Ήρθε!

H πρόσκληση!

Advertisements

Τα ψώνια της τελευταίας στιγμής

– Τα πήρες όλα;
– Ναι, ναι.
– Τη λαμπάδα για τη βαφτιστήρα μας;
– Ναι.
– Τα τσουρέκια;
– Ναι.
– Τα αυγά;
– Ναι.
– Το βιβλιάριο του παιδιού;
– Ναι.
– Το ποδήλατο;
– Ναι.
– Τις φωτογραφίες που τυπώσαμε για τη μαμά σου;
– Ναι.
– Τα σουτζούκια που υποσχεθήκαμε του κουμπάρου μας;
– Ναι σου λέω, ναι, ναι, ναι!
– Τα κρασιά;
– ….
– Δεν πήρες τα κρασιά;!
– Ήθελα να τα πάρω, αλλά δεν θυμόμουνα ποια ταιριάζουν με αυτά που θα φάμε.
– Μα τι είναι αυτά που λες; Όλες οι πληροφορίες είναι διαθέσιμες, δεν έχουμε τίποτα μυστικό!
– Πρέπει να μου τα θυμήσεις.
– (στεναγμός) Λοιπόν, έχουμε και λέμε: μαγειρίτσα με Ασύρτικο. Αν δεν είναι πολύ αρωματικό, παίζει και Sauvignon Blanc. Αυγοσαλάτες και τρελοί μεζέδες με κάποιο ροζέ από Ξινόμαυρο. Οβελίας με Νάουσα ή κάποιο χαρμάνι με Ξινόμαυρο. Ψητό στο φούρνο με Νεμέα ή κάποιο χαρμάνι με Cabernet. Το σημείωσες;
– … χαρμάνι με Cabernet. ‘ντάξει!
– Ωραία.
– Και αν έχουμε αρνάκι με αγκινάρες;
– Θα το απολαύσουμε, αλλά για το κρασί καλή μας τύχη!
– Τόσο δύσκολο;
– Ω, ναι. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τσιμπήσεις λίγο παραπάνω το λεμόνι του αυγολέμονου και να ποντάρεις σε κάποιο βαρελίσιο Sauvignon Blanc.
– …. βαρελίσιο Sauvignon Blanc. ‘ντάξει!
– Ωραία.
– Και δεν μου λες τώρα: όλα αυτά θα τα πάρουμε με το αμάξι στο χωριό;
– Ε, ναι, φυσικά.
– Και θα χωρέσουμε κι εμείς; Και η λαμπάδα, και τα τσουρέκια, και τα αυτά, και το βιβλιάριο, και το ποδήλατο, και οι φωτογραφίες, και τα σουτζούκια;
– Χμ.
– Χμ δεν θα πει τίποτα.
– Πρέπει να στήσουμε κάβα στο χωριό, δεν πάει άλλο.
– Έτσι είναι. Τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Πώς θα αναστήσουμε χωρίς κάβα;
– Μου κάνεις πλάκα τώρα, αλλά τέλος πάντων.
– Αμ αναστήσαμε Αγησίλαεεεεεε…..
– Βρε κοίτα να έχουμε δυο μπουκάλια της προκοπής μαζί μας, μην καταντήσουμε να πίνουμε τον κουτελίτη του μπάρμπα σου!
– Α πα πα πα πα! Χίλιες φορές μπύρα!
– Μην σου πω κοκακόλα.
– Ε, ας μην το τραβάμε και τόσο μακριά!

Καλή μας Ανάσταση! 😀

Αποκλειστική φωτογραφία του Άη Βασίλη!

Στις επάλξεις της ενημέρωσης, το παρόν ιστολόγιο σας αποκαλύπτει γιατί φέτος έχουν αργήσει τα δώρα για όλους μας. Τα πολλά λόγια είνα φτώχεια, ειδικά μπροστά σε αυτό το σκάνδαλο. Γιατί περί σκανδάλου πρόκειται όταν κοτζαμάν Άγιος διαλέγει να ασχολείται με άλλα αντί άλλων, και καθυστερεί επιδεικτικά να μοιράσει τα δώρα στα παιδάκια που περιμένουν και ξεροσταλιάζουν. Πού κόλλησε; Τι τον κρατάει; Ποιές είναι οι νέες προτεραιότητες του επονομαζόμενου Αγίου;;;

Για να ριχτεί επιτέλους άπλετο φως στην υπόθεση, ακολουθεί η αποκλειστική, σοκαριστική φωτογραφία του Αη-Βασίλη και των ταράνδων του. Συνέχεια

Οινικοί αφορισμοί

Πίνω σαμπάνια όταν είμαι ευτυχισμένη και όταν είμαι λυπημένη. Μερικές φορές πίνω σαμπάνια όταν είμαι μόνη. Όταν έχω παρέα, την θεωρώ υποχρεωτική. Χρονοτριβώ μαζί της όταν είμαι πεινασμένη και πίνω όταν δεν είμαι. Αλλιώς, ποτέ δεν την αγγίζω – εκτός και αν διψάω.

Madame Lilly Bollinger

Κύριε, δοκίμασα το σέρυ σας και ειλικρινά προτιμώ την ποδάγρα.

Λόρδος Chesterfield, προς έναν έμπορο κρασιού που του έστειλε ένα μπουκάλι σέρυ διατεινόμενος ότι είχε την ιδιότητα να θεραπεύει την ποδάγρα.

Αν ο Θεός είχε απαγορεύσει στον άνθρωπο να πίνει, γιατί να δημιουργήσει ένα τόσο ωραίο πράγμα όσο το κρασί;

Καρδινάλιος Ρισελιέ

Ο άνθρωπος με τον οποίο συζητάς μετά από το τρίτο μπουκάλι, δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που κάθισε στο τραπέζι σου στην αρχή της βραδιάς.

Joseph Addison

Καινούργιο κρασί, φιλικό δείπνο και μουσική από ερασιτέχνες: τα τρία πράγματα που πρέπει να φοβάται κανείς.

Grimod de la Reyniere

Όποιος πίνει μόνο νερό έχει μυστικά να κρύψει.

Charles Baudelaire

«Αγνό, χωριάτικο κρασί, χωρίς φάρμακο»

Για να διαβάζετε αυτό το blog, μάλλον είστε άνθρωπος που ενδιαφέρεται για το κρασί. Λίγο έως πολύ, το μικρόβιο του οινόφιλου κυκλοφορεί στο αίμα σας. Σας διαβεβαιώ λοιπόν ότι, παρά τις επιμελείς σας προσπάθειες, αυτό έχει μαθευτεί σιγά – σιγά από φίλους και συγγενείς και αρχίζουν να σας θεωρούν κάτι σαν ειδήμονα στα θέματα κρασιού.

Είναι λοιπόν λογικό θα μοιραστείτε κάποια γεύματα και δείπνα με φίλους και συγγενείς μέσα στις γιορτές. Ίσως μάλιστα να πάτε στον τόπο καταγωγής σας. Εκεί, όλο και κάποιος θα βρεθεί που θεωρεί ότι ξέρει να φτιάχνει κρασί και θέλει να δοκιμάστε από το δικό του. Αν σας το περιγράψει ως αγνό, χωριάτικο κρασί «σαν αυτό που έφτιαχναν οι πατεράδες μας» και αν η έμφαση των κοπλιμέντων του είναι πως δεν έχει φάρμακο (και όχι πως έχει άρωμα ή χρώμα) είστε καθ’ οδόν για μια φρικτή εμπειρία. Θα σας παρουσιαστεί ένα οξειδωμένο υγρό, άνοστο και δυσάρεστο, βαρύ και απωθητικό. Και επιπλέον, οι καλοί τρόποι θα επιβάλουν να το παινέψετε, όσο μαζοχιστικό και αν είναι αυτό. Έτσι, θα βρεθείτε να τιμωρείστε για την καλή σας την καρδιά, αφού θα σας σερβίρουν ξανά και ξανά αυτή την σιχαμάρα, καταστρέφοντας το κεφάλι και το στομάχι σας. Το χειρότερο είναι πώς θα πάνε στράφι οι σίγουρα υπέροχες προσπάθειες των μαγείρων της οικογένειας να κάνουν το κάτι παραπάνω, μέρες που είναι, ενώ με δυο – τρία μπουκαλάκια που θα είχατε διαλέξει αυτοπροσώπως, τα αποτελέσματα θα ήταν εγγυημένα.

Αυτό που μόλις περιέγραψα είναι για μένα ο απόλυτος τρόμος των γιορτών. Δυστυχώς, οι παρελθούσες δεκαετίες εφιαλτικών έως και δηλητηριωδών εμφιαλωμένων κρασιών και η έλλειψη οινικών εμπειριών (που θα επέτρεπε τις συγκρίσεις) έχει οδηγήσει σε αναπαραγωγή λανθασμένων πρακτικών. Σπάνια έως ποτέ θα είναι της προκοπής το κρασί που γίνεται σε ένα υπόγειο, με μόνο εξοπλισμό μια δεξαμενή και δυο – τρεις σωλήνες, χωρίς κανένα έλεγχο θερμοκρασίας, χωρίς καμία επιλογή πρώτης ύλης,. Ακόμα και το «φάρμακο», ο ανυδρίτης του θειϊκού οξέος, που προστίθεται σε ελάχιστες ποσότητες, συντελεί στην σταθεροποίηση του κρασιού και στην αποφυγή της οξείδωσής του – ούτε αυτό είναι θετικό λοιπόν. Η παραγωγή τρισάθλιων ροφημάτων που ούτε για ξύδι δεν είναι καλά είναι (δυστυχώς) ο κανόνας. Και ειδικά στις γιορτινές μέρες είναι κρίμα, πολύ κρίμα τα ποτήρια να μην κουδουνίζουν χαρωπά, γεμάτα απολαύσεις, και αντίθετα να καταλαμβάνονται από πορτοκαλί υγρά που κανονικά έπρεπε να απαγορεύονται από την συνθήκη της Γενεύης.

Σε τέτοιες στιγμές νιώθω τον πόνο σας, όπως είχα πει χαρακτηριστικά σε ένα ζευγάρι φίλων την ημέρα του γάμου τους. Υπάρχει τρόπος να το αποφύγετε, αλλά ενέχει και κάποιους κινδύνους. Και ιδού πώς:

Φοράτε τα σμιχτά σας φρύδια, αυτά που δείχνουν προσήλωση και αυτοσυγκέντρωση. Βάζετε το αγνό κρασί σε ένα ποτήρι γευσιγνωσίας. Το κρατάτε λοξά, μπροστά από μια λευκή κόλλα χαρτί, εξεταστικά σαν να το ανακρίνετε. Μετά το μυρίζετε και εκφράζετε δυνατά διάφορα μουγκανητά και επιφωνήματα. Άλλωστε πάντα αποφεύγουμε τις συγκεκριμένες λέξεις όταν δοκιμάζουμε, ενώ τα ααααααααααα, οοοοοοοοοοοο, και χμμμμμμμμμμμμ μπορούν να σημαίνουν τα πάντα και τίποτα. Ύστερα το βάζετε στο στόμα. Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο: αν το καταπιείτε, μπορεί να σας βάζουν να πίνετε από αυτό για μια ολόκληρη ζωή. Οπότε, γουρλώνετε τα μάτια και το φτύνετε ψεκάζοντας οποιονδήποτε βρίσκεται στο δωμάτιο και μόλις το ξεφορτωθείτε φωνάζετε δυνατά «Για όνομα! Αυτό είναι σίγουρα το πιο αηδιαστικό πράγμα που έχω βάλει στο στόμα μου, μετά από εκείνη τη νύχτα στη σκηνή του αρχηγού των προσκόπων!».

Ακολουθήστε τα παραπάνω βήματα και σίγουρα κανείς δεν θα τολμήσει να σας δώσει ξανά να δοκιμάσετε την οικιακή παραγωγή του. Από την άλλη, κινδυνεύετε σοβαρά να μην σας καλέσει ξανά κανένας από το σόι σας. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό βέβαια και θα έλεγα ότι σε ορισμένα σόγια ίσως είναι πολύ μικρό κόστος. 😉

Να είσαστε καλά, γεροί και υγιείς, να περνάτε υπέροχα, και το 2008 να είναι ευτυχισμένο για σας και τους δικούς σας! 🙂