναι.
– Τη λαμπάδα για τη βαφτιστήρα μας;
– Ναι.
– Τα τσουρέκια;
– Ναι.
– Τα αυγά;
– Ναι.
– Το βιβλιάριο του παιδιού;
– Ναι.
– Το ποδήλατο;
– Ναι.
– Τις φωτογραφίες που τυπώσαμε για τη μαμά σου;
– Ναι.
– Τα σουτζούκια που υποσχεθήκαμε του κουμπάρου μας;
– Ναι σου λέω, ναι, ναι, ναι!
– Τα κρασιά;
– ….
– Δεν πήρες τα κρασιά;!
– Ήθελα να τα πάρω, αλλά δεν θυμόμουνα ποια ταιριάζουν με αυτά που θα φάμε.
– Μα τι είναι αυτά που λες; Όλες οι πληροφορίες είναι διαθέσιμες, δεν έχουμε τίποτα μυστικό!
– Πρέπει να μου τα θυμήσεις.
– (στεναγμός) Λοιπόν, έχουμε και λέμε: μαγειρίτσα με Ασύρτικο. Αν δεν είναι πολύ αρωματικό, παίζει και Sauvignon Blanc. Αυγοσαλάτες και τρελοί μεζέδες με κάποιο ροζέ από Ξινόμαυρο. Οβελίας με Νάουσα ή κάποιο χαρμάνι με Ξινόμαυρο. Ψητό στο φούρνο με Νεμέα ή κάποιο χαρμάνι με Cabernet. Το σημείωσες;
– … χαρμάνι με Cabernet. ‘ντάξει!
– Ωραία.
– Και αν έχουμε αρνάκι με αγκινάρες;
– Θα το απολαύσουμε, αλλά για το κρασί καλή μας τύχη!
– Τόσο δύσκολο;
– Ω, ναι. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τσιμπήσεις λίγο παραπάνω το λεμόνι του αυγολέμονου και να ποντάρεις σε κάποιο βαρελίσιο Sauvignon Blanc.
– …. βαρελίσιο Sauvignon Blanc. ‘ντάξει!
– Ωραία.
– Και δεν μου λες τώρα: όλα αυτά θα τα πάρουμε με το αμάξι στο χωριό;
– Ε, ναι, φυσικά.
– Και θα χωρέσουμε κι εμείς; Και η λαμπάδα, και τα τσουρέκια, και τα αυτά, και το βιβλιάριο, και το ποδήλατο, και οι φωτογραφίες, και τα σουτζούκια;
– Χμ.
– Χμ δεν θα πει τίποτα.
– Πρέπει να στήσουμε κάβα στο χωριό, δεν πάει άλλο.
– Έτσι είναι. Τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Πώς θα αναστήσουμε χωρίς κάβα;
– Μου κάνεις πλάκα τώρα, αλλά τέλος πάντων.
– Αμ αναστήσαμε Αγησίλαεεεεεε…..
– Βρε κοίτα να έχουμε δυο μπουκάλια της προκοπής μαζί μας, μην καταντήσουμε να πίνουμε τον κουτελίτη του μπάρμπα σου!
– Α πα πα πα πα! Χίλιες φορές μπύρα!
– Μην σου πω κοκακόλα.
– Ε, ας μην το τραβάμε και τόσο μακριά!

Καλή μας Ανάσταση! 😀

Advertisements

Ορθή επανάληψις

Αυτή την εποχή όλοι προτείνουν κρασιά για τα πασχαλινά εδέσματα. Όπως όμως είχε πει ο Όσκαρ Γουάϊλντ όταν του είχαν ζητήσει μικρές τροποποιήσεις σε κάποιο βιβλίο του, «ποιος είμαι εγώ για να αλλάξω ένα αριστούργημα;» 😉

Ιδού λοιπόν η μεγάλη (μην γελάτε, σας βλέπω!) περσινή επιτυχία Το Πάσχα και τα κρασιά του.

Καλή Ανάσταση και να περάσετε υπέροχα!

Τα κρασιά των μουσώνων

Ο καιρός τις τελευταίες εβδομάδες έχει βαλθεί να μας τρελάνει. Εντάξει, μας χρωστούσε βροχές και ίσως και καταιγίδες, αλλά όχι κατακλυσμούς. Και μάλιστα Μάϊο – Ιούνιο. Και μάλιστα να κρατάνε και τόσες μέρες. Έχω σιχαθεί με τις εικόνες πλημμυροπαθών στις ειδήσεις (ειδικά στις περιοχές που χτίστηκαν βιαστικά – βιαστικά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες) και περισσότερο έχω σιχαθεί αυτή την υγρασία που κολλάει πάνω σου ακόμα κι αν έκανες ντους πριν μισή ώρα.

Διανύουμε φαίνεται εποχή των μουσώνων. Μου θυμίζει ο καιρός την Ινδία, και ένα αξέχαστο ταξίδι που κάναμε εκεί με την καλή μου, πάνε κιόλας πέντε χρόνια.

Η Ινδία είναι ένας μαγικός προορισμός, νιώθεις σα να έπεσες μέσα σε καλειδοσκόπιο αισθήσεων και δεν έχεις ελπίδα να συνέλθεις από τον καταιγισμό εμπειριών και συναισθημάτων για καιρό. Κατ’ αρχήν για τον μαλθακό δυτικό (όπως είμαστε κι εμείς) είναι σοκ να συνειδητοποιήσεις τι σημαίνει φτώχεια στον τρίτο κόσμο. Καταλαβαίνεις γιατί οι άνθρωποι στα φανάρια της Αθήνας που σου καθαρίζουν τα τζάμια του αυτοκινήτου είναι ευχαριστημένοι από αυτό που κάνουν. Από την άλλη, οι μουσικές, τα χρώματα, οι γυναίκες, η ιστορία, όλα είναι μαγευτικά. Και φυσικά οι γεύσεις και τα αρώματα.

Η ινδική κουζίνα δεν είναι μία φυσικά, κατά τον ίδιο τρόπο που η ευρωπαϊκή κουζίνα δεν είναι μία, χαρακτηρίζεται όμως από κοινή παράμετρο την χρήση άφθονων ξηρών μπαχαρικών, συνδυασμοί των οποίων δείχνουν απρόσμενοι μερικές φορές στους απροπόνητους ουρανίσκους. Ναι μεν ο Ινδός θα θέλει το καυτερό πιάτο, αλλά δεν είναι όλα τα πιάτα τους τόσο καυτερά και σίγουρα περισσότερο χαρακτηριστικός είναι ο συνδυασμός των αρωμάτων παρά το κάψιμο της γλώσσας. Άλλωστε, η συνήθεια να χρησιμοποιούν τόσα μπαχαρικά προέρχεται από ανάγκες…υγειονομικού χαρακτήρα: το πιπέρι και τα περισσότερα μπαχαρικά συντηρούν ένα πιάτο εκτός ψυγείου και επιτρέπουν την ασφαλή κατανάλωσή του σε θερμά κλίματα μετά από ώρες ή και μέρες.

Πρόσφατα, έκανα το τόλμημα να μαγειρέψω ινδικό για ένα ζευγάρι φίλων που λατρεύουν τα ταξίδια όσο και εμείς, ίσως και παραπάνω. Κανόνισα με άλλα λόγια ένα μικρό εξωτικό ταξίδι στην τραπεζαρία μας. Τα ινδικά πιάτα που έκανα ήταν δύο, Punjabi samosa (πικάντικα βετζετέριαν πιτάκια, από το Punjab της βορειοδυτικής Ινδίας) και κοτόπουλο tandori (κοτόπουλο ψημένο στο γκριλ αφού πρώτα έχει μαριναριστεί για ώρες σε μείγμα γιαουρτιού και μπαχαρικών). Το δεύτερο είναι σχετικά απλό γιατί μείγματα tandori πουλιούνται έτοιμα και το μόνο που έχει να κάνει κάποιος, είναι να καταλήξει στις ποσότητες που θα βάζει στο γιαούρτι όπου θα το μαρινάρει (χρειάζεται μια κάποια διαδικασία trial & error). Για το πρώτο θα σας πω τι έκανα, και θα κουβεντιάσουμε λίγο φυσικά και για τα κρασιά που δένουν με τέτοια πιάτα. Συνέχεια

Το Πάσχα και τα κρασιά του

Αν υπάρχει μια περίοδος του χρόνου που εκφράζει την βαθύτερη ταυτότητά μας, αν υπάρχει μία περίοδος του χρόνου που το περιβάλλον μας ταυτίζεται και προσαρμόζεται στην διάθεσή μας, αυτή είναι το Πάσχα. Η γιορτή της άνοιξης και της ανάστασης παντρεύεται σχεδόν μεταφυσικά με τα καλύτερα στοιχεία της ράτσας: την αισιοδοξία, την κοινωνικότητα, το ζεστό χαμόγελο. Αν έχεις στήσει τραπέζι κάτω από ανθισμένες πορτοκαλιές ξέρεις πως το Πάσχα είναι το κοντινότερο σημείο στον Παράδεισο που μπορείς να σταθείς.

Μην μου πείτε ότι δεν έχετε δεκάδες αναμνήσεις από Πασχαλιές και μην μου πείτε ότι οι αναμνήσεις αυτές δεν είναι δεμένες με ανάλαφρες αλυσίδες σε μυρωδιές και γεύσεις μεθυστικές. Κι αυτό σε κάθε φάση ζωής, από τα παιδικά μας χρόνια μέχρι τώρα. Το μαγαζί εδώ βέβαια δεν προσφέρει συνταγές, κι άλλωστε τις νοστιμίες της πασχαλιάς τις αναλαμβάνει παραδοσιακά το ίδιο (έμπειρο) μέλος της παρέας κάθε χρόνο. Μπορούμε όμως να κουβεντιάσουμε για τα κρασιά που θα πιούμε, ανά φάση του εορτασμού. Συνέχεια

Κυριακάτικο Cocooning και παξιμάδια

Κυριακή βράδυ. Το Σάββατό μας ήταν υπερπλήρες, με δραστηριότητες από το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα (συνεχόμενα) με πολύ αγαπημένους φίλους. Το πρωί της Κυριακής έχουμε δοκιμές οδήγησης με την μέχρι πρότινος συνοδηγό της οικογένειας και τραπέζι με θείο που έχουμε να δούμε καιρό. Και έρχεται αισίως το βραδάκι, όπου θέλεις να φας κάτι ελαφρύ, να διαβάσεις Κυριακάτικες εφημερίδες που έχουν στοιβαχτεί από προηγούμενες εβδομάδες, να ακούσεις λίγη μουσική και να κοιμηθείς νωρίς. Να κάνεις ό,τι μπορείς για να αποφύγεις το επισταμένο άγχος για την Δευτέρα που έρχεται τρέχοντας προς το μέρος σου.

Από τις αγαπημένες γεύσεις σε τέτοιες περιπτώσεις είναι τα κρίθινα παξιμάδια. Κοινώς ντάκος. Αλλά υπάρχουν δύο θέματα: πρώτον, είμαστε ακόμα στο Μάρτιο και δεν αγοράζουμε ντομάτες. Και δεύτερον, ακόμα και αν αγοράζαμε ντομάτες, θα ταίριαζε πολύ περισσότερο ένα τσίπουρο δίπλα τους παρά κρασί. Και τούτο το blog είναι επικεντρωμένο στο κρασί (κάτι που ενδεχομένως θα είχατε προσέξει).

Πάμε για μια εναλλακτική λοιπόν:

  1. Βρέχουμε τους ντάκους για λίγα δευτερόλεπτα. Ανάλογα με το πάχος του παξιμαδιού και αντιστρόφως ανάλογα με τις αντοχές του σαγονιού μας. Υπολογίστε λιγότερο από 10 δευτερόλεπτα πάντως.
  2. Αλείφουμε με κατίκι Δομοκού
  3. Προσθέτουμε φετούλες καπνιστό σολωμό, κατά προτίμηση κομμένες σε κομματάκια 3Χ3 εκατοστά περίπου (αν δεν κοπεί, καθώς θα τρώμε το παξιμάδι θα φεύγει σε μία μπουκιά)
  4. Κάπαρη εκ Κυκλάδων
  5. Λίγο ελαιόλαδο από πάνω.

Χρόνος προετοιμασίας: το πολύ 4 λεπτά. Απλούστατο, γευστικότο, πλήρες, και πολύ ευπαρουσίαστο για τραπέζι. Βρήκα τι θα βγάλω για πρώτο στον Αθήναιο όταν έρθει σπίτι! 😉

Είχα την χαρά χθες βράδυ να το δοκιμάσω και με Μοσχοφίλερο και με Ροδίτη Πατρών (αν αναρωτιέστε γιατί, το πρώτο μπουκάλι απλώς τελείωσε γρήγορα). Η ευχάριστη οξύτητα της Μαντίνειας έδεσε καλύτερα με το τυρί (το κατίκι είναι από τα αγαπημένα μου γιατί έχει μια πικάντικη δροσιά στην επίγευση) και με την κάπαρη, ενώ η Πάτρα παρότι εξαιρετική (Ασπρολίθι λέμε!) και απολύτως ταιριαστή με τον σολωμό και το παξιμάδι, ταλαιπωρήθηκε λίγο από τις πιο «δύσκολες» στρώσεις.

Το μυστικό στα απλά πιάτα φυσικά βρίσκεται στην ποιότητα των πρώτων υλών. Σε κάτι τέτοιο σας προτείνω να μην κάνετε καμία έκπτωση. Η εμμονή σε αυτό είναι το μόνο βέβαιο μονοπάτι για την Βασιλεία των Ουρανών!

Κρασί και με το delivery

Ένα συνηθισμένο σφάλμα που κάνουμε οι μικρο-συλλέκτες κρασιών (στους οποίους υπάγομαι και εγώ) είναι να ανοίξουμε μια φιάλη «από τις καλές» καθυστερημένα. Διάβαζα μάλιστα μια άποψη επαγγελματία των en primeur δημοπρασιών, που ισχυρίζεται ότι από το κρασί που παράγεται σε αυτό το επίπεδο, το 1/3 πίνεται πριν την ώρα του (από αδαείς νεόπλουτους συνήθως), το άλλο 1/3 πίνεται όταν πρέπει και το τελευταίο 1/3 έχει γίνει ήδη ξύδι όταν βγαίνει ο φελλός. Δυσοίωνα ποσοστά, αλλά υπάρχει εξήγηση.

Τα καλύτερα μπουκάλια μας τα φυλάμε για την καλή περίσταση, για το ιδιαίτερο φαγητό. Κατά τον ίδιο τρόπο που οι μανάδες μας φυλάγανε σαν Κέρβεροι το καλό σερβίτσιο και δεν το βγάζανε ποτέ στο τραπέζι. Το προορίζανε φαίνεται για το βράδυ που θα καλούσαν σε δείπνο τον βασιλιά, τον Πάπα και τον Αλέκο Αλεξανδράκη ταυτόχρονα. Τέλος πάντων, κάθε φορά δεν είναι η κατάλληλη και τελικά τα ανοίγουμε με καθυστέρηση και τα απολαμβάνει ο νεροχύτης και μόνο αυτός.

Στην πραγματικότητα όμως, δεν πρέπει να είναι έτσι. Συνέχεια