Η υποτιμημένη αρετή της ελαφρότητας

Ανάβει η συζήτηση των σινεφίλ γύρω από τις ταινίες, κουβεντιάζει η παρέα κι αρχίζουν οι συγκρίσεις. «Καλό το Βίκυ – Κριστίνα – Μπαρτσελόνα, αλλά δεν είναι σε καμιά περίπτωση Match point.» Και μετά, βουτάς στο παρελθόν και στις παλιότερες ταινίες του Γούντυ Άλλεν, συγκρίνοντας Κήτον και Φάροου, περιόδους, δεκαετίες, σενάρια, ύφος. Και κάποια στιγμή πέφτει η (αναπόφευκτη) ερώτηση: ποιες είναι οι καλύτερες ταινίες που έχεις δει.

Όλοι αγαπάμε τις λίστες που ιεραρχούν. Μιλάμε για το καλύτερο τραγούδι μας ή έχουμε φίλους να μας ρωτάνε ποιο είναι το καλύτερο ελληνικό κρασί (άκυρη ερώτηση, αλλά θα το αναπτύξουμε άλλη φορά). Όταν τέτοιες λίστες αφορούν ταινίες, μου κάνει πάντα εντύπωση πόσος κόσμος κρατά έξω από αυτές τις κωμωδίες, λες και μια ταινία χάνει σε εγκυρότητα ή τεχνική αν «χάνει» και σε σοβαρότητα. Υπάρχουν άνθρωποι που παραδέχονται μόνο ταινίες βαριές κι ασήκωτες – αν δεν έχει μονόπλανο κι εφιαλτική σιωπή δεν είναι τέχνη (ή κάπως έτσι). Το βρίσκω τρομερά περιοριστικό αυτό, είναι μάλλον αρτηριοσκληρωτικό και δείχνει, κατά την γνώμη μου, κι έντονο συντηρητισμό: τον συντηρητισμό του ανθρώπου που φοβάται να έχει γνώμη αντίθετη στην πλειοψηφία. Όσο τέχνη είναι ο Πολίτης Κέϊν άλλο τόσο τέχνη μπορεί να είναι και Η Ζωή του Μπράϊαν (aka Ένας Προφήτης μα τι Προφήτης). Δυνητικά τουλάχιστον. Παρεμπιπτόντως, το παραπάνω είναι μια συντηρητική προσέγγιση που συνήθως εκδηλώνεται από ανθρώπους που δηλώνουν αριστεροί ή/και προοδευτικοί.

Κι όμως η ελαφρότητα είναι αρετή. Ανακουφίζει τον άνθρωπο, του επιτρέπει να πάρει μια ανάσα. Προσεγγίζει τα χειρότερα βιώματά μας με τρόπο που να αντέχουμε να δούμε – για αυτό και έχει τόση επιτυχία το λεγόμενο μαύρο χιούμορ. Η ελαφρότητα είναι απολαυστική, είναι ακομπλεξάριστη, είναι παρεϊστικη και καλοπροαίρετη. Είναι κάτι στο οποίο θα επιστρέψουμε με χαρά και ανυπομονησία, σε αντίθεση με την σφιχτή σοβαροφάνεια της δυσκοιλιότητας. Συχνά, η ελαφρότητα ερμηνεύεται λανθασμένα ως φτήνια, είτε από προχειρότητα είτε από ανάγκη αυτό-επιβεβαίωσης. Κι έτσι καταλήγει να είναι μια παρεξηγημένη, υποτιμημένη αρετή.

Στον χώρο του κρασιού από αυτό το φαινόμενο υποφέρει το Beaujolais Nouveau.

Το Beaujolais είναι μια υπο-περιοχή της Βουργουνδίας, η πιο νότια από αυτές που συνιστούν εδάφη της, και βρίσκεται στην νοητή γραμμή που εκτείνεται από την κοιλάδα του Ροδανού προς τα βόρεια. Στην περιοχή καλλιεργείται το Gamay, σταφύλι που δίνει ερυθρά κρασιά με έντονα αρώματα και χρώματα, ηδονικό και χαρούμενο. Αν και υπάρχουν και αναγνωρισμένα crus και τα (κανονικά) κρασιά της περιοχής αντέχουν σε μια κάποια παλαίωση, είναι περισσότερη γνωστή για το nouveau της. Τόσο που ο όρος nouveau συγχέεται με το Beaujolais.

Κάθε τρίτη Πέμπτη του Νοέμβρη είναι έτοιμο το φρέσκο κρασί της χρονιάς και ξεκινά να διατίθεται προς σβέλτη κατανάλωση, κατά προτίμηση εντός των 2-3 μηνών του χειμώνα που ακολουθεί (μετά γίνεται χάλια). Ζυμώνεται με διαφορετικό τρόπο (η ζύμωση ξεκινά μέσα στις ίδιες τις ρώγες του σταφυλιού) και έτσι καταφέρνει να έχει κατά-κόκκινο χρώμα χωρίς όμως τα άλλα χαρακτηριστικά του ερυθρού κρασιού. Η κυκλοφορία γίνεται ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα ένα παγκόσμιο πάρτυ οινόφιλων να συμβαίνει, ειδικά στις πρώτες μέρες μετά την κυκλοφορία του.

Το κρασί, στα καλύτερά του, είναι σκούρο κόκκινο, χωρίς όμως τανίνες, με γενναιόδωρα αρώματα και γεύσεις, ευχάριστο και αδιανόητα πόσιμο – κατεβαίνει πριν το καταλάβεις. Τα πιο καλοφτιαγμένα φέρουν τον όρο Beaujolais Villages, από τα βόρεια χώματα της περιοχής. Σερβίρεται κρύο και συνοδεύει κάθε είδους χειμωνιάτικους μεζέδες, τυράκια, σαλαμάκια και δεν συμμαζεύεται. Αξίζει να το δοκιμάσετε και να το γλεντήσετε, αποφύγετε όμως την απειλητικά φτηνή εκδοχή των σούπερ-μάρκετ: αν για μια φιάλη πληρώσετε κάτω από € 4, μην περιμένετε να σας δώσει χαρά. Η ζώνη των € 7,00 – 8,00 θα σας δώσει υπέροχα κρασιά που θα μοιραστείτε ευχάριστα με φίλους.

dsc01485

Εμείς πάντως τιμήσαμε την πρώτη φιάλη της χρονιάς, το βράδυ της Παρασκευής, μια μέρα μετά την κυκλοφορία του. Στην (σχεδόν γαστρο-πορνογραφική) φωτογραφία διακρίνονται:

  • Σε πρώτο πλάνο, φρέσκο κατσικίσιο τυρί, με κομματάκια ξηρού σύκου, πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί. Πιστέψτε με, το αποτέλεσμα ήταν πέραν περιγραφής!
  • Δίπλα ακριβώς, ρεσώ αναμένα. Το φετίχ της κας Μπαμπάκη. Μη βρώσιμο – αγνοήστε το.
  • Στη δεύτερη ζώνη, κατά σειρά χοιρομέρι κρασάτο (αγορασμένο από την αλλαντοποιία Στρεμένου, στον Προυσό), τυρί Σαν Μιχάλη με λίγη ντοματούλα κα κρακεράκια πολύσπορα
  • Στο βάθος, παρέα με τις χαρτοπετσέτες, ο επίτιμος καλεσμένος της βραδιάς, μια φιάλη Beaujolais Nouveau 2008 του Georges Duboeuf (κόστος € 7,50 από το Cellier), η οποία σφαγιάσθηκε αλύπητα πριν κλείσει δύο μέρες κυκλοφορίας. Όπως της άξιζε! 😉
  • Πίσω αριστερά, με χαρακτηριστικά καρώ πυτζαμάκια, ο μπαμπακόσπορος συμμετέχει στην γιορτή μυρίζοντας τον οίνο και όχι δοκιμάζοντας. Ευτυχώς δεν τον ενθουσιάζουν τα μυστήρια τυριά – ακόμα!

Για όλα τα παραπάνω λοιπόν, μην διστάσετε και μην αργείτε. Η ευκαιρία της απόλαυσης απαιτεί να αγκαλιάσουμε όλοι μαζί την υποτιμημένη αρετή της ελαφρότητας. Στην υγειά μας!

Advertisements

15 comments on “Η υποτιμημένη αρετή της ελαφρότητας

  1. […] υποκριτικής σοβαροφάνειας, δεν τίθεται θέμα για αυτό. Ίσως για αυτό η ελληνική κοινωνία έχει τόσο υποτιμημέν…. […]

  2. Ο/Η Gianni λέει:

    Εγώ φέτος πήρα δώρο ένα Ελληνικό φρέσκο και τιμήθηκε ανάλογα και κατά σύμπτωση με παρόμοιους μεζέδες! 🙂
    Με μια φίλη μου Ελληνιαμερικανίδα το συνδυάζαμε και με την γιορτή των ευχαριστιών.
    Δεν διαφωνώ με την όλη φάση. ποιό πολύ με τσαντίζει το γεγονός που πριν βγει το Beaujolais, σχεδόν κυκλοφορούν τα φετινά λευκά στην Ελλάδα…

    Τώρα θα σου αποκαλύψω τον πραγματικό λόγο που έγραψα σχόλιο.
    Για να ρωτήσω:
    Αυτό το φρέσκο κατσικίσιο που το βρίσκω;

  3. Ο/Η mpampakis λέει:

    Και βγαίνουν πολύ νωρίς τα λευκά μας και (κυρίως) δεν έχουν σταθεροποιηθεί αρκετά τα χαρακτηριστικά τους. Παρά την γκρίνια μου, με το κρύο καλοκαίρι του 2008, περιμένω πολύ ωραία λευκά από τα φετεινά.

    Το τυρί το πήρα από το τυροκομείο Ρούμελη, που είναι στο 23ο χλμ του δρόμου Λαμίας – Καρπενησίου, κοντρά στη Μακρυκώμη. Don’t panic. Στην Αθήνα φέρνει μερικά (λίγα δυστυχώς) τυράκια του ένα μικρό ντέλι που είναι στην Βουλής (μεταξύ Μητροπόλως και Απόλλωνος) αλλά πλήρες κατάστημα έχει κάπου στους Αγ.Αναργύρους (δεν είμαι σίγουρος πού). Το φρέσκο κατσικίσιο το βγάζουν σκέτο, αλλά και με διάφορα «έξτρα»: εκτός από το σύκο, το δαμάσκηνο και το κράνο είναι επίσης σούπερ.

    Αν βρεις πάντως, σου συστήνω ανεπιφύλακτα και το ώριμο κατσικίσιο που έχουν, με ανάμεικτος κόκκους πιπεριού, ενώ θεωρώ την φέτα του από τις πιο νόστιμες που έχω δοκιμάσει.

  4. Ο/Η Кроткая λέει:

    eftyxws pou aftolinkaresai kai thymamai pou kai pou oti exeis kai to non-sober blog!
    to beaujolais einai apaisio krasi, oxi epeidi einai elafro, alla epeidi einai styfo, xino kai glykero.
    To chevre einai mia sketi ahdia: vary, vromaei podarila kai afinei mia sixameri epigefsi les kai exeis katapiei xarti toualetas!!!

    ALLA, kanonise na mou kratiseis kanena kilo san mixali pou mou aresei. Me ta krekerakia tis fotografias, mia xara einai!

  5. Ο/Η renata λέει:

    Μπαμπακόσπορος!!! 😆 : lol: 😆

    Μου τρέχουνε τα σάλαι γμτ με την εικόνα και την περιγραφή. Πότε θα γίνουν αληθινά διαδραστικά τέτοια μπλογκς? Θα τσίμπαγα λίγο απ’ όλα… 😀

  6. Ο/Η Sophia λέει:

    Και πού είναι η αναφορά στο Frankenstein Junior ή στο The meaning of life, παρακαλώ??? Α, και τώρα που το σκέφτομαι, με τα κρασιά σας ταιριάζει φανταστικά το γιαούρτι τσίλι που έφτιαξα προχτές (όταν το τυχαίο οδηγεί στο ωραίο…)!!!!!!!
    ;-D

  7. Ο/Η Kostis λέει:

    Εγώ φέτος το Beaujolais δεν το τίμησα στην μέρα του αλλά την αμέσως επόμενη. Έχω πάθει πλάκα με τα αθείωτα nouveau πάντως! Απίστευτο φρούτο! Αν και δεν είμαι και ο μεγαλύτερος οπαδός των εντελώς αθείωτων κρασιών, τα nouveau πιστεύω πως αθείωτα είναι άπαιχτα! Έτσι κι αλλιώς καταναλώνονται κατευθείαν, ποιος ο λόγος προστασίας; Τα όποια προβλήματα μπορεί να προκύψουν κατά την διάρκεια της οινοποίησης είναι στην μαγκιά του παραγωγού να τα αποφύγει χωρίς να θειώσει…

    Όσο για το τυρί, λατρεύω τους διάφορους συνδυασμούς του κατσικίσιου με γλυκές γεύσεις!!!

  8. Ο/Η FoodJunkie λέει:

    Ελαφρότητa και άγιος ο θεός που λένε… Εμείς είμαστε περισσότερο φαν του Patriache Beaujolais Villages Nouveau που στα 8.90 είναι σούπερ. Ευτυχώς που ο μικρός δεν τα τρώει τα τυριά ακόμα!

  9. Ο/Η Kostas P. λέει:

    Πωπω μου άνοιξε και μένα η όρεξη. Το έχω σαν έθιμο κάθε νοέμβρη να αγοράζω τουλάχιστον ένα κιβωτιάκι Nouveau Μπουτάρη (το θεωρώ από τα καλύτερα Ελληνικά) και να μοιράζω μπουκάλια σε καλούς φίλους και συγγενείς. Μόνο που φέτος δεν έχω προλάβει ακόμα να το «σφάξω» λόγω γενικότερου τρεξίματος για να δω πως βγήκε…

  10. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Кроткая:
    Το Beaujolais απαίσιο; To chevre αηδία;;;
    Καλά, για το τυρί ας πούμε ότι ο καθένας έχει τα γούστα του (μεγάλη παραχώρηση σου κάνω αυτή την στιγμή! – χε χε χε). Αλλά μήπως έχεις δοκιμάσει την (εμετική) εκδοχή των s/m και όχι την descent one της κάβας της γειτονιάς σου; Έσο ανοιχτή στην πρόκληση, είμαι σίγουρος ότι θα σου αρέσει!

    @Ρενάτα:
    Άσε που με το διαδραστικό θα είχαμε κι εμείς τις μυρωδιές και τις γεύσεις «σωσμένες» στο ποστ! χε χε χε

    @Τσίλι Λέϊντι:
    «Όχι, όχι, αυτό το γιαούρτι δεν είναι ατύχημα. Είναι άποψη. Είναι ζεν. Είναι η νέα συνταγή που όλοι περιμέναμε!»
    Όσο για τις ταινίες, ε, δεν έφτιαξα την λίστα μου! Παραδείγματα έδινα! 🙂

    @Κωστής:
    Έχεις απόλυτο δίκιο! Τι να το κάνεις το θείο σε ένα μπουκάλι που θα έχει ήδη αδειάσει μέσα σε ένα δίμηνο; Γενικά, είναι απαραίτητο, ειδικά είναι απλά pret-a-portet οινοποίηση πάνω σε ένα ιδιαίτερο κρασί που δεν το χρειάζεται.
    Η αντίθεση τυριού – γλυκού μπορεί να είναι απογειωτική. Τον τελευταίο καιρό έχω κάνει δυο-τρεις φορές σαλάτα με καπνιστό τυρί (ένα προβολόνε ας πούμε) και βινεγκρέτ μπαλσάμικο με μέλι. Όνειρο! 🙂

    @FoodJunkie:
    Ευτυχώς, όπως λες, που δεν του αρέσουν ακόμα, για να μένει και για μας τίποτα. Γιατί μάγουλα ψαριού έχω να φάω από τότε που του είπα ότι είναι ωραίος μεζές…. 😉
    Σφάξατε Beaujolais φέτος ή όχι ακόμα;

  11. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Kostas P.:
    Δεν διαφωνώ για τον Μπουτάρη. Απλώς, όταν είναι πια πολύ απλό να έχεις the real thing, γιατί να μην το κάνεις; Εύχομαι αντίστοιχο τραπέζι και σε σας σύντομα! 🙂

  12. Ο/Η Kostas P. λέει:

    Γιατί πολύ απλά ο επιμένων ελλη-νικά 😉
    χεχε

  13. Ο/Η Sophia λέει:

    Χοχοχο, άλλο τυχαίο και άλλο ατύχημα (ευτύχημα θα το έλεγα…), καλά, πράγματι όμως, αν τρώτε γιαούρτια και σας αρέσουν και τα καυτερά, θα πάθαινατε πλάκα! Τώρα περιμένω να τελειώσει το Φεστιβάλ, για να ξαναφτιάξω!
    ;-D

  14. Ο/Η antonis_x λέει:

    Χμμμ.. από Beaujolais έχω δοκιμάσει μόνο αυτό του ΑΒ και δεν ήταν και τόσο άσχημο.

    Τις προάλλες που γιόρταζε η κόρη είχε έρθει κάτι γείτονες με την κόρη τους στο σπίτι. Είχαμε διάφορους μεζέδες (σαντουιτσάκια, πιτσούλες με αραβική πίτα κλπ) και είχα βγάλει το περί ου ο λόγος Beaujolais. Κάποια στιγμή σκάει στο τραπέζι το λιαστό του πεθερού από το Νησί (ένα είναι το Νησί). Φετεινός τρύγος. Όλοι ξεχάσανε την «Γαλλίδα» και την πέσαν στην «Κυκλαδίτισσα».

    Μάλλον το 2ο μπουκάλι Beaujolais θα το κρατήσω για καμιά σπιτική πίτσα, πριν φύγει το 08.

    Δεν του αρέσουν του μπαμπακόσπορου τα τυριά, ε; Η κόρη_x τρελαίνεται.

    Κοντά στα μέρη σου (Λ. Μαραθώνος 96 στην Παλλήνη) έχει κατάστημα ο Κωσταρέλλος (ιστορικό τυροκομείο της Αττικής).

  15. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Kostas P.:
    χα χα χα – εντάξει, σωστό κι αυτό! 🙂

    @Σοφία:
    Είμαστε παμφάγα. Τρώμε τα πάντα. Κι όταν τελειώσουν τα πάντα, τρώμε και τα κοάλα.

    @Αντώνης_Χ:
    Ένα είναι το Νησί, πράγματι. Ο μπαμπακόσπορος (εξακολουθεί να) έχει τρέλα με τα ψάρια. Σου λέει κάτι η λέξη «μπαρμπούνια»; 😉
    Πάντως, δοκίμασε κι ένα μπουκάλι από κάβα (κανονική, όχι «κάβα»). Θα δεις διαφορά. Πιστεύω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s