Προς τιμήν λίγων φιαλών en primeur

Πιθανό να το ξέρετε ήδη, αλλά υπάρχει ένας τρόπος αγοράς του κρασιού που ονομάζεται En Primeur. Πρόκειται ουσιαστικά για οινικά futures, όπου ο καταναλωτής προμηθεύεται το κρασί κάποιου τρύγου ενώ αυτό είναι ακόμα στο βαρέλι, επενδύοντας σε αυτό πριν την εμφιάλωσή του και εξασφαλίζοντας cash flow γα έμπορο και  παραγωγό. Η πληρωμή της προκαταβολής γίνεται νωρίς, ένα χρόνο έως 18 μήνες πριν την επίσημη κυκλοφορία του κρασιού. Το σκεπτικό πίσω από την αγορά είναι ότι τα κρασιά (ενδέχεται να) είναι σημαντικά φτηνότερα κατά την περίοδο του en primeur σε σχέση με τις τιμές τους στο ράφι, αν και αυτό δεν είναι εγγυημένο. Σε κάποιες περιπτώσεις η επένδυση μπορεί ακόμα και να αποδειχτεί επικερδής, αν το κρασί πουληθεί στη δευτερογενή αγορά αντί να καταναλωθεί. Η πρακτική αυτή έχει διαδοθεί πολύ κι έχει (δυστυχώς) στείλει τις τιμές ορισμένων σπουδαίων κρασιών στα ύψη κάνοντάς τα απαγορευτικά για εμάς τους απλούς οινόφιλους.

Τα κρασιά που πουλούνται έτσι συνήθως είναι ιδιαίτερα φημισμένα: έχουν ειδική σημασία οι en primeur αγορές για τα κρασιά του Bordeaux, της Βουργουνδίας, ορισμένα του Ροδανού και αρκετά Port, αλλά και διάφορα άλλα «ιδιαίτερα»κρασιά (Super-Tuscans, κλπ). Ο καταναλωτής δεν έχει δοκιμάσει τα κρασιά, αλλά δεν προχωρά και στα τυφλά: οι ειδικοί του χώρου δοκιμάζουν τα κρασιά πριν την εμφιάλωσή τους και γράφουν την γνώμη τους για αυτά, προβλέποντας – όσο μπορούν – την εξέλιξή τους. Η αγορά en primeur είναι σκόπιμη για σπάνια κρασιά, από παραγωγούς με αξιόπιστα σταθερή υψηλή ποιότητα και για τρύγους που έχουν αναγνωριστεί από τους ειδικούς ως πραγματικά ξεχωριστοί. Αν ένα από αυτά τα κριτήρια ή (ακόμα καλύτερα) κάποιος συνδυασμός τους ισχύει, τότε η κίνηση αξίζει. Θεωρητικά μάλιστα, σε μια ανεπτυγμένη αγορά, όπως της Βρετανίας, θα μπορούσε κάποιος να αγοράσει τρία κιβώτια από ένα σπουδαίο κρασί en primeur και μετά από καιρό να πουλήσει τα δύο, χρηματοδοτώντας έτσι την κατανάλωση του ενός.

Προσωπικά, έχω αγοράσει μία φορά μέχρι τώρα στη ζωή μου en primeur, για λόγους απλούς: δεν με παίρνει οικονομικά για συχνότερα. Προμηθεύτηκα έτσι λίγες φιάλες ερυθρής Βουργουνδίας από τον εξαιρετικό τρύγο του 2005. Τα σέξι μπουκαλάκια μου είναι από την Cote d’ Or και περιλαμβάνουν ορισμένα κρασιά επιπέδου Village, μερικά Premier Cru και ένα Grand Cru (Clos Vougeot). Αν σχεδίαζα την αγορά σήμερα, θα είχα πάρει ακόμα περισσότερα Cru (κυρίως Premier, που δεν τα λυπάσαι να τα σφάξεις), τα οποία σε τέτοιες περιπτώσεις είναι value for money σε σχέση με την τιμή που πετυχαίνουν μετά στην αγορά.

Η πραγματική απόλαυση τέτοιων κρασιών φυσικά είναι να τα μοιράζεσαι με φίλους που, ακόμα κι αν δεν είναι τόσο…λαλημένοι όσο εσύ, εκτιμούν το κρασί. Και σημαντικό τμήμα της απόλαυσης είναι όταν οι έρμοι οι καλεσμένοι βρίσκονται ανυπεράσπιστοι μπροστά στο μπλα-μπλα-μπλα του οινόφιλου γύρω από την συγκεκριμένη φιάλη, τις συνθήκες αγοράς της, τις λεπτομέρειες του terroir της κλπ κλπ κλπ.

Ένα τέτοιο τραπέζι κάναμε το Σάββατο που μας πέρασε. Και ήταν η ώρα να σφάξουμε δυο φιάλες Vosne-Romanee 2005 του L.Jadot, που είχαν αγοραστεί (ναι, το μαντέψατε!) en primeur.

Το μενού είχε ως εξής:
1.    Πατατόσουπα με καρότο, κονφί σκόρδου και θυμάρι
2.    Μικρό πλατώ με πατέ φασιανού και πατέ αγριογούρουνου (παραγγελιά κι υπόσχεση στους καλεσμένους μας)
3.    Ανάμεικτη σαλάτα με κουκουνάρι και βινεγκρέτ με εστραγκόν
4.    Φραγκόκοτα με κάστανα και αποξηραμένα φρούτα, σερβιρισμένη με ρύζι με σαφράν.
5.    Τυριά (φυσικά) και γλυκό (μους λεμόνι)

Μέχρι και την σαλάτα ήπιαμε ένα Sauvignon Fume, και συγκεκριμένα το 2006 του Καρiπίδη (ταίριαξε εξαιρετικά με τα πατέ), ενώ η φραγκόκοτα και το ώριμο cheddar του φινάλε έπαιξαν με χαρά δίπλα στις Vosne-Romanee, σερβιρισμένες (όπως άρμοζε) στα ανάλογα Riedel.

dsc01565

Ήταν από κάθε άποψη ένα από τα πιο πετυχημένα μας γεύματα και από τα πιο απολαυστικά Σαββατόβραδα – έστω κι αν χρειάστηκε να «μοιραστούμε» την γιορτή του Αγ.Βαλεντίνου. Το Fume του Καριπίδη είχε ευχάριστο χρώμα και μύτη μέτριας έντασης, αλλά στο στόμα είχε ωραίο όγκο, πετυχημένη οξύτητα και ισορροπία. Δεν περίμενα πόσο απόλυτα ταιριαστό θα ήταν με τα πατέ (μην σας φανεί περίεργο, αλλά δεν τρώμε πατέ και κάθε σαββατοκύριακο εδώ που τα λέμε, χε χε χε χε…).

Όσο για το κρασιά από το Vosne-Romanee, είναι όπως έπρεπε. Τα κρασιά της Vosne δεν μπορούν να είναι μέτρια ή έστω απλώς καλά. Έχουν ένα μεγαλείο πάνω τους, αισθητό στην υφή και την δομή τους. Κυριαρχούνται φυσικά από το θρυλικό Domaine de Romanee-Conti, αλλά η φήμη του village είναι δικαιολογημένη. Τα κρασιά είναι αριστοκρατικά, γενναιόδωρα, απολαυστικά και ικανά για μακρά παλαίωση. Δεν έχουν την φινέτσα του Chambolle ή την ρώμη του Chambertin, όμως αποτελούν πρότυπο πλούτου και αρώματος. Και οι συγκεκριμένες φιάλες που είχαμε την χαρά να πιούμε πριν λίγες μέρες, εκπληρώναν τις προσδοκίες: βαθύ (αλλά όχι  αδιαφανές) χρώμα, μεταξένια υφή, ένα εύρος από αρώματα (σκούρα φρούτα του δάσους, μούρα, μπαχάρια), ευγενικές ταννίνες, διακριτικότατη χρήση ξύλου και απολαυστική επίγευση. Σούπερ!

Αυτό που βρίσκω πάντα μαγευτικό σε τέτοιες βραδιές είναι ότι μετά από λίγο η απόλαυση σε πιάτα και ποτήρια γίνεται απλώς η αφορμή. Πάντοτε οι συζητήσεις είναι που έχουν το ενδιαφέρον, πάντοτε οι πλάκες και τα πειράγματα καταλύουν απολαυστικά κάθε έννοια τάξης γύρω από το τραπέζι. Τα χαμόγελα χορεύουν στα πρόσωπα και η ευδαιμονία κάθεται μαζί μας. Η μοιρασιά τέτοιων στιγμών είναι που τις κάνει υπέροχες.

Συμβουλή λοιπόν: βρείτε τι κρασί απολαμβάνετε πραγματικά και αγοράστε τα καλύτερα δείγματά του. Αγοράστε en primeur, αγοράστε σε magnum (θα το καλύψουμε κι αυτό άλλη φορά), αγοράστε τα κατάλληλα Riedel για αυτό. Και μετά βρείτε με ποιους θα το μοιραστείτε – μόνο έτσι πολλαπλασιάζεται η απόλαυση!

ΥΓ: Για περισσότερες πληροφορίες για το en primeur, ρίξτε μια ματιά και στο άρθρο του decanter εδώ.

Η υποτιμημένη αρετή της ελαφρότητας

Ανάβει η συζήτηση των σινεφίλ γύρω από τις ταινίες, κουβεντιάζει η παρέα κι αρχίζουν οι συγκρίσεις. «Καλό το Βίκυ – Κριστίνα – Μπαρτσελόνα, αλλά δεν είναι σε καμιά περίπτωση Match point.» Και μετά, βουτάς στο παρελθόν και στις παλιότερες ταινίες του Γούντυ Άλλεν, συγκρίνοντας Κήτον και Φάροου, περιόδους, δεκαετίες, σενάρια, ύφος. Και κάποια στιγμή πέφτει η (αναπόφευκτη) ερώτηση: ποιες είναι οι καλύτερες ταινίες που έχεις δει.

Όλοι αγαπάμε τις λίστες που ιεραρχούν. Μιλάμε για το καλύτερο τραγούδι μας ή έχουμε φίλους να μας ρωτάνε ποιο είναι το καλύτερο ελληνικό κρασί (άκυρη ερώτηση, αλλά θα το αναπτύξουμε άλλη φορά). Όταν τέτοιες λίστες αφορούν ταινίες, μου κάνει πάντα εντύπωση πόσος κόσμος κρατά έξω από αυτές τις κωμωδίες, λες και μια ταινία χάνει σε εγκυρότητα ή τεχνική αν «χάνει» και σε σοβαρότητα. Υπάρχουν άνθρωποι που παραδέχονται μόνο ταινίες βαριές κι ασήκωτες – αν δεν έχει μονόπλανο κι εφιαλτική σιωπή δεν είναι τέχνη (ή κάπως έτσι). Το βρίσκω τρομερά περιοριστικό αυτό, είναι μάλλον αρτηριοσκληρωτικό και δείχνει, κατά την γνώμη μου, κι έντονο συντηρητισμό: τον συντηρητισμό του ανθρώπου που φοβάται να έχει γνώμη αντίθετη στην πλειοψηφία. Όσο τέχνη είναι ο Πολίτης Κέϊν άλλο τόσο τέχνη μπορεί να είναι και Η Ζωή του Μπράϊαν (aka Ένας Προφήτης μα τι Προφήτης). Δυνητικά τουλάχιστον. Παρεμπιπτόντως, το παραπάνω είναι μια συντηρητική προσέγγιση που συνήθως εκδηλώνεται από ανθρώπους που δηλώνουν αριστεροί ή/και προοδευτικοί.

Κι όμως η ελαφρότητα είναι αρετή. Ανακουφίζει τον άνθρωπο, του επιτρέπει να πάρει μια ανάσα. Προσεγγίζει τα χειρότερα βιώματά μας με τρόπο που να αντέχουμε να δούμε – για αυτό και έχει τόση επιτυχία το λεγόμενο μαύρο χιούμορ. Η ελαφρότητα είναι απολαυστική, είναι ακομπλεξάριστη, είναι παρεϊστικη και καλοπροαίρετη. Είναι κάτι στο οποίο θα επιστρέψουμε με χαρά και ανυπομονησία, σε αντίθεση με την σφιχτή σοβαροφάνεια της δυσκοιλιότητας. Συχνά, η ελαφρότητα ερμηνεύεται λανθασμένα ως φτήνια, είτε από προχειρότητα είτε από ανάγκη αυτό-επιβεβαίωσης. Κι έτσι καταλήγει να είναι μια παρεξηγημένη, υποτιμημένη αρετή.

Στον χώρο του κρασιού από αυτό το φαινόμενο υποφέρει το Beaujolais Nouveau.

Το Beaujolais είναι μια υπο-περιοχή της Βουργουνδίας, η πιο νότια από αυτές που συνιστούν εδάφη της, και βρίσκεται στην νοητή γραμμή που εκτείνεται από την κοιλάδα του Ροδανού προς τα βόρεια. Στην περιοχή καλλιεργείται το Gamay, σταφύλι που δίνει ερυθρά κρασιά με έντονα αρώματα και χρώματα, ηδονικό και χαρούμενο. Αν και υπάρχουν και αναγνωρισμένα crus και τα (κανονικά) κρασιά της περιοχής αντέχουν σε μια κάποια παλαίωση, είναι περισσότερη γνωστή για το nouveau της. Τόσο που ο όρος nouveau συγχέεται με το Beaujolais.

Κάθε τρίτη Πέμπτη του Νοέμβρη είναι έτοιμο το φρέσκο κρασί της χρονιάς και ξεκινά να διατίθεται προς σβέλτη κατανάλωση, κατά προτίμηση εντός των 2-3 μηνών του χειμώνα που ακολουθεί (μετά γίνεται χάλια). Ζυμώνεται με διαφορετικό τρόπο (η ζύμωση ξεκινά μέσα στις ίδιες τις ρώγες του σταφυλιού) και έτσι καταφέρνει να έχει κατά-κόκκινο χρώμα χωρίς όμως τα άλλα χαρακτηριστικά του ερυθρού κρασιού. Η κυκλοφορία γίνεται ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα ένα παγκόσμιο πάρτυ οινόφιλων να συμβαίνει, ειδικά στις πρώτες μέρες μετά την κυκλοφορία του.

Το κρασί, στα καλύτερά του, είναι σκούρο κόκκινο, χωρίς όμως τανίνες, με γενναιόδωρα αρώματα και γεύσεις, ευχάριστο και αδιανόητα πόσιμο – κατεβαίνει πριν το καταλάβεις. Τα πιο καλοφτιαγμένα φέρουν τον όρο Beaujolais Villages, από τα βόρεια χώματα της περιοχής. Σερβίρεται κρύο και συνοδεύει κάθε είδους χειμωνιάτικους μεζέδες, τυράκια, σαλαμάκια και δεν συμμαζεύεται. Αξίζει να το δοκιμάσετε και να το γλεντήσετε, αποφύγετε όμως την απειλητικά φτηνή εκδοχή των σούπερ-μάρκετ: αν για μια φιάλη πληρώσετε κάτω από € 4, μην περιμένετε να σας δώσει χαρά. Η ζώνη των € 7,00 – 8,00 θα σας δώσει υπέροχα κρασιά που θα μοιραστείτε ευχάριστα με φίλους.

dsc01485

Εμείς πάντως τιμήσαμε την πρώτη φιάλη της χρονιάς, το βράδυ της Παρασκευής, μια μέρα μετά την κυκλοφορία του. Στην (σχεδόν γαστρο-πορνογραφική) φωτογραφία διακρίνονται:

  • Σε πρώτο πλάνο, φρέσκο κατσικίσιο τυρί, με κομματάκια ξηρού σύκου, πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί. Πιστέψτε με, το αποτέλεσμα ήταν πέραν περιγραφής!
  • Δίπλα ακριβώς, ρεσώ αναμένα. Το φετίχ της κας Μπαμπάκη. Μη βρώσιμο – αγνοήστε το.
  • Στη δεύτερη ζώνη, κατά σειρά χοιρομέρι κρασάτο (αγορασμένο από την αλλαντοποιία Στρεμένου, στον Προυσό), τυρί Σαν Μιχάλη με λίγη ντοματούλα κα κρακεράκια πολύσπορα
  • Στο βάθος, παρέα με τις χαρτοπετσέτες, ο επίτιμος καλεσμένος της βραδιάς, μια φιάλη Beaujolais Nouveau 2008 του Georges Duboeuf (κόστος € 7,50 από το Cellier), η οποία σφαγιάσθηκε αλύπητα πριν κλείσει δύο μέρες κυκλοφορίας. Όπως της άξιζε! 😉
  • Πίσω αριστερά, με χαρακτηριστικά καρώ πυτζαμάκια, ο μπαμπακόσπορος συμμετέχει στην γιορτή μυρίζοντας τον οίνο και όχι δοκιμάζοντας. Ευτυχώς δεν τον ενθουσιάζουν τα μυστήρια τυριά – ακόμα!

Για όλα τα παραπάνω λοιπόν, μην διστάσετε και μην αργείτε. Η ευκαιρία της απόλαυσης απαιτεί να αγκαλιάσουμε όλοι μαζί την υποτιμημένη αρετή της ελαφρότητας. Στην υγειά μας!

Cabernet Sauvignon: η άχρηστη πληροφορία της εβδομάδας

Η συνολική έκταση των αμπελώνων της Χιλής είναι 116.795 εκτάρια (τέλη 2006), περίπου όσο είναι και οι συνολικοί αμπελώνες του Bordeaux. Ποιός από τους δύο αμπελώνες λέτε έχει περισσότερο Cabernet Sauvignon φυτεμένο;

Η απάντηση στα σχόλια.

(Πηγή: Decanter’s «Chile 2008» supplement)

Τρυγητός στην Αττική

Ντρέπομαι για αυτό, αλλά η περιοχή της Ελλάδας για την οποία γνωρίζω λιγότερα είναι κυριολεκτικά η…πίσω αυλή του σπιτιού μας! Η Αττική, δίπλα μας και τόσο μακρυά μας, σημαδεμένη ακόμη από τις δεκαετίες αμαρτημάτων με την μορφή της ρετσίνας, αλλάζει. Όπως αλλάζει και όλη η ελληνική οινική σκηνή, εδώ και κάποια χρόνια.

Βλέπω λοιπόν ως μεγάλη ευκαιρία την εκδήλωση της Ένωσης Οινοπαραγωγών Αμπελώνα Αττικής, μια ευκαιρία για να εστιάσω και να δοκιμάσω κρασιά από έναν αμπελώνα τόσο κοντά μας. Γίνεται κάθε βράδυ, όλη την εβδομάδα, ενώ κανονίζεται και ενδιαφέρουσα εκδρομή την Κυριακή. Λεπτομέρειες για το πρόγραμμα εδώ αλλά διαβάστε και εδώ. Τα λέμε εκεί – ελπίζω απόψε ή αλλιώς την Πέμπτη.

Οινοτουρισμός στη Νεμέα

Αηγιωργήτικο λιάζεται αμέριμνο, Ιούνιος 2008

Τον τελευταίο καιρό οι διάφορες εκδρομές / διακοπές που κάνουμε οικογενειακά συνδυάζονται με επισκέψεις σε οινοποιεία. Αυτό γίνεται πλέον τακτικά, είναι ιδιαίτερα ευχάριστο κι αν δεν το έχετε κάνει το  συστήνω. Είναι ιδιαίτερα όμορφη εμπειρία. Θα σας δείξουν τους χώρους, έξω και μέσα στο οινοποιείο, θα απαντήσουν με υπομονή και όρεξη στις απορίες σας, ακόμα και τις πιο προφανείς, και θα σας δώσουν να δοκιμάσετε αλλά και να αγοράσετε. Οι τιμές βέβαια θα έπρεπε (συνήθως) να είναι σημαντικά χαμηλότερες από αυτές στις κάβες και δεν είναι. Δεν ξέρω όμως αν υπάρχει κάποια εμπορική συμφωνία με τους διανομείς για να διατηρείται κάποιο «κατώφλι» ελάχιστου, για λόγους ανταγωνισμού.

Ανεξάρτητα από το τι και πόσο θα αγοράσετε, αν είστε τυχεροί ή/και δείξετε και ενδιαφέρον κατά την ξενάγηση θα σας ανοίξουν την καρδιά τους. Θα σας μιλήσουν ανοιχτά για τα προβλήματά τους, τις αγωνίες τους. Θα φουντώσουν με αγανάκτηση όταν αναφέρετε τις αλυσίδες διανομής ή την γραφειοκρατία του Υπουργείου, και θα χαρούνε να τους παινέψετε λεπτομέρειες από αυτά που κάνουν. Από την μικρή εμπειρία που έχω, οι άνθρωποι του κρασιού έχουν πάθος για αυτό που κάνουν. Ανεξάρτητα από τον χαρακτήρα του καθενός, τις απόψεις τους και τις προτιμήσεις τους, την προσέγγισή τους και τις πρακτικές τους, (σχεδόν) όλοι όσοι δουλεύουν το αμπέλι και τα δώρα του διακρίνονται για το πάθος τους για αυτό που κάνουν. Είναι πραγματικά ωραία να ακούς έναν άνθρωπο που αγαπά αυτό που κάνει να μιλά για τα «παιδία» του, για τις φιάλες που βγαίνουν από τα χέρια του, για τα σχέδιά του να τα βελτιώσει, για τις ελπίδες και τα όνειρά του. Άλλωστε, γύρω από μια ανοιχτή φιάλη κρασί, γίνονται τέτοιες συζητήσεις πιο εύκολα.

Αν λοιπόν έχετε όρεξη για να αρχίσετε την καριέρα του οινο-τουρίστα, αυτό το Σαββατοκύριακο γίνονται στη Νεμέα οι Μεγάλες Ημέρες του Κρασιού, μια προσπάθεια να είναι συντονισμένα διαθέσιμα τα οινοποιεία της μεγάλης και σημαντικής αυτής περιοχής για επισκέψεις και δοκιμές. Σε απόσταση πολύ κοντινή στην Αθήνα και διάστικτη από αξιόλογους έως εξαιρετικούς παραγωγούς, η Νεμέα είναι πιστεύω ιδανική για μια εκδρομή με αρώματα και χρώματα. Δείτε για λεπτομέρειες εδώ.

Σε πρώτο πλάνο η αρχαία Νεμέα, και σε δεύτερο η σύγχρονη

Και μια ευκαιρία να γκρινιάξω στους Νεμεάτες: αναρωτιέμαι σε τι πελάτες απευθύνεστε όταν δηλώνετε ότι το οινοποιείο σας είναι επισκέψιμο και εννοείτε μόνο σε εργάσιμες ημέρες και ώρες. Αν το Σάββατο είναι κλειστό, πότε θα έρθει για επίσκεψη ο μεμονωμένος οινόφιλος; Πρόσφατα έκανα την απόπειρα για Σαββατοκύριακο στην περιοχή και με φωτεινή εξαίρεση το Κτήμα Παλυβού, στο οποίο είχαμε μια ωραιότατη ξενάγηση και αναλυτική δοκιμή όλων των κρασιών του, από τα πιο φρέσκα Αγιωργήτικα ως και την σειρά Terra Leone. Αντίθετα, άλλα οινοποιεία διατείνονταν διαθεσιμότητα για επισκέπτες την ώρα που π.χ. η ευγενική όσο και άσχετη γιαγιά της οικογένειας σήκωνε το τηλέφωνο για να μας πει ότι δεν είναι κανείς εκεί και να ξαναδοκιμάσουμε το απόγευμα. Από άποψη μάρκετινγκ τα πράγματα είναι απλά: αν θέλετε να λέγεστε επισκέψιμοι πρέπει να είστε ανοιχτοί τουλάχιστον και το Σάββατο.

Καλές διαδρομές εύχομαι!

A Vinsanto by any other name

Από τις πιο χαρακτηριστικές δυνάμεις που μας κυβερνούν εμάς τους ανθρώπους είναι η ασίγαστη επιθυμία μας για αποδοχή. Αυτή την ανάγκη αποδοχής την ικανοποιούμε μερικές φορές έχοντας μόνο και μόνο την προσοχή του συνομιλητή μας, δλδ βάζοντας τον κάτω και μιλώντας ασταμάτητα. Καταλαβαίνω πώς είναι αξιοπερίεργο (έως και θρασύ!) να αναφέρεται αυτό σε ένα blog (χμ…) αλλά μιλάμε για να κρατάμε την προσοχή του συνομιλητή μας και μόνο. Και επειδή καταλαβαίνουμε ότι δεν έχουμε και πάντα κάτι της προκοπής να πούμε, υπάρχουν περιπτώσεις που κατασκευάζουν ιστορίες, με μικρές αποκλίσεις από την πραγματικότητα, προκειμένου να γίνει η αφήγησή μας πιο ενδιαφέρουσα και η προσοχή (<=> αποδοχή) του συνομιλητή να παραμείνει σε υψηλά επίπεδα.

Κάπως έτσι ξεκινάνε πιθανότατα όλοι οι urban legends. Το αστείο είναι ότι ακόμα και στο χώρο του κρασιού, όπου μόνο τα χαρακτηριστικά αυτού που είναι στο ποτήρι μας θα έπρεπε να μετράνε, συναντάς τέτοιες ανακρίβειες. Στα όρια του urban legend. Συνέχεια

Ευρωπαϊκή ενοποίηση

Σήμερα υπογράφηκε η μεταρρυθμιστική συνθήκη της ΕΕ, όπως διαβάζουμε εδώ.

Στην ουσία έχουμε καταλάβει όλοι πλέον ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση προέκυψε μετά από την προσπάθεια της Ευρώπης να τα βρει με το εφιαλτικό παρελθόν των δύο Παγκοσμίων Πολέμων και των αιώνων αιματηρών συγκρούσεων. Να βρει έναν τρόπο να αφήσει το φρικτό αυτό παρελθόν πίσω της και να προχωρήσει σε ένα μέλλον ελεύθερο από πολέμους. Τώρα, με βάση την κοινή οικονομική πορεία, έρχεται όλο και πιο κοντά και στον τομέα της πολιτικής ενοποίησης. Κι έχουμε στήσει έναν δυσκίνητο κεντρικό μηχανισμό, με την γραφειοκρατία του και τις διαδικασίες του, κι έχουμε προσπάθειες από δω προσπάθειες από κει. Με τριβές και δυσκολίες, με φυγόκεντρες αλλά και κεντρομόλους δυνάμεις, προχωρά.

Όλα αυτά βέβαια θα ήταν περιττά αν είχαν αφήσει τους οινοποιούς να προχωρήσουν το θέμα.

Έχω ήδη γράψει την πεποίθησή μου πως οι άνθρωποι του αμπελιού, οι άνθρωποι που αναγκάζονται να φροντίζουν ένα κομμάτι γης, μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, είναι οι πλέον ειρηνόφιλοι. Καθώς μάλιστα είναι ξεκάθαρο ότι το προϊόν τους αποτελεί κατ’ αρχήν έκφραση της ίδιας της γης τους (το περίφημο terroir), δεν βλέπουν ο ένας τον άλλον σαν ανταγωνιστές αλλά μάλλον σαν συνεργάτες. Δανείζονται πρακτικές, ιδέες, μεθόδους. Ακόμα και ποικιλίες. Και φτάνεις σε μία κατάσταση που τα σύνορα που έχουν θέσει τα κράτη απλώς δεν έχουν νόημα. Θέλω να μοιραστώ εδώ ένα τέτοιο παράδειγμα. Συνέχεια