Οινόραμα 2008 – been there, done that, (almost) got the t-shirt

Η εκδήλωση:

Το Οινόραμα είναι ξεκάθαρα η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη οινική έκθεση στην Ελλάδα, με ιστορία από το 1994 (αν δεν κάνω λάθος) περίπου την εποχή που πρωτο-βγήκε το ΕΥ και έγινε η πρώτη απονομή Χρυσών Σκούφων (προϊστορικά χρόνια λέμε). Γίνεται κάθε δύο χρόνια και συγκεντρώνει, εκτός από περίπου όλους τους οινοπαραγωγούς και εισαγωγείς, πολλές εταιρείες που εμπορεύονται εξοπλισμό οινοποίησης – εμφιάλωσης – ετικέτας κλπ. Έχει καθιερωθεί ως το ραντεβού του οινικού κόσμου της Ελλάδας κάθε δύο χρόνια.

Το μέρος:

Η έκθεση σταδιακά μεγαλώνει και πλέον έχει γιγαντωθεί. Με τις καλύτερες των προθέσεων αποκλείεται να δει κάποιος πάνω από 20% των εκθετών – τα περίπτερα έχουν φτάσει τα 350 (!) και πάλι έλειψε κόσμος.  Φέτος έγινε για πρώτη φορά στο MEC της Παιανίας κι εδώ αρχίζω να γκρινιάζω. Ο χώρος είναι μεγάλος και άνετος, αλλά αμφίβολα λειτουργικός. Κατ’ αρχήν υπάρχει πρόβλημα με το παρκάρισμα – εμείς καταλήξαμε σε κάτι χωράφια απέναντι. Η χαρτογράφηση των περιπτέρων είναι ελλειπής και λανθασμένη (π.χ. το Κτήμα Μιχαλάκη που έψαχνα δεν φαινόταν στους χάρτες). Δεν υπήρχε κάποιου είδους «διαδρομή» για τον επισκέπτη, απλώς τα περίπτερα έχουν τοποθετηθεί σε μια μακρυά (έως ατελείωτη) αίθουσα – ενδιαφέρον ότι όσα αφορούν εξοπλισμό ήταν σε διακριτό χώρο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται Τέλος, υπήρχαν μικρές ενδείξεις που έδιναν την εντύπωση της φτήνιας: π.χ. με την είσοδο παίρνεις τπ συλλεκτικό ποτηράκι σου, αλλά σου ξεκαθαρίζουν ότι αν έρθεις και δεύτερη μέρα, θα πρέπει να ξαναφέρεις το ποτήρι ( φάουλ) ενώ είχαν ξεμείνει και από σακούλες (δεύτερο φάουλ – ήταν και πρωί, φαντάσου τι θα γινόταν αργά το απόγευμα!).

Η ημέρα:

Επειδή «χρησιμοποιώ» αυτές τις εκθέσεις για να δοκιμάζω είτε παραγωγούς που δεν ξέρω είτε καινούργια κρασία ή, τέλος, κρασιά που έχω πολύ καιρό να δοκιμάσω, προτιμώ να έχω ελευθερία κινήσεων. Περισσότερο από τις πιθανές δημόσιες σχέσιες που κάνει κόσμος στις εκθέσεις εγώ πάω ως μελλοντικός καταναλωτής: διαλέγω ώρες που η έκθεση είναι περίπου άδεια. Και αυτή την φορά έτσι έγινε, πήγαμε Σάββατο πρωί, δοκιμάσαμε τα πάντα χωρίς να αργήσουμε και φύγαμε πριν πλακώσουν οι μεσημεριανές…ορδές. Παρόλα αυτά, να διευκρινίσω ότι ο κόσμος ήταν όμορφος και αρκετά άνετος, ακόμα και αν ο χώρος ήταν γεμάτος επαγγελματίες του….χώρου.

Οι δοκιμές και οι εντυπώσεις μου:

Πρώτη στάση όχι σε οινοποιό, αλλά σε…εκδότη. Στο stand του Αθηνοράματος πήραμε τον οδηγό Alpha Wine Guide 2008 σε ειδική τιμή, και πακέτο με το ένθετο του ΕΥ για το κρασί, που θα κυκλοφορήσει με το ερχόμενο τεύχος. Ωραία πράγματα! 🙂

Μετά, δοκίμασα για πρώτη φορά ένα οινοποιείο για το οποίο είχα διαβάσει πολλά αλλά δεν είχα πιει τίποτα, το Κτήμα Παπαγιάννη Κλαούντια. Μου άρεσε ο απλός και άμεσος τρόπος των ανθρώπων του και μου άρεσε επίσης κάτι που στην αρχή φάνηκε «ανάποδο»: ο ερυθρός και ο λευκός του κτήματος είναι πιο upper class κρασιά από τα μονοποικιλιακά τους. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την μόδα των ημερών, αλλά σε πλήρη αρμονία με ό,τι μπορεί να εννοείται ως μακροπρόθεσμο χτίσιμο brand recognition στο χώρο του κρασιού (και μπράβο τους). Δοκίμασα ωραία, αρωματική Μαλαγουζιά, καλοφτιαγμένο, έντιμο Λευκό (με προσεκτική χρήση του βαρελιού μόνο στο Chardonnay από τις ποικιλίες που περιλάμβανε – Ασύρτικο και Μαλαγουζιά συμπλήρωναν το χαρμάνι), φρέσκο, γενναιόδωρο και καλοκαιρινό Merlot, ιδανικό για να σερβίρεται δροσερό, και τελικά ένα Ερυθρό από Syrah, Merlot και Ξινόιμαυρο μοντέρνο, πληθωρικό, με ωραία οξύτητα και με πολύ καλή επίγευση. Όλη αυτή την ώρα συζητάγαμε με τον οινολόγο τους για επισκέψεις στο οινοποιείο τους – δεν θα πω πόσο δελεαστικός ήταν, θα πω απλώς ότι το καλοκαίρι θα σας έχω εκτενέστερη αναφορά. Το site τους είναι under construction.

Δίπλα ακριβώς ήταν το Κτήμα Ράπτη, τα κρασιά του οποίου ψάχνω να δοκιμάσω από τότε που μου άφησε απανωτά σχόλια για την αξία τους ο Καιρός (ναι, αυτός ο Καιρός). Μας σέρβιρε η ίδια η κα Ράπτη (πολύ ωραία και σεμνή παρουσία), και δοκιμάσαμε κατά σειρά το φρέσκο Αγιωργήτικο του 2006 (απλό και ευθύ κρασί, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο) και μετά το παλαιωμένο Νεμέα (ΟΠΑΠ) του 2004 – το βρήκα καλοφτιαγμένο και ισορροπημένο με ωραίες ταννίνες. Φτιαγμένο για φαγητό, από τον τύπο του κρασιού που ακόμα κι αν δεν σε ενθουσιάσει από την πρώτη γουλιά, όσο πίνεις ζητάς κι άλλο. Δοκιμάσαμε επίσης δύο χρονιές του Κοκκινόβραχου (Cabernet Sauvignon με Merlot) το 2004 και το 2005 – το δεύτερο δεν έχει βγει στην αγορά και είναι ακόμα έντονα ταννικό και δύσκολο, πιστεύω ότι θα έχει προλάβει να στρογγυλέψει πριν κυκλοφορήσει. Κι εδώ πιάσαμε κουβέντα για το οινοποιείο, όπως καταλαβαίνετε προβλέπονται εκδρομές στους επόμενους μήνες.

Δοκίμασα μετά να βρω τα νοτιοαφρικάνικα κρασιά του Βιβλία Χώρα, αλλά δεν τα είχαν στο περίπτερό τους και δεν κατάφερα να βγάλω άκρη με τις οδηγίες τους για το πού θα τα βρω. Έτσι, επόμενη στάση το Κτήμα Άλφα. Ήταν το μοναδικό stand που τόσο πρωί χρειάστηκε να σπρώξω και να σπρωχτώ για να δοκιμάσω. Ήπια ένα εκρηκτικών αρωμάτων Sauvignon Blanc (χωρίς βαρέλι), ένα πολύ νόστιμο και τραγανό Ξινόμαυρο, ένα Syrah καλοφτιαγμένο, με όλα τα χαρακτηριστικά της ποικιλίας, και τέλος το ίδιο το Κτήμα, το οποίο είναι πολύ ωραίο, πλούσιο κρασί, με βάθος και επίγευση. Μου άρεσε ιδιαίτερα το πόσο αντιπροσωπευτικά της ποικιλίας ήταν τα μονοποικιλιακά τους. Παραμένει μεγάλο θέμα η κοστολόγηση (βλ. και σχετικές αναφορές εδώ και εδώ), ενώ ήταν το μόνο περίπτερο στο οποίο ψυχανεμίστηκα ένα τουπέ στην ατμόσφαιρα. Ακόμα και το όνομα, μου φαίνεται τόσο παιχνίδι του marketing, και μάλιστα με όρους Νέου Κόσμου, που…Oh, well. Τα κρασιά πάντως είναι καλά έως πολύ καλά, και τονίζουν τα χαρακτηριστικά της ποικιλίας από την οποία προέρχονται. Στο διαδίκτυο το Κτήμα βρίσκεται εδώ.

Το Κτήμα Παλυβού ήταν η επόμενη στάση μας, με δοκιμές στο Ροζέ (ορεκτικό, αλλά μου φάνηκε «λιγνό», χωρίς βάθος), το απλό Αγιωργήτικο (φρέσκο, κεφάτο και γλυκόπιοτο), και το ίδιο το Κτήμα (ΟΠΑΠ Νεμέα, γεμάτο, με ωραίο σώμα και καλοφτιαγμένες ταννίνες, πολύ καλό). Δεν πέρασα και την σειρά Terra Leone, γιατί δεν θα τα άντεχα όλα, αλλά ανανεώσαμε το ραντεβού για όταν με το καλό γίνει εκείνη η εκδρομή στη Νεμέα (εδώ το site).

Σβέλτο πέρασμα από το Κτήμα Δρυόπη για το Ροζέ τους και μόνο: ελκυστική μύτη, ωραία οξύτητα, αστραφτερό κρασί, φτιαγμένο για ελληνικό καλοκαιράκι δίπλα σε μεζέδες, υπαίθριο μπάρμπεκιου ή  καλομαγειρεμένα λαδερά. Προβλέπω best seller – και δικαίως!

Το Κτήμα Αβαντίς (το site εδώ) ήταν από τους βασικούς μου στόχους στην έκθεση. Ο ίδιος ο Απόστολος ο Μούντριχας ήταν στο σερβίρισμα, με ένα λευκό t-shirt, πλαισιωμένος από την γλυκύτατη κυρία που (πιθανολογώ εδώ) έδωσε το όνομά της στο καινούργιο Gewürztraminer του Κτήματος, το Λένγκα. Δυστυχώς, το νέο αυτό κρασί είχε ήδη τελειώσει από το περίπτερο και μείναμε με την επιθυμία. Έτερος οινολόγος που βρισκόταν στο περίπτερο, νεαρός, εξίσου χαλαρός και εντελώς ακομπλεξάριστος, μας οδήγησε στις δοκιμές μας. Το ροζέ και το Sauvignon Blanc του κτήματος τα ξέρω καλά, ήθελα να δω σερί τα τρία Syrah-based κρασιά του. Το Syrah 2006 είναι ακόμα νεανικό, καλοφτιαγμένο και με εξαιρετικές ταννίνες, αλλά επιθετικό στο στόμα, πλούσιο αλλά και αυστηρό. Πιστεύω ότι ο χρόνος θα του κάνει καλό. Μετά δοκιμάσαμε τον Άγιο Χρόνο του 2005, ένα μείγμα Syrah – Viognier, σαν αυτά που συνηθίζονται στον βόρειο Ροδανό, οινοποιημένα μαζί (έχει σημασία αυτό). Ήταν ένα απολαυστικό κρασί, μαλακό και ευγενικό, με απολαυστική μύτη και επίγευση, ένα ηδονικό κρασί. Και μετά ήρθε το Syrah Collection 2005, το οποίο ήταν σκέτη απόλαυση, με φίνα αρώματα, πλούτο και μακρά επίγευση. Ο Μελίτης με τον οποίο κλείσαμε πέρασε σχεδόν απαρατήρητος μετά από αυτό.

Εκεί κάνω το τόλμημα: περνώντας δίπλα από το περίπτερο της Achaia Clauss, αποφασίζω να δοκιμάσω μετά από πολύ καιρό τις εμφιαλώσεις τους. Η εταιρεία που συνδέθηκε με την Demestica προσπαθεί να μπει σε εποχή αλλαγών, αλλά φαίνεται πώς αυτό δεν έχει περάσει στο εμπορικό τμήμα: διαφορετικά δεν καταλαβαίνω γιατί με σερβίρανε δύο ωραιότατοι κορίτσαροι, ευγενέστατες, με τέλειες γάμπες και ελκυστικά τατουάζ πάνω σε αυτές, αλλά χωρίς την παραμικρή γνώση για τα κρασιά που υποτίθεται πως παρουσιάζανε. Κρίμα την προσπάθεια. Επί της ουσίας, ο λευκός Πέλοπας δεν μου είπε τίποτα, το Φιλάμπελο (ΟΠΑΠ Πάτρα) είναι γευστικό αλλά απέχει πολύ από το Ασπρολίθι του Ρούβαλη, ο ερυθρός Πέλοπας ήταν οριακά μέτριος, και οι παλαιωμένες Μαυροδάφνες (reserve 10 ετών και grand reserve 28 ετών) καλοφτιαγμένες, αλλά χωρίς την συγκέντρωση αρωμάτων και γεύσεων που θα περίμενα. Από την γκρίνια μου σώζεται το Chateau Clauss, στιβαρό και πλούσιο, ρουστίκ αλλά σίγουρα αξιόλογο κρασί. Γενικά, οι εμφιαλώσεις που εμπεριέχουν ξηρή Μαυροδάφνη μου αρέσουν πολύ.

Πρακτικά είχαμε τελειώσει, γιατί δεν κατάφερα να εντοπίσω το Κτήμα Μιχαλάκη πουθενά στο χάρτη της έκθεσης. Το κτήμα δεν το ήξερα, αλλά κέρδισε πρόσφατα (Οκτώβριος 2007) το White Regional Trophy στο Decanter World Wine Awards κι αυτό με είχε κάνει να το ψάχνω. Φυσικά, η βόλτα ανάμεσα στα περίπτερα άξιζε μόνο και μόνο για το στήσιμο μερικών. Πανέμορφο περίπτερο ο Αίολος, ελκυστικότατο το Deals, αφαιρετικό και ανοιχτό προς τον κόσμο του Σκούρα, κλασσικός πειρασμός του Ανθίδη, ενδιαφέρον και προκλητικό νεότερων εισαγωγέων όπως της Royal Wine. Η έκθεση είχε κάτι για όλους.

Και τότε, όλως τυχαίως, πετυχαίνω το περίπτερο του Μιχαλάκη. Πίσω από τον πάγκο ένα παλληκάρι ωραιότατο σαν παρουσία και ευγενέστατο, αλλά αυστηρό και με φάτσα που σου φέρνει στο μυαλό κουμπουροφόρους Κρητίκαρους και μπαλωθιές. Ταιριαστό, ναι; Δοκίμασα το Λευκό του Κτήματος, το βρήκα αρωματικότατο και πολύ καλοφτιαγμένο. Το Merlot ήταν σχετικά απλό, όχι απόλυτα αντιπροσωπευτικό της ποικιλίας (λογικό, αφού μεγάλωσε στο κλίμα της Κρήτης), ενώ ο Ερυθρός του κτήματος, από Syrah και Μανδηλαριά, είναι εύγεστος και ελκυστικός, με ωραίο βαθύ χρώμα αλλά κάπως άστοχες ταννίνες. Δεν άντεξα να δοκιμάσω και το Cabernet Sauvignon, παρότι έχει εξαιρετική φήμη, καθώς αν μετρήσετε όλες τις ετικέτες που περάσαν από το ποτήρι θα διαπιστώσετε ότι ήδη είχα φτάσει στα όρια μου. Πάντως, για τον Μιχαλάκη ρώτησα και τα κρασιά τους είναι διαθέσιμα στον Ανθίδη.

Τι συγκράτησα:

Έφυγα ευτυχής και πλήρης γεύσεων, έχοντας πιάσει ψιλή κουβέντα στους περισσότερους πάγκους και βλέποντας κάτι που πριν από κάποια χρόνια, όταν ξεκινούσε το Οινόραμα, έλειπε: άποψη. Πολλοί Έλληνες παραγωγοί έχουν πλέον άποψη, και ξέρουν και πώς να την υποστηρίξουν και σε τι είδους (συμβατούς με την άποψή τους) καταναλωτές απευθύνονται. Τα ελληνικά κρασιά είναι όλο και πιο καλοφτιαγμένα, ενώ οι γηγενείς ποικιλίες μας έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούνται ως ναυαρχίδες και όχι οι μούτσοι του πληρώματος. Μόνο ως θετικό μπορώ να το χαρακτηρίσω αυτό. Επίσης αρχίζει δειλά – δειλά να περνάει η ιδέα του cru με τις εμφιαλώσεις από επιλεγμένους αμπελώνες στις οποίες προχωράνε από δική τους πρωτοβουλία διάφοροι παραγωγοί – θεωρώ ότι αν προσεχθεί να «συνδεθούν» η εικόνα των σπέσιαλ εμφιαλώσεων με την τοπικότητα και τα ΟΠΑΠ θα είμαστε σε καλό δρόμο για αναγνώριση συγκεκριμένων crus. Τέλος, το κοινό και ο κόσμος της έκθεσης μου αρέσαν πολύ, γύρω μου ήταν χαρωπές φάτσες και όλοι έδειχναν υποψιασμένοι για βασικές έννοιες του κρασιού (υπέροχο φωτο-ρεπορτάζ – και όχι μόνο – εδώ). Η γιγάντωση της έκθεσης είναι ένα θέμα, αλλά πιστεύω ότι το 2010 θα πάω δύο μέρες για να καταφέρω να ολοκληρώσω την βόλτα μου.

ΥΓ: Το “almost got the t-shirt” του τίτλου είναι ακριβές – υπήρχε gift shop με ποδιές και τέτοια. Να πω ότι δεν με ξένισε, θα πω ψέματα, και παρά την πρωταπριλιά λέω να το αποφύγω. Και εις άλλα με υγεία! 🙂

Advertisements

23 comments on “Οινόραμα 2008 – been there, done that, (almost) got the t-shirt

  1. Ο/Η antonis_x λέει:

    Για τέτοια ποστ έφτιαξες το blog σου! χαίρομαι που πέραες καλά.

  2. Ο/Η ikd λέει:

    Εισαι και ο πρώτος!!!

    Φυσικά, δεν μπορώ να μην σχολιάσω τα της Achaia Clauss, που τα έχω πει και τα έχω ξανα-ματα-πει. Θεωρώ το chateau clauss ένα από τα καλύτερα κρασιά τους (ίσως το καλύτερό τους) και ένα από τα καλά ελληνικά κόκκινα. Δυστυχώς, όμως, από μαρκετινγκ κλπ δεν τα πάνε καθόλου καλά και είναι κρίμα…

    Ι.

  3. Ο/Η Kostis λέει:

    Πολύ καλή η περιγραφή!
    Είναι αλήθεια πως ότι παράπονα ακούστηκαν ήταν είτε για το πάρκιγκ είτε για τον χώρο.
    Πολύ θετικό το γεγονός ότι οι παραγωγοί αρχίζουν να έχουν άποψη και ακόμη θετικότερο το ότι οι ελληνικές ποικιλίες αρχίζουν να αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο!
    Για τα cru γίνονται συζητήσεις εδώ και καιρό και η όλη ιδέα έχει προχωρήσει αρκετά.
    Ελπίζουμε πως σύντομα θα υλοποιηθεί!

  4. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Αντώνης_Χ:
    Πόσα ξέρεις ατιμούτσικο… 😉
    Πραγματικά, το φχαριστήθηκα πολύ το Σάββατό μου.

    @ΙΚΔ:
    Ευχαριστώ φίλε.
    Το βασικό σύμπτωμα (για την Αχάϊα λέω) φοβάμαι ότι είναι νοοτροπία, και αυτό είναι το πιο δύσκολο να «στρώσει». Μακάρι, γιατί αφενός μου αρέσει να αξιοποιείται η εμπειρία σε συνδυασμό με την καινοτομία, αφετέρου η Πάτρα και ειδικά τα βουνά της Αχαϊας θεωρώ ότι έχουν μεγάλο δυναμικό. Όσο και να «απορροφήσει» ο Ρούβαλης (Οινοφόρος), αν δεν βγουν και δυο-τρεις ακόμα περιπτώσεις παραγωγών που να δώσουν όνομα στην περιοχή, θα υπάρχει δυσκολία…

    @Κωστής:
    Μακάρι. Προσωπικά, παρά την περιπλοκότητα που εκ πρώτης όψεως έχει, θεωρώ το σύστημα της Βουργουνδίας το πιο λογικό. Περιοχή -> Commune -> Cru. Για την ώρα, ακόμα και οι περιοχές ΟΠΑΠ δεν είναι πολύ αναγνωρίσιμες (με εξαίρεση Νάουσσα – Σαντορίνη και σε μικρότερο βαθμό τη Νεμέα). Πιστεύω πάντως ότι μακροπρόθεσμα είναι ο μόνος δρόμος για ποιοτική αναβάθμιση, η αναγνώριση δλδ των διακριτών αμπελοτοπιών. Μακάρι να το δούμε να εφαρμόζεται με επιτυχία. 🙂

  5. Ο/Η Кроткая λέει:

    γιατί δεν πηγες με τον προαστιακό; δεν θα είχες ταλαιπωρηθεί στο πάρκινγκ!

    τι είναι ΟΠΑΠ?

    (ξέρω καλά πως για τα κρασιά δεν θες να σχολιάσω, κι έτσι κι εγώ είμαι καλό παιδί και δεν σχολιάζω).

    🙂

  6. Ο/Η Ted Lelekas λέει:

    Καλησπέρα και από μένα. Πολύ καλή η περιγραφή και ευχαριστώ για την παραπομπή στο φωτορεπορτάζ μου! 🙂

    Όντως το πάρκινγκ ήταν ένα θέμα, καθώς και η ιστορία με τα ποτήρια που δεν δούλεψε στην εντέλεια, σε γενικές γραμμές πάντως εγώ το φχαριστήθηκα πολύ. Ως venue το MEC τελικά δεν ήταν κακό, χώρια που, λόγω μικρής απόστασης από την Κάντζα, μας επέτρεψε να πεταχτούμε ενδιαμέσως ως τον Κρητικό, όπου «περιποιηθήκαμε δεόντως» μία σεβαστή ποσότητα από λαχταριστά φιλετάκια, παϊδάκια, κλπ.

    Και του χρόνου να’μαστε καλά, λοιπόν, να πάμε στα Διονύσια!

    Με φιλικούς και αγωνιστικούς χαιρετισμούς
    ΘΛ

  7. Ο/Η dimitris-r λέει:

    Καταγγέλλω σε Μπαμπάκι ότι το έκανες επίτηδες και μ’ έστειλες να δω την …πλάτη μου, με το link που έβαλες στο τέλος.
    Θα απαντήσω σκληρά με δικό μου ποστ μόλις διεκπεραιώσω κάτι ψιλά χρωστούμενα!
    Για όλα όσα γράφεις παραπάνω ευχαριστώ και προσωπικά …έχω τους λόγους μου, αλλά και τον τρόπο να σε κάνω να περιμένεις το ποστάκι μου!

  8. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Κροτ:
    Δεν είχαμε να πάμε μόνο εκεί (Σάββατο πρωί λέμε). Θέλεις αναφορά για όλα τα ψώνια και τις δουλειές που κάναμε εντός ποστ καθαρά οινικού; 😛
    ΟΠΑΠ = Ονομασια Προελεύσεως Ανωτέρας Ποιότητας. Κρασί που μπορεί να φέρει μια ονομασία η οποία συνεπάγεται συγκεκριμένα πράγματα. Δλδ γεωγραφική περιοχή, ποικιλίες που οινοποιήθηκαν, χρώμα, ελάχιστο βαθμό αλκόολ, ενδεχομένως μέθοδο οινοποίησης.

    @Θόδωρος Λέλεκας:
    Η αλήθεια είναι ότι η γειτνίαση με τον Κρητικό είναι σημαντικό αβαντάζ, χε χε χε. Στον Κηφισό που τρέχαμε τα προηγούμενα χρόνια ήταν κυριολεκτικά στη μέση του πουθενά η έκθεση – και όχι ότι κι εκεί δεν υπήρχε πρόβλημα παρκαρίσματος εδώ που τα λέμε…
    Να είμαστε καλά, συμφωνώ και αντεύχομαι, για τα καλύτερα που έρχονται! 🙂

    @Δημήτρης Ρ:
    Ρίξε, ρίξε, ρίξε!!!
    Ποιο λινκ ωρέ; Τον Μιχαλάκη; Ίντα θα γρά’σεις για τον Μιχαλάκη, κουζουλέ; 😉

  9. Ο/Η ΨΩΜΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ λέει:

    ευχαριστω για τουσ πολυ καλους χαρακτηρισμους σας και ελπιζω την επομενη φορα να εχουμε να σας κερασουμε τον ΛΕΥΚΟ ΑΓΙΟ ΧΡΟΝΟ με εκτιμηση ΨΩΜΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ Ο ετερος οινολογος απο το κτημα ΑΒΑΝΤΙΣ

  10. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Χρήστος Ψωμάς:
    Είναι καλά λόγια που δεν αντικατοπτρίζουν μόνο την γνώμη μου για την δουλειά που γίνεται στο Κτήμα (εξαιρετική ούτως ή άλλως) αλλά και για την φρεσκάδα στην προσέγγιση που έχετε προς το κρασί. Εμείς τουλάχιστον απολαύσαμε πολύ την επίσκεψη και την συνομιλία μας. Να είσαι καλά. 🙂

  11. Ο/Η dimitris-r λέει:

    Χα σου το ‘λεγα για το Αβαντίς και χάρηκα που το εμπέδωσες παρά το αλτσχάιμερ.
    Συγχαρητήρια κύριε Ψωμά.

    Καιρός να δεις τα άλλα τρια που έχουμε ξαναπέι:
    -Σκλάβος στην Κεφαλονιά, Οργίων από κεφαλονίτικη μαυροδάφνη -ερυθρό ξηρό και Μεταγειτνίων από μια τοπική ποικιλία που ξεχνάω τώρα.
    -Θασοίνος από Θασίτικη Τζωρτζίνα του Πρωτόπαπα
    -κτήμα Βουρβουκέλη στα Άβδηρα …έχουμε πιει ένα θρακιώτικο ποτάμι το καλοκαίρι στο νησί.

  12. Ο/Η Ted Lelekas λέει:

    @dimitris-r: Συμφωνώ και επαυξάνω για την ξηρή Μαυροδάφνη Κεφαλληνίας (αν και παραδέχομαι ότι δεν είμαι αντικειμενικός, Κεφαλονίτης γαρ…). Ο Οργίων του Σκλάβου έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ενώ και στο Gentilini την χαρμανιάζουν με το καλό τους Syrah και το αποτέλεσμα είναι μία πολύ ευγενική αρωματική πολυπλοκότητα…

    Γενικώς η Μαυροδάφνη (παρότι χρησιμοποιούνται αρκετοί διαφορετικοί κλώνοι αυτή τη στιγμή) μπαίνει δυναμικά στα πράγματα. Στο Κτήμα Μερκούρη την χαρμανιάζουν με Refosco εδώ και καιρό, στο Κτήμα ΑΛΦΑ την επέλεξαν για την ετικέτα 2004 του Alpha One, ενώ στο ΟΙΝΟΡΑΜΑ ο Παρπαρούσης παρουσίασε για πρώτη φορά ξηρή Μαυροδάφνη εσοδείας 2004 που είχε επίσης πολύ ενδιαφέρον.

  13. Ο/Η Kostis λέει:

    Ο Οργίων είναι καταπληκτικό κρασί!
    Εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο αυτό που μπορεί να δώσει μία ξηρή μαυροδάφνη στα εδάφη της Κεφαλλονιάς!
    Υπόψιν όμως ότι παράγεται χωρίς προσθήκη θειώδη ανυδρίτη και γι’αυτό τον λόγο είναι ελαφρώς αναγωγικό και θέλει καραφάρισμα αρκετή ώρα πριν. Προτείνω 6 ώρες τουλάχιστον!
    Ο Σκλάβος είναι σε Βιολογική καλλιέργεια και το αμπέλι που δίνει τον Οργίωνα καλλιεργείται με βιοδυναμικές μεθόδους!
    Πιστεύω πως γενικά η Μαυροδάφνες χρειάζονται καραφάρισμα. Τον Τάο του Παρπαρούση που αναφέρεται παραπάνω τον δοκιμάσαμε πρόσφατα και δεν δοκιμαζόταν καθόλου καλά. Τον ανοίξαμε μεσημέρι, τον καραφάραμε 3 ώρες πριν το σερβίρισμα και ήτανε ακόμη πολύ κλειστός όταν δοκιμάστηκε! Τον ξαναδοκιμάσαμε μόλις γυρίσαμε σπίτι και τότε μόνο, περίπου 9 ώρες μετά το άνοιγμα, έδινε τον πραγματικό του χαρακτήρα!!!

  14. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Δημήτρης Ρ:
    Επόμενα ψαξίματα, στο υπόσχομαι. Όσο για το Αβαντίς, θα φροντίσω να σφάξουμε κάτι παρέα την επόμενη φορά που θα βρεθούμε. Αλήθεια, με την έναρξη της σαιζόν, έρχεστε καθόλου Αττική στους επόμενους μήνες;
    (Άκου εκεί θασιώτικο ποτάμι με εκβολές στη Μύκονο!)
    ΥΓ: Ο Αυγουστιάτης της Ζακύνθου υπάρχει και στην Κεφαλλονιά; Με το ίδιο όνομα ή άλλο; Γιατί αν ο Μεταγειτνίων ήταν κατάμαυρος, τότε ξέρω από τι γίνεται…

    @Θόδωρος Λ:
    Έίχα δοκιμάσει πρόσφατα (στην Οινοτέλεια, έχω και σχετικό ποστ) ξγρό κόκκινο από 100% Μαυροδάφνη, από τους Αμπελώνες Αντωνόπουλου, τον Μορφέα. Ενδιαφέρον, μάλλον καλοκαιρινό. Θα με ενδιέφερε πολύ η άποψή σου.
    Δεν ξέρω επίσης αν η Μαυροδάφνη Πατρών και η Μαυροδάφνη Κεφφαλονιάς είναι διαφορετικές ποικιλίες ή μόνο διαφορετικές περιοχές.

    @Κωστής Δ:
    Άλλο μεγάλο θέμα αυτό που ανοίγεις, το καραφάρισμα. Με εντυπωσιάζει η υπομονή σου, πρέπει να έχεις πίστη σε ένα κρασί για να του δώσεις δεύτερη ευκαιρία τόσες ώρες μετά. 🙂

  15. Ο/Η Ted Lelekas λέει:

    Για τον Μορφέα του Αντωνόπουλου δεν έχω άποψη (ακόμα) αλλά επιφυλάσσομαι.
    Για την Μαυροδάφνη ως ποικιλία, διαβάζω στο βιβλίο «Οινοποιήσιμες ποικιλίες του Ελληνικού Αμπελώνα», της Χαρούλας Σπινθηροπούλου, ότι η Μαυροδάφνη καλλιεργείται στους Νομούς Αχαΐας, Ηλείας, Κεφαλληνίας, Λευκάδας και σποραδικά στους Νομούς Κερκύρας, Αρκαδίας Χαλκιδικής και Μαγνησίας, και εμφανίζει σημαντική παραλλακτικότητα.
    Συγκεκριμένα «στην περιοχή της Αχαΐας απαντάται η παραλλαγή Μαυροδάφνη Ρενιώ (Regnio) που παρουσιάζει μικρές μορφολογικές διαφορές στο φύλλο και το σταφύλι (που είναι συνήθως διπλό, κανονικής πυκνότητας), ενώ και η καλλιεργούμενη στην περιοχή της Κεφαλληνίας Μαυροδάφνη φαίνεται ότι αποτελεί επίσης παραλλαγή, ανθεκτική στην ξηρασία, με σταφύλια μικρότερου μεγέθους, πυκνόρραγα, οψιμότερης εποχής ωρίμανσης (τέλος Σεπτέμβρη)». Αυτά. Sorry για την κατάχρηση του χώρου αλλά ένα ενδιαφέρον ερώτημα χρήζει πάντα εμπεριστατωμένης απάντησης! 🙂

  16. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Θόδωρος Λ.:
    Σιγά την κατάχρηση – αντίθετα ευχαριστώ πολύ για την απάντηση στην απορία μου! Άρα τελικά μιλάμε για διαφορετικούς κλώνους της ίδιας ποικιλίας, και μάλιστα με εμφανείς διαφορές. Αυτό με «αναγκάζει» να ψάξω για τον Οργίωνα (ο Οργίων, του Οργίωνος, τον Οργίωνα, κλπ κλπ κλπ, χε χε χε)
    Όταν με το καλό δοκιμάσεις τον Μορφέα, θα περιμένω «επικαιροποίηση» του σχολίου. 🙂

  17. Ο/Η Kostas P. λέει:

    Ο Μεταγειτνίων είναι 100% Βοστιλίδι. Πρόκειται ουσιαστικά για λευκό οξειδωμένο κρασί (νομίζω ότι η παράδοση της Κεφαλλονιάς θέλει και τις ρομπόλες ελαφρά οξειδωμένες) που παράγεται από υπερώριμα σταφύλια που προέρχονται από αμπέλια 90 ετών παρακαλώ!! Είναι μια γευστική και αρωματική βόμβα που σίγουρα θα εκπλήξει όποιον το δοκιμάσει, παρόλο που κάποιοι το απορρίπτουν ως οξειδωμένο.
    Παρεμπιπτόντως δηλώνω και γω φανατικός θαυμαστής του Οργίωνα (lol). Είναι από τα αγαπημένα μου Ελληνικά κόκκινα. Sorry αλλά η μαυροδάφνη του Αντωνόπουλου δεν πιάνει μία μπροστά στον Σκλάβο και γενικότερα δε θεωρώ ότι λέει κάτι, κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα. Συμφωνώ και για τα αναγωγικά. Είχα δοκιμάσει το 2005 μόλις είχε εμφιαλωθεί και ουσιαστικά δεν πινόταν. Τώρα έχει στρώσει κάπως αλλά σίγουρα θέλει πολύ καλό αερισμό.

    Τέλος πολύ καλή δουλειά και ο Βουρβουκέλης, ιδιαίτερα ενδιαφέρον το ροζέ του και δευτερευόντως και τα ερυθρά του.

  18. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Κώστας:
    Δεν έχω κάνει σύγκριση στις Μαυροδάφνες Αντωνόπουλου – Σκλάβου, αλλά μετά από όλη αυτή την συζήτηση θέλω πολύ να το καταφέρω. Φαίνεται να έχεις αναλυτική άποψη για το νησί, να υποθέσω κάποια καταγωγή ή εντοπιότητα; 🙂
    ΥΓ: Αμπέλια 90 ετών, ε; Γουάου. Αυτό ακούγεται αληθινά λαχταριστό. Προ-φυλλοξηρικά άραγε;

  19. Ο/Η Ted Lelekas λέει:

    Η Ρομπόλα δεν πρέπει επ’ ουδενί να είναι οξειδωμένη, αντιθέτως πρέπει να αποτυπώνει τα πετρώδη αρώματα της ζώνης της και την κοφτερή της οξύτητα. Βεβαίως συμβαίνει να φτάνει σ΄εμάς οξειδωμένη αρκετά συχνά, γιατί είναι πολύ ευαίσθητη. Επιπλέον οι Κεφαλονίτες έχουμε (εσκεμμένα) δημιουργήσει το μύθο ότι η Ρομπόλα αν περάσει θάλασσα (δηλαδή φύγει από το νησί) «χαλάει», ακριβώς γιατί δεν μας αρέσει να την μοιραζόμαστε με τον υπόλοιπο κόσμο!

    Σε πείσμα των παραπάνω, έχω 3-4 φιάλες Ρομπόλα Gentilini 2007 Cellar Selection, που λέγεται έτσι επειδή προέρχεται από ίσως το κορυφαίο αμπέλι του νησιού (και μόνο). Είναι δηλαδή μία Ρομπόλα Cru, θα μπορούσε να πει κανείς. Επιπλέον, δεν κυκλοφορεί εκτός οινοποιείου γιατί οι ποσότητες είναι ελάχιστες. Για όποιον είναι φαν της Ρομπόλας, όμως, είναι must!

    Εγώ λοιπόν, σε αντίθεση με τους συμπατριώτες μου, τη μοιράζομαι. Βάζω τη Ρομπόλα, βάζετε τους μεζέδες;… 🙂

  20. Ο/Η Kostas P. λέει:

    Όχι, πέρα από την αγάπη μου γι’ αυτήν δεν έχω κάποια άλλη σχέση με την Κεφαλλονιά. Και βέβαια η Ρομπόλα δεν πρέπει να είναι οξειδωμένη. Φαντάζομαι ότι λόγω της ευαισθησίας της, οι παλαιότεροι καταλήγαν να την πίνουν οξειδωμένη και γι’αυτό έχουν συνηθίσει αυτή τη γεύση.

  21. […] Λίγο ο καλός καιρός (φαίνεται άλλωστε η απουσία της Σαχάρας και της σκόνης της), λίγο η καλή διάθεση, και ανηφορίσαμε το γνώριμο δρόμο για την αυλή του Γουσταύου, στο Οινοποιείο της Αχάϊα Κλάους στο Πετρωτό.Για τα κρασιά δεν θα πούμε πολλά. Άλλωστε τα είπε ο Μπαμπάκης σχετικά πρόσφατα. […]

  22. Ο/Η Gianni λέει:

    Με μεγάλη καθυστέρηση μιας και επαγγελματικοί λόγοι και ταξίδια δεν μου άφηναν χρόνο, θέλω και εγώ να γράψω τις εντυπώσεις μου.
    Σήμερα χαλαρώνοντας και καθαρίζοντας το γραφείο βρήκα και τις σημειώσεις μου από την έκθεση.
    Να ξεκινήσω όπως και εσύ με γκρίνια;
    Επειδή λόγω επαγγέλματος επισκέπτομαι αρκετές εκθέσεις κάθε χρόνο, με διάφορες θεματικές ενότητες, προσπαθώ να διαλέγω τις καλύτερες.
    Ένας τρόπος επιλογής είναι ο εκθεσιακός χώρος που διοργανώνονται.
    Ο καλύτερος εκθεσιακός μακράν είναι το EXPO ATHENS στην Ανθούσα με δεύτερο το Ελληνικό. (Τον νέο χώρο με τις τέντες στο αεροδρόμιο και όχι τις εγκαταστάσεις του Δυτικού αεροδρομίου). Ένα κορυφαίο πλεονέκτημα και των δύο, ο άνετος και τεράστιος χώρος parking.
    Τα χειρότερα εκθεσιακά ειδικά στο κομμάτι του parking; Το ΕΚΕΠ και το MEC.
    Παλιά το Οινόραμα γινόταν στο ΕΚΕΠ, φέτος πήγαμε στο MEC!
    Είχα την έμπνευση να πάω από Αττική Οδό. Έψαξα για parking. Υπήρχε ένας χώρος που ο καθένας πέταγε το αυτοκίνητό του όπου ήθελε, χωρίς διαγραμμίσεις κτλ.
    Τέλος πάντων, πήραμε στροφή και παρκάραμε στο δρόμο με το μισό ΙΧ σε ένα χωράφι!!! (Αθήνα του 2008!)
    Μπήκαμε από την είσοδο της πλευράς αυτής (Η έκθεση είχε 2 ή 3 εισόδους).
    Στην είσοδο σου έδιναν καρτελάκι, αλλά ποτήρι υπήρχε μόνο στην κεντρική!!!
    Διασχίσαμε διαγώνια όλη την έκθεση και φτάσαμε μετά από ώρα να πάρουμε το πολυπόθητο ποτήρι!!!
    Πάμε τώρα στις δοκιμές.
    Σε τόση μεγάλη έκθεση δεν επιλέγω να δοκιμάσω πχ μόνο κόκκινα ή κάποιες ποικιλίες όπως κάνω σε άλλες εκθέσεις. Δοκιμάζω παραγωγούς.
    Τα σχόλια του post πολλά, ωραία κουβέντα για την Μαυροδάφνη και τις Ρομπόλες.
    Εξαιρετική και η Ρομπόλα Gentilini όπως και το Gentilini Aspro (Ρομπόλα, Sauvignon Blanc & Τσαούσι).
    Να προσθέσω απλά πως μου άρεσε το «Ροζέ Δερβένι» -Οινοποιείο «Δύο Φίλοι» από την Σιάτιστα. (Με την ευκαιρία να γράψω πως σε κάποια ταξίδια μου στην περιοχή έχω δοκιμάσει καταπληκτικό γλυκό κρασί, λιαστό Σιάτιστας).
    Ο Βουρβουκέλης (που αναφέρει ο Δημήτρης καλός και μου αρέσει ένα κόκκινο που έχει αλλά δεν δοκίμασα αυτή την φορά. Νέο παιδί και αυτός)
    Η ανακάλυψή μου ήταν το Οινοποιείο Μανουσάκη. Γνώριζα τον κόκκινο Νόστο (Syrah, Grenache, Roussanne & Mouvedre), ανακάλυψα τον λευκό Νόστο αλλά το κρασί που είχε την καλύτερη σχέση ποιότητας τιμής ήταν το Alexandra’s. Ακριβώς το ίδιο χαρμάνι με τον κόκκινο Νόστο, αλλά από τα νέα κλήματα που περιμένουν τη σειρά τους για να φτιάξουν την ναυαρχίδα. Μέχρι τότε γίνεται οινοποίηση και με μεγάλη τιμιότητα εμφιαλώνεται ένα άλλο κρασί. Εξαιρετικό πάντως.
    Το μόνο άσχημο η μικρή ποσότητα.
    Εκτιμώ πως το συγκεκριμένο οινοποιείο θα μας απασχολήσει ευχάριστα τα επόμενα χρόνια.
    Αλήθεια ξανα-τελείωσες με μπύρα; Όπως θα είδες οι προσκλήσεις – προκλήσεις πάλι εκεί ήταν…
    ΥΓ. Τελικά αυτό δεν είναι σχόλιο, τοποθέτηση είναι! Ευχαριστώ για τον χώρο…

  23. Ο/Η Α.Ν. λέει:

    Τα αποτελέσματα του 3ου Διαγωνισμού – Γευσιγνωσίας Οίνων από σταφύλια Βιολογικής Γεωργίας στο ακόλουθο link:
    http://www.restaurant.com.gr/PressCenter/Articles/1635.aspx

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s