Χρυσοί Σκούφοι ‘09

pfo87701

Υπάρχουν ορισμένα Άγια Δισκοπότηρα στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Τα Holy Grail αντιστοιχούν σε όλα όσα αγαπά, κι όταν φτάσει να τα ζήσει ενθουσιάζεται ίσως περισσότερο με την προσμονή της εμπειρίας παρά με την εμπειρία αυτή καθ’ αυτή. Αυτός που αγαπά την οδήγηση ονειρεύεται την στιγμή που θα οδηγήσει μια Ferrari, αυτός που αγαπά τη μόδα την στιγμή που θα παρακολουθήσει live, δίπλα στο catwalk, τις καινούργιες κολεξιόν στο Μιλάνο. Οι συλλέκτες δίσκων εκστασιάζονται μπροστά στο αυθεντικό Sticky Fingers με το φερμουάρ στο εξώφυλλο κι όποιος αγαπά το σκάκι αναρωτιέται πώς θα ήταν να παίξει ενάντια στον ίδιο τον Κασπάροφ (ή μάλλον, τον Viswanathan Anand πλέον). Όσο για αυτόν που αγαπά την γαστρονομία, το Holy Grail είναι μια βραδιά στο El Buli, μια επίσκεψη στο Fat Duck ή μια φιάλη Ch.Lafite-Rotschild 1982, μοιρασμένη με τον σωστό άνθρωπο. Αν αυτά δεν είναι εφικτά, το αμέσως επόμενο που ονειρεύεται, είναι μια θέση στο τραπέζι της απονομής των Χρυσών Σκούφων. 🙂

Οι Χρυσοί Σκούφοι είναι τα ετήσια βραβεία υψηλής γαστρονομίας του περιοδικού «Αθηνόραμα» (όπως άλλωστε ξέρετε ήδη, αλλιώς πώς βρεθήκατε σε τούτο δω το ιστολόγιο?). Φέτος ήταν η 16η χρονιά απονομής τους. Για το δείπνο που ακολουθεί συνηθίζεται να έρχεται κάποιος γνωστός και πολύ-βραβευμένος σεφ από το εξωτερικό, ενώ οι θέσεις στα τραπέζια δίνονται αυστηρά με πρόσκληση. Φέτος, με αρκετή περιέργεια για το τι θα ζήσουμε και ξεχνώντας στο σπίτι φωτογραφική και σημειωματάριο, είχα την χαρά και την τιμή να συνοδεύσω την καλή μου σε ένα dinner gala που πολλοί θα ήθελαν να δουν (και – κυρίως – να γευτούν!) από κοντά.

Για να μην αναρωτιέστε για το πόθεν έσχες της πρόσκλησης, ήμουνα ένας από τους νικητές στον διαγωνισμό που έκανε φέτος το Αθηνόραμα για τους αναγνώστες του. Ο διαγωνισμός απαιτούσε να απαντήσεις σε ένα σετ αρκετά δύσκολων ερωτήσεων – πιστεύω πως πολλοί θα (έπρεπε να) αποθαρρύνθηκαν από το επίπεδο δυσκολίας. Ε, όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, απάντησα, κέρδισα και πήγα (κάτι σε «veni, vidi, vici» ανακατωμένο). Κι όταν ήρθε το courier με την πρόσκληση μου πήρε αρκετές ώρες να ηρεμήσω από τον ενθουσιασμό (και να σταματήσω να ουρλιάζω). Το Holy Grail που λέγαμε παραπάνω.

Να πω ευθέως ότι η βραδιά ήταν υπέροχη. Ο Αθήναιος περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια τον ρυθμό: allegro ma non troppo. Μπράβο στους διοργανωτές, γιατί κάτι τέτοιο εύκολα θα μπορούσε να ξεχειλώσει και να χάσει τον ρυθμό του. Ξεκινήσαμε με κάποια κοκτέϊλ ή μπύρες από τους χορηγούς, με «κρητικά tapas» δια χειρός Πέσκια να πηγαινοέρχονται: αναρωτιέμαι πόσα από τα σελέμπριτις έφαγαν το σαλιγκάρι πριν ρωτήσουν τι ήταν, χε χε χε. Και γελάω μόνο και μόνο από κακία για να κρύψω τα δικά μου ρεζίλια: γιατί εγώ δεν δοκίμασα το χωνάκι με ανθότυρο νομίζοντας ότι ήταν παγωτό! 😀

Η τελετή βράβευσης ήταν σφιχτή, λιτή and to the point. Έως χλιαρή θα έλεγα σε κάποια σημεία, αλλά (α) δεν έχω εμπειρία από ανάλογες τελετές για να μπορώ πραγματικά να συγκρίνω και (β) πρέπει να είναι ανόητος όποιος περιμένει κάθε τελετή βράβευσης να θυμίζει τα Όσκαρ. Άλλωστε, και το κοινό δεν ήταν όλο τόσο υποψιασμένο όσο θα ήθελε να πιστεύουμε… Η τελετή κράτησε λίγο παραπάνω από μία ώρα και δεν είχε μεγάλες εκπλήξεις (με εξαίρεση ίσως τους «υποβιβασμούς» Kiku και Sea you Up, που δεν τους περίμενα…). Καλύτερο εστιατόριο η Σπονδή (με βραχεία κεφαλή μπροστά από το Etrusco), καλύτερη ελληνική κουζίνα το Βαρούλκο, ψηλά επίσης στη λίστα η Hytra, τα δύο Matshuhisa, το Calypso στην Ελούντα και το Squirrel στην Χαλκιδική. Βραβείο σέρβις πήρε το Alfredo’s και βραβείο λίστας κρασιών η Σπονδή. Το νέο βραβείο value for money κέρδισε το νέο εστιατόριο του Μποτρίνι στη Θεσσαλονίκη (Art O2 Τελλόγλειο)– σημειώθηκε στα must για την πρώτη επίσκεψη στη συμπρωτεύουσα. Η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή της τελετής ήταν πιθανότατη η prima vista υπεράσπιση των παραδοσιακών ελληνικών γεύσεων από τον κο Μαμαλάκη. Κατόπιν, περάσαμε στην αίθουσα για το δείπνο.

Εδώ ας βγάλουμε για λίγο τα κοσμικά από τη μέση για να μιλήσουμε για πιο σοβαρά πράγματα. Είδαμε κόσμο και κοσμάκη: από ηθοποιούς και τηλεπαρουσιαστές να φάνε και αι όρνιθαι – oι μάγειρες ήταν λιγότεροι, ακόμα κι αν συνυπολογίσεις και άλλους ανθρώπους «της δουλειάς», όπως τους sommelier. Λοιπόν, δεν ξέρω αν σας σοκάρω, αλλά οι περισσότερες τηλε-περσόνες δεν είναι τόσο γοητευτικοί από κοντά όσο θα ήθελαν να πιστεύουν, αντίθετα. Κάνουν μάλιστα και πολύ βαβούρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν και εξαιρέσεις – ο Νίκος Αλιάγας ας πούμε έλαμπε δίπλα στα «χρυσά κορίτσια» του ΜΕΤΑΧΑ. Είδαμε επίσης πολιτικούς (όχι πολλούς κι όχι στο κέντρο της προσοχής), δημοσιογράφους, οινοποιούς (ο κος Γεροβασιλείου για παράδειγμα ήταν παρών). Νομίζω ότι, με εξαίρεση τους αθλητές, κάθε πιθανό δείγμα αυτού που ονομάζουμε ελληνικές διασημότητες ήταν παρόν (εξ ου και οι κάμερες, πολλές κάμερες). Εμείς άλλωστε περισσότερο χαρήκαμε που είδαμε κάποιους φίλους με τους οποίους είχε τύχει να περάσει καιρός χωρίς να βρεθούμε. Τελικά, στην πραγματικότητα η βραδιά προσφερόταν ως αφορμή για να ντυθεί κανείς λίγο πιο κομψά από συνήθως και να το απολαύσει.

winkler

Όλα αυτά όμως έπαψαν να έχουν σημασία όταν άρχισαν να καταφθάνουν στο τραπέζι τα πιάτα του Heinz Winkler. Τα πιάτα (και τα κρασιά που συνόδεψαν το καθένα) τα παραθέτει αναλυτικά με φωτογραφίες η fevis εδώ. Να πω ότι τόσο η κρέμα κολοκύθας όσο και τα χτένια με ουασάμπι και παντζάρια είναι από τα νοστιμότερα και πιο τέλεια εκτελεσμένα πιάτα που έχω φάει ποτέ μου. Με αυτά και μόνο θα δικαιολογούσε απόλυτα την φήμη του ο σεφ – αλλά δεν ήταν μόνο αυτά. Ξεκινήσαμε με μια τριλογία ορεκτικών (η κρέμα αρακά-φουντουκιού ήταν τέ-λει-α), προχωρήσαμε στην κρέμα και στα χτένια και ολοκληρώσαμε με ένα κύριο που πραγματικά αναρωτιέσαι πώς το είχε κάνει: ένα εξαιρετικά ψημένο κομμάτι ελαφιού, μέσα σε ένα «σουφλέ μπαχαρικών» που είχε την υφή και την συμπεριφορά πάστας. Ιδιαίτερο πιάτο, με τα συνοδευτικά του να μην είναι στο ίδιο επίπεδο με το ελάφι. Όσον αφορά τα επιδόρπια (κρέπα με κρέμα πορτοκάλι και πούρο σοκολάτας), τα βρήκα ελαφρώς αδύναμα, σε σχέση τουλάχιστον με το υπόλοιπο μενού, αλλά στην πραγματικότητα γκρινιάζω για να γκρινιάζω. Άλλωστε, δεν τολμώ να φανταστώ τις τιτάνιες δυσκολίες που έχει η εξυπηρέτηση περίπου 350 κουβέρ, με πιάτα τέτοιου επιπέδου και μάλιστα να πρέπει να βγαίνουν ταυτόχρονα από την κουζίνα: ε, αν ξέφυγαν λίγο και σε κάποιο από τα μέρη του μενού, δεν έγινε ζημιά.

Τα κρασιά που συνόδευσαν το δείπνο ήταν κατά σειρά: Astala Μαντίνεια 2008 (Κτήμα Σπυρόπουλου) – καλό, δροσιστικά οξύ, αλλά επιμένω ότι άλλος είναι ο «βασιλιάς» της ζώνης και ο άρχων του Μοσχοφίλερου – Αβέρωφ Traminer 2008 – απολαυστικότατο και πολύ βελτιωμένο, πιστεύω ότι το δροσερό καλοκαίρι του ’08 δίνει πολλούς πόντους στα λευκά της χρονιάς – Σαντορίνη Σιγάλα 2008 – τι να πούμε για μια από τις καλύτερες Σαντορίνες που κυκλοφορούν, εκτός από μπράβο στον κο Σιγάλα και την ομάδα του – «Δύο Ελιές» 2006, Κτήμα κυρ-Γιάννη – να πω την αμαρτία μου; Δεν είναι η πρώτη φορά που το πίνω κι ενώ το θεωρώ αξιόλογο κρασί, το βρίσκω πολύ επιθετικό στις τανίνες. Αναρωτιέμαι πώς θα είναι μετά από μερικά χρόνια παλαίωσης – Σάμος Ανθεμίς για τις κρέπες – εξαιρετικό, όπως πάντα. Όσοι δεν πίνουν γλυκά κρασιά δεν ξέρουν τι χάνουν. Ένας τέλειος εσπρέσο (Hacienda San Pedro) έκλεισε το δείπνο, δίπλα σε ένα ποτήρι Macallan, που γέμισε με τα αρώματά του τον χώρο: ακόμα κι εγώ, που δεν θεωρώ ότι έχω κάποια άποψη γύρω από το ουίσκι, εντυπωσιάστηκα και αντιλήφθηκα την ποιοτική διαφορά του από τα συνηθισμένα «νερά που καίνε» που κυκλοφορούν.

Η βραδιά κύλησε όμορφα και ξεκούραστα ηδονικά. Κάτι ο ρυθμός, κάτι οι ηδονές που μας χάριζε ο Winkler, κάτι τα ποτήρια του κρασιού που κουδουνίζαν χαρούμενα, το τραπέζι έγινε σύντομα μια μεγάλη παρέα κι αφού καλύψαμε θέματα ύψιστης σημασίας (ανταπόκριση από τον αγώνα μπάσκετ του Παναθηναϊκού στη Σιένα – Βερολίνο ερχόμαστε!!!), κουτσομπολέψαμε ασύστολα, γελάσαμε με γαστρονομικές περιπέτειες του καθενός μας και φτάσαμε να διαφωνούμε έντονα για τις στυλιστικές διαφορές ανάμεσα στο λευκό Κτήμα Γεροβασιλείου και το λευκό Βιβλία Χώρα. Ε, όπως καταλαβαίνετε, το βράδυ ήταν απολαυστικό.

Όσο για την πρωτοβουλία του περιοδικού να καλέσει αναγνώστες, την βρίσκω άριστη. Όχι μόνο έδωσε την ευκαιρία σε κάποιους ανθρώπους που πραγματικά εκτιμούν το καλό να το ζήσουν (άλλωστε, αν δείτε τις ερωτήσεις που κληθήκαμε να απαντήσουμε, θα καταλάβετε ότι ουδείς αγεωμέτρητος εισήλθε μέσω του διαγωνισμού) αλλά έβαλε στο κέντρο της εικόνας και τους ανθρώπους για τους οποίους τελικά έχει τόση σημασία ένα σύστημα βραβεύσεων: τους τελικούς πελάτες. Οι ειδικοί της γεύσης ξέρουν περισσότερα και έχουν τόσες προσλαμβάνουσες για να στηρίξουν τις κριτικές τους που δεν τίθεται θέμα εξομοίωσης. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε για ποιους γίνονται όλα αυτά και ποιοι τελικά θα στηρίξουν την γαστρονομία σε εύκολα και δύσκολα. Δεν θα είναι οι τηλε-περσόνες ή οι υστερικές μοντέλες που δεν αγγίζουν το πιάτο τους. Θα είναι όσοι εξοικονομούν τα χρήματα για να πάνε δύο, τρεις, πέντε φορές τον χρόνο σε κάτι καλό – αλλά θα πάνε. Και θα πάνε κάθε χρόνο. Αν δούμε τους αναγνώστες που κερδίσαν τον διαγωνισμό σαν μια τρόπον τινά αντιπροσωπεία αυτών, των ερασιτεχνών εραστών της γαστρονομίας, η ευκαιρία που έδωσε το Αθηνόραμα για την συμμετοχή τους λαμβάνει ειδική βαρύτητα.

kouzina1180

Τα βραβεία θα τα διαβάσετε αναλυτικά στο τεύχους του Αθηνοράματος που κυκλοφορεί αυτή την εβδομάδα. Εύχομαι ολόψυχα και του χρόνου – πάντα τέτοια και καλύτερα. 🙂

ΥΓ: Εντάξει, δεν απαγορεύεται το κάπνισμα στο τραπέζι και δεν υπάγομαι σε αυτούς που θα ήθελαν να φτάσει να απαγορευτεί. Ωστόσο, για τέτοιες βραδιές, πρέπει κάποιος να εξηγήσει στους καπνιστές ότι τόσο οι δικές τους γεύσεις (ειδικά των κρασιών), όσο και των γειτόνων τους «εξαφανίζονται» πίσω από τις τουλούμπες του καπνού των τσιγάρων. Ας δείξουν λίγο υπομονή ή τουλάχιστον ας περιμένουν να μην υπάρχουν πιάτα στο τραπέζι. Μερσί.

Advertisements

9 comments on “Χρυσοί Σκούφοι ‘09

  1. […] Το παραπάνω είναι μια πρόχειρη προσπάθεια να σκανάρω στο σπίτι το μενού της πρόσκλησης στο φετεινό δείπνο των Χρυσών Σκούφων. Οι (συγκλονιστικές, γαργαλιστικές κι ιδιαίτερα νόστιμες) λεπτομέρειες, εδώ. […]

  2. Ο/Η FoodJunkie λέει:

    Μπράβο που κέρδισες! Είναι καλό να πηγαίνουν σε αυτές τις εκδηλώσεις και άνθωρποι που πραγματικά τις απολαμβάνουν…

  3. Ο/Η Κ.Κ.Μοίρης λέει:

    όχι, δεν ζηλεύω
    όχι, δεν ζηλεύω
    όχι, δεν ζηλεύω

  4. Ο/Η Αθήναιος λέει:

    Και το είπε κάποια στιγμή ο Ντίνος: » Να δεις που οι αναγνώστες θα συζητούν για γαστρονομία αντίθετα από μας που σκοτωνόμαστε για τα πολιτικά» 😉 Χαρήκαμε ιδιαιτέρως που σας είδαμε αλλά βρε παιδί μου δεν είχαμε συνεννοηθεί προηγουμένως για να διαδώσεις ότι όντως το φόρεσα στο δαντελωτό το γάντι! Είστε τυχεροί που ήρθατε φέτος γιατί ήταν όλα πολύ καλά και ο σεφ και όλη ατμόσφαιρα, απέπνεε μια chic ηρεμία.

  5. Ο/Η panathinaeos λέει:

    ζηλευω
    ζηλευω
    ζηλευω

  6. Ο/Η fevis λέει:

    Και εμείς χαρήκαμε που σας είδαμε… Άντε, να μην πούμε και του χρόνου ελπίζω…:-))

  7. Ο/Η mpampakis λέει:

    Καλημέρα,

    @FoodJunkie:
    Ευχαριστώ – και συμφωνώ! Μακάρι να σας είχαμε κοντά. 🙂

    @Κ.Κ.Μοίρης:
    Προτεινω συντονισμό με τον panathinaeos (βλ. σχόλιο). 😉

    @Αθήναιος:
    Ξεκινήσαμε από τα αθλητικά πάντως κι όχι από τα γαστρονομικά, όπου (σοβαροί άνθρωποι οι αναγνώστες, γκουρμέδες με άποψη και καλλιέργεια κλπ κλπ κλπ) το τραπέζι αποδείχτηκε βαζελόφρων βεβαίως βεβαίως.
    Έπρεπε να είχαμε συνενοηθεί, πράγματι, κι όχι μόνο για το γάντι. 🙂 Την επόμενη φορά! (ποτέ δεν κάνει κακό να ελπίζεις…)

    @panathinaeos:
    Προτεινω συντονισμό με τον Κ.Κ.Μοίρη (βλ. σχόλιο). 😉

    @fevis:
    Ε, όχι δα! Αφορμή για να ξαναμπούμε σε…κίνηση ήταν η βραδιά. 🙂

  8. Ο/Η dimitris-r λέει:

    Α, ωραία μπήκατε με εξετάσεις. Και σ’ ανώτερα.
    Και μια πρόταση προκρούστεια (για του χρόνου):
    Πόσες; δέκα ήταν οι ερωτήσεις που σας τέθηκαν… είκοσι; Ο καθένας που θα περνά την πόρτα να απαντά τουλάχιστον σε μια! Τουλάχιστον σε μια! Έτσι για να ξέρουμε τουλάχιστον ότι υπάρχει ένα κάποιο επίπεδο «γαστροφίλ» μεταξύ των συνδαιτυμόνων.
    Πάντα σε χαρές με το κορίτσι σου φίλε μου καλέ!

  9. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Δημήτρης-Ρ:
    «Ουδείς αγεωμέτρητος» σε όλο τον χώρο; Δεν είναι κακή ιδέα εδώ που τα λέμε…
    Να σου πω την αμαρτία μου, όπως εξομολογηθήκαμε ο ένας στον άλλον και στο τραπέζι, χρειάστηκε και μια μικρή έρευνα για να ξεκαθαριστούν ορισμένες (όχι πολλές) «γκρίζες» ζώνες που δεν ξέραμε τι να απαντήσουμε. Και πάλι, prima vista, θα τα καταφέρναμε καλύτερα από τους περισσότερους εκεί μέσα.
    Σίγουρα πάντως ήταν εντυπωσιακό πόσο γεμάτα επιστρέφαν μερικά πιάτα, ιδιαίτερα από τα τραπέζια των ηθοποιών και τηλε-περσόνων… 😉
    Πάντα χαρές και σε σας αδελφέ, σε είδα προχτές στο βίντεο και συνειδητοποίησα πόσο μου έχετε λείψει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s