Το κρασί που χάνεται

Αναδημοσίευση άρθρου της Τάνιας Γεωργιοπουλου από την Καθημερινή:

Bραδάκι καλοκαιριού στο Σούνιο. Το φεγγάρι μια φέτα καρπουζιού στον ουρανό, φωτίζει απέναντι τον ναό του Ποσειδώνα. Ταβέρνα δίπλα στη θάλασσα, με το κύμα να σκάει ελαφρά ξεπλένοντας τα βότσαλα. Ψαράκι και κουβεντούλα. Στο διπλανό τραπέζι, μια παρέα Γάλλων απολαμβάνει το ειδυλλιακό τοπίο. Σε λίγο φτάνουν στο τραπέζι τους τα «πρώτα» μαζί με μια καράφα…

Τα ποτήρια τους γεμίζουν με το υποκίτρινο, λίγο θολό, υγρό. Χύμα κρασί. «Γιατί;», αναρωτιέμαι. Ανοίγω τον κατάλογο και οι απορίες λύνονται μονομιάς. Ή χύμα ή ένα εμφιαλωμένο πολύ χαμηλής ποιότητας. Αυτά προσφέρει το μαγαζί, με αυτά πρέπει να βολευτείς. (…)

Ερχονται, λοιπόν, από τη διάσημη οινοπαραγωγό Γαλλία στην Ελλάδα για διακοπές, όπου τους προσφέρουν ένα αγνώστου προελεύσεως, συστάσεως και κυρίως απαίσιο γευστικώς «αλκοολούχο ποτό», το οποίο μόνο κατ’ ευφημισμόν θα μπορούσε να ονομαστεί «κρασί». Τους παρατηρώ να ακουμπούν το ποτήρι στα χείλη, να μυρίζουν το περιεχόμενό του και να το εγκαταλείπουν με ένα μορφασμό αποδοκιμασίας. Παραγγέλνουν μπίρες.

Φαντάζομαι πως θεωρούν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή. Πού να ξέρουν ότι θα μπορούσαν να συνοδεύσουν το ψάρι τους με ένα υπέροχο Ασύρτικο βαρέλι από τη Σαντορίνη. Οτι το κοτόπουλό τους θα μπορούσε θαυμάσια να ταιριάξει με ένα νεαρό Αγιωργίτικο. Οσο για ένα παλαιωμένο Ξινόμαυρο, αν το δοκίμαζαν, μάλλον θα νόμιζαν ότι προέρχεται από άλλη χώρα. Και αν τελείωναν το δείπνο τους με ένα vinsanto ή λίγο νέκταρ σαμιώτικο; Είμαι σίγουρη ότι θα ρωτούσαν περισσότερες λεπτομέρειες, ίσως να αναζητούσαν σε μια κάβα αυτό που είχαν γευθεί. Κάποιοι ίσως να αποτολμούσαν να παραχώσουν στη βαλίτσα τους εμφιαλωμένα κρασιά από την Ελλάδα. Οταν στην πατρίδα τους πλέον, ένα χειμωνιάτικο βράδυ με φίλους θα άνοιγαν ένα ελληνικό κρασί, θα είχε γίνει ένα πρώτο βήμα για την προώθηση των κρασιών μας στο εξωτερικό. (…) Η δημιουργία γευστικών αναμνήσεων είναι ο πιο εύκολος, φθηνός και κυρίως αποτελεσματικός τρόπος διαφήμισης για προϊόντα διατροφής. Μήπως αντί να χρηματοδοτούμε ημετέρους να στήνουν περίπτερα και πανό, να επιδοτήσουμε την προσφορά εμφιαλωμένων οίνων στις τουριστικές περιοχές;

Το πλήρες κείμενο εδώ.

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω απόλυτα. Ειδικά στα εστιατόρια, στις ταβέρνες και γενικότερα στα μέρη εστίασης είναι απελπισία ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται το κρασί και ειδικά ο τρόπος με τον οποίο στιγματίζεται το ελληνικό κρασί σαν τρίτης ποιότητας προϊόν. Μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν πουλάμε στο εξωτερικό…

Advertisements

7 comments on “Το κρασί που χάνεται

  1. Ο/Η Kostas P. λέει:

    Έτσι είναι και αυτά δεν ισχύουν μόνο για το κρασί αλλά και για το φαΐ. Τι άλλο τρώει ένας ξένος πέρα από mousaka σε microwave, sea bass ιχθυοτροφείου και κατεψυγμένο swordfish σε μια μέση ταβέρνα;
    Τις προάλλες έπεσα και σε κλασικό σκηνικό σε γνωστή ψαροταβέρνα κοντά στην Πύλο, όπου σκανδιναβός με 4μελή οικογένεια ζήτησε «a bottle of assyrtico» για να λάβει την αποστομοτική απάντηση του σερβιτόρου-ιδιοκτήτη «I’ll get you some of the house wine. it’s σαρντονέ. Very good». Τι να πει ο άνθρωπος μετά… Και δεν είναι ότι δεν είχε εμφιαλωμένο ή ασύρτικο…

  2. Ο/Η mpampakis λέει:

    Tους έρμους τους ανθρώπους, είχαν φτάσει να έχουν άποψη για ελληνική ποικιλία (έστω, να την ξέρουν με το όνομά της, πράγμα όχι απλό και δεδομένο) και έφαγαν πόρτα από τον «έχω-πράμα-που-σαλεύει» μαγαζάτορα. Κρίμα.
    Πραγματικά πάντως, στα τουριστικά μέρη οι τουριστοπαγίδες είναι τρομακτικά σημεία εστίασης. Αν η εικόνα που παίρνει μαζί του ένας ξένος φεύγοντας για το ελληνικό φαγητό είναι ο ασβέστης αντί για φέτα και η ψαρόκολλα αντί για μπεσαμέλ (στο μουσακά), τότε απορώ που εξακολουθούμε να έχουμε καλή φήμη. Εκεί που Γάλλοι και Ιταλοί έκαναν την κουζίνα τους τουριστικό αξιοθέατο, εκεί που οι Ισπανοί έστησαν και υποστηρίζουν πόλεις γεμάτες εστιατόρια αξιώσεων, όπως το Σαν Σεμπαστιάν, εμείς εξακολουθούμε να δουλεύουμε στην λογική της αρπαχτής, χωρίς να βλέπουμε την έλλειψη προοπτικής που αυτή συνεπάγεται. Κρίμα. Πραγματικά κρίμα.

    • Ο/Η FoodJunkie λέει:

      Καλησπέρα mpampaki καιρό έχουμε να τα πούμε! Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο. Την προηγούμενη εβδομάδα στη Σύρο έτυχε να έρθει μια φίλη με τον Ιταλό με τον οποίο βγαίνει αυτόν τον καιρό. Τους πήγαμε σε ένα κατα τ΄άλλα θαυμάσιο εστιατόριο δίπλα στη θάλασσα με υπέροχο φαγητό. Επειδή θα τρώγαμε ως επι το πλείστον ψαρικά παρήγγειλα μια Σαντορίνη Σιγάλα για να δοκιμάσει και ο άνθρωπος κάτι ελληνικό. Μου έφεραν μπουκάλι του 2008 και όταν το είπα στο γκαρσόνι μου δήλωσε 1) πως «όλα τα λευκά παλαιώνουν» και 2) πως «ήταν καλή χρονια» και πως δεν είχαν του 2009. Δεν είχα όρεξη να κάνω κουβέντα, άλλωστε ο άνθρωπος ήταν εμφανέστατα άσχετος, αλλά είπα να το ρισκάρω γιατί ξέρω πως το Ασύρτικο αντέχει στο χρόνο και τελικά δεν βγήκαμε χαμένοι:το κρασί ήταν σε άριστη κατάσταση. Απλά είναι ένα ακόμη δείγμα του πόσο στο «γράψιμο» έχουν όλοι το εμφιαλωμένο κρασί και κυρίως οι εστιάτορες στα νησιά. Σημειωτέον το μαγαζί αυτό είναι δίπλα σε μαρίνα με σκάφη και είχε και καλό κόσμο και πολλούς ξένους.

  3. Ο/Η mpampakis λέει:

    @FoodJunkie:
    «Όλα τα λευκά παλιώνουν»; Ρηξικέλευθη άποψη! (για να το πω ευγενικά). Συμφωνώ μαζί σου, πιθανότατα την γλυτώσατε χάρη στο Ασύρτικο, μια από τις ελάχιστες ελληνικές ποικιλίες που αντέχει τόσο. Δεν πρόκειται για παλαίωση βέβαια (με την έννοια ότι δεν βελτιώνονται ούτε αλλάζουν τα χαρακτηριστικά του κρασιού με τον χρόνο) αλλά απλά για αντοχή στην γήρανση – κάτι που δεν υπήρχε περίπτωση να συμβεί με ένα Μοσχοφίλερο λόγου χάρη.
    Καιρό έχουμε να τα πούμε, πραγματικά. Πρέπει να έχετε αρχίσει να ισορροπείτε πια κι εσείς οι μικρογονείς, ναι; 🙂 Θα ήθελα πολύ να κανονίσουμε κάτι μέσα στις επόμενες μέρες, είτε σπίτι είτε σε…ουδέτερο έδαφος. Φιλιά στον Μ. και (κυρίως) στο ζουζούνι σας!!!

  4. Ο/Η Lambros λέει:

    Χρόνια πολλά και καλές γιορτές σου εύχομαι να έχεις. Ελπίζω το νέο έτος να σε βρεί γεμάτο υγεία και ευτυχία !!!

  5. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Lambros:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ. Να είσαι καλά, εύχομαι και σε σένα τα καλύτερα. Υγεία πριν και πάνω απ’ όλα!

  6. Ο/Η Gregory Kontos λέει:

    Πολύ κρίμα πράγματι… Το ποιοτικό φαγητό και κρασί πρέπει να το ψάξεις στη χώρα μας, δεν θα το βρεις εύκολα μπροστά σου όπως σε Ιταλία / Γαλλία. Αυτό φαντάζομαι το ξέρουν οι τουρίστες, γι αυτό και όλοι είναι με ένα Lonely Planet υπό μαλης. Όσο για το Ασύρτικο, ιδανικά θα έπρεπε να απαιτήσετε μια παλιά φιάλη και όχι να συμβιβαστείτε με αυτή, ελλείψη νεοτέρας…! Καλή συνέχεια!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s