Cabernet Sauvignon: η άχρηστη πληροφορία της εβδομάδας

Η συνολική έκταση των αμπελώνων της Χιλής είναι 116.795 εκτάρια (τέλη 2006), περίπου όσο είναι και οι συνολικοί αμπελώνες του Bordeaux. Ποιός από τους δύο αμπελώνες λέτε έχει περισσότερο Cabernet Sauvignon φυτεμένο;

Η απάντηση στα σχόλια.

(Πηγή: Decanter’s «Chile 2008» supplement)

Advertisements

Ευρωπαϊκή ενοποίηση

Σήμερα υπογράφηκε η μεταρρυθμιστική συνθήκη της ΕΕ, όπως διαβάζουμε εδώ.

Στην ουσία έχουμε καταλάβει όλοι πλέον ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση προέκυψε μετά από την προσπάθεια της Ευρώπης να τα βρει με το εφιαλτικό παρελθόν των δύο Παγκοσμίων Πολέμων και των αιώνων αιματηρών συγκρούσεων. Να βρει έναν τρόπο να αφήσει το φρικτό αυτό παρελθόν πίσω της και να προχωρήσει σε ένα μέλλον ελεύθερο από πολέμους. Τώρα, με βάση την κοινή οικονομική πορεία, έρχεται όλο και πιο κοντά και στον τομέα της πολιτικής ενοποίησης. Κι έχουμε στήσει έναν δυσκίνητο κεντρικό μηχανισμό, με την γραφειοκρατία του και τις διαδικασίες του, κι έχουμε προσπάθειες από δω προσπάθειες από κει. Με τριβές και δυσκολίες, με φυγόκεντρες αλλά και κεντρομόλους δυνάμεις, προχωρά.

Όλα αυτά βέβαια θα ήταν περιττά αν είχαν αφήσει τους οινοποιούς να προχωρήσουν το θέμα.

Έχω ήδη γράψει την πεποίθησή μου πως οι άνθρωποι του αμπελιού, οι άνθρωποι που αναγκάζονται να φροντίζουν ένα κομμάτι γης, μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, είναι οι πλέον ειρηνόφιλοι. Καθώς μάλιστα είναι ξεκάθαρο ότι το προϊόν τους αποτελεί κατ’ αρχήν έκφραση της ίδιας της γης τους (το περίφημο terroir), δεν βλέπουν ο ένας τον άλλον σαν ανταγωνιστές αλλά μάλλον σαν συνεργάτες. Δανείζονται πρακτικές, ιδέες, μεθόδους. Ακόμα και ποικιλίες. Και φτάνεις σε μία κατάσταση που τα σύνορα που έχουν θέσει τα κράτη απλώς δεν έχουν νόημα. Θέλω να μοιραστώ εδώ ένα τέτοιο παράδειγμα. Συνέχεια

To Viognier του Γεροβασιλείου

Την Παρασκευή που μας πέρασα δοκίμασα μετά από πολύ καιρό ένα κρασί για το οποίο ένιωσα σεβασμό όσο και έκπληξη για την υψηλότατων προδιαγραφών ποιότητά του, κι είπα να γράψω για αυτό. Πρόκειται για το Viognier του Γεροβασιλείου (αν ο τίτλος δεν σας είχε υποψιάσει ήδη), το οποίο, όχι τυχαία κατά την ταπεινή μου άποψη, έχει αποσπάσει βραβείο 2006 Decanter Regional Trophy (πηγή εδώ).

Το Viognier είναι μια ποικιλία για λευκά κρασία, προερχόμενο από το βόρειο τμήμα της κοιλάδας του Ροδανού. Βρίσκει την κλασσική του έκφραση στα φίνα όσο και πανάκριβα κρασιά του Condrieu και στην μικροσκοπική ονομασία προέλευσης Chateau Grillet. Τα τελευταία χρόνια καλλιεργείται και αλλού αλλά δεν έχει εξαπλωθεί όπως το Chardonnay ή άλλες λευκές ποικιλίες, λόγω της απαιτητικής του καλλιέργειας. Συνέχεια

Τα κρασιά των μουσώνων

Ο καιρός τις τελευταίες εβδομάδες έχει βαλθεί να μας τρελάνει. Εντάξει, μας χρωστούσε βροχές και ίσως και καταιγίδες, αλλά όχι κατακλυσμούς. Και μάλιστα Μάϊο – Ιούνιο. Και μάλιστα να κρατάνε και τόσες μέρες. Έχω σιχαθεί με τις εικόνες πλημμυροπαθών στις ειδήσεις (ειδικά στις περιοχές που χτίστηκαν βιαστικά – βιαστικά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες) και περισσότερο έχω σιχαθεί αυτή την υγρασία που κολλάει πάνω σου ακόμα κι αν έκανες ντους πριν μισή ώρα.

Διανύουμε φαίνεται εποχή των μουσώνων. Μου θυμίζει ο καιρός την Ινδία, και ένα αξέχαστο ταξίδι που κάναμε εκεί με την καλή μου, πάνε κιόλας πέντε χρόνια.

Η Ινδία είναι ένας μαγικός προορισμός, νιώθεις σα να έπεσες μέσα σε καλειδοσκόπιο αισθήσεων και δεν έχεις ελπίδα να συνέλθεις από τον καταιγισμό εμπειριών και συναισθημάτων για καιρό. Κατ’ αρχήν για τον μαλθακό δυτικό (όπως είμαστε κι εμείς) είναι σοκ να συνειδητοποιήσεις τι σημαίνει φτώχεια στον τρίτο κόσμο. Καταλαβαίνεις γιατί οι άνθρωποι στα φανάρια της Αθήνας που σου καθαρίζουν τα τζάμια του αυτοκινήτου είναι ευχαριστημένοι από αυτό που κάνουν. Από την άλλη, οι μουσικές, τα χρώματα, οι γυναίκες, η ιστορία, όλα είναι μαγευτικά. Και φυσικά οι γεύσεις και τα αρώματα.

Η ινδική κουζίνα δεν είναι μία φυσικά, κατά τον ίδιο τρόπο που η ευρωπαϊκή κουζίνα δεν είναι μία, χαρακτηρίζεται όμως από κοινή παράμετρο την χρήση άφθονων ξηρών μπαχαρικών, συνδυασμοί των οποίων δείχνουν απρόσμενοι μερικές φορές στους απροπόνητους ουρανίσκους. Ναι μεν ο Ινδός θα θέλει το καυτερό πιάτο, αλλά δεν είναι όλα τα πιάτα τους τόσο καυτερά και σίγουρα περισσότερο χαρακτηριστικός είναι ο συνδυασμός των αρωμάτων παρά το κάψιμο της γλώσσας. Άλλωστε, η συνήθεια να χρησιμοποιούν τόσα μπαχαρικά προέρχεται από ανάγκες…υγειονομικού χαρακτήρα: το πιπέρι και τα περισσότερα μπαχαρικά συντηρούν ένα πιάτο εκτός ψυγείου και επιτρέπουν την ασφαλή κατανάλωσή του σε θερμά κλίματα μετά από ώρες ή και μέρες.

Πρόσφατα, έκανα το τόλμημα να μαγειρέψω ινδικό για ένα ζευγάρι φίλων που λατρεύουν τα ταξίδια όσο και εμείς, ίσως και παραπάνω. Κανόνισα με άλλα λόγια ένα μικρό εξωτικό ταξίδι στην τραπεζαρία μας. Τα ινδικά πιάτα που έκανα ήταν δύο, Punjabi samosa (πικάντικα βετζετέριαν πιτάκια, από το Punjab της βορειοδυτικής Ινδίας) και κοτόπουλο tandori (κοτόπουλο ψημένο στο γκριλ αφού πρώτα έχει μαριναριστεί για ώρες σε μείγμα γιαουρτιού και μπαχαρικών). Το δεύτερο είναι σχετικά απλό γιατί μείγματα tandori πουλιούνται έτοιμα και το μόνο που έχει να κάνει κάποιος, είναι να καταλήξει στις ποσότητες που θα βάζει στο γιαούρτι όπου θα το μαρινάρει (χρειάζεται μια κάποια διαδικασία trial & error). Για το πρώτο θα σας πω τι έκανα, και θα κουβεντιάσουμε λίγο φυσικά και για τα κρασιά που δένουν με τέτοια πιάτα. Συνέχεια

Τι μπαίνει μέσα στο μπουκάλι

Στην αρχή της εφηβείας κάθε άνθρωπος ανακαλύπτει (με μεγάλη έκπληξη συνήθως) τρία βασικά πράγματα:

  1. Το αντίθετο φύλο έχει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανατομία (εναλλακτικά, το ίδιο φύλο έχει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανατομία, αλλά φυσικά θα περάσει καιρός για την σχετική παραδοχή)
  2. Οι γονείς του και οι φίλοι των γονιών του και οι συγγενείς των γονιών του είναι αδιαμφησβήτητα οι χειρότεροι καταπιεστές και οι μεγαλύτεροι μαλάκες που έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στον πλανήτη.
  3. Υπάρχει ένα πράγμα που λέγεται «τέχνη» και ένα παρακλάδι του που λέγεται «μουσική» το οποίο μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να πιάσεις κουβέντα με το αντίθετο φύλο. Μάλιστα η μουσική ανακαλύφθηκε μόλις πριν ένα Σαββατοκύριακο.

Κανονικά αυτό, έτσι; Όλοι νομίζουμε ότι η μουσική ξεκίνησε να υπάρχει μόλις την ανακαλύψαμε και ό,τι κι αν έχει γίνει πριν κλείσω εγώ τα 13 δεν μετράει. Όλα τα παιδιά στην τάξη ακούμε ακριβώς τα ίδια πράγματα (άντε, να έχουμε χωριστεί σε δυο-τρία «στρατόπεδα») και θα περάσουν χρόνια για να τολμήσουμε να δοκιμάσουμε ακούσματα on our own, μέσα από επιρροές και φίλους. Συνέχεια