Εντυπώσεις από την 8η Oinotelia

Η εκδήλωση:

Τακτική ετήσια εκδήλωση, οργανωμένη από την Perfect Plan A.E. και το ομώνυμο περιοδικό με εκδότη τον Παύλο Παυλίδη. Εκτός από τις δοκιμές που εξασφάλιζες με το εισιτήριο εισόδου, υπήρχε και πρόβλεψη για κάποια σεμινάρια οινογνωσίας, με κάποιο επιπλέον κόστος. Ένα μειονέκτημα που έχει ως εκδήλωση είναι η έλλειψη συγκεκριμένου στίγματος που την διαφοροποιεί από άλλες εκθέσεις – εκτός κι αν κάποιος μπορεί να με πείσει ότι δεν μοιάζει με ένα Οινόραμα light.

Το μέρος:

Φέτος έγινε στο Μέγαρο Μουσικής. Εξαιρετικός χώρος, με άπλα και άνεση για εκθέτες και επισκέπτες. Πολύ καλύτερο από το συνηθισμένο στριμωξίδι που επικρατεί. Πολλά περίπτερα δεν ήταν ακριβώς για κρασί, αλλά για ντελικατέσεν, ψυγεία – συντηρητές, ποτήρια και καράφες, κοκ. Θα μπορούσες να τριγυρνάς από πάγκο σε πάγκο για ώρες.

Η ημέρα:

Πήγαμε Κυριακή πρωί, πριν το φαγητό, σχεδόν με το άνοιγμα για την ημέρα. Αυτό αποδείχτηκε σοφή κίνηση, αφού όταν φεύγαμε είχαν αρχίσει να καταφθάνουν ορδές επισκεπτών. Εμείς αντίθετα δεν χρειάστηκε να περιμένουμε καν σε όποιον από τους πάγκους θέλαμε να δοκιμάσουμε κάτι.

Οι δοκιμές και οι εντυπώσεις μου:

Στις εκθέσεις δεν δοκιμάζω συνήθως κρασιά που ήδη ξέρω αλλά κρασιά που είτε δεν έχω δοκιμάσει ποτέ είτε έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία δοκιμή μου. Από αυτή την άποψη δεν συνηθίζω να στέκομαι ξανά και ξανά στους πάγκους των ίδιων παραγωγών. Επίσης, θέτω ως προσωπικό όριο τις 15 με 20 δοκιμές. Μετά, ό,τι κι αν κατεβάζω μου φαίνεται ίδιο, οπότε δεν έχει νόημα. Προσπαθώ δε να ακολουθώ κάποια λογική συνοχή, αλλά δεν το πετυχαίνω πάντα.

Πρώτη στάση στους Αμπελώνες Αντωνόπουλου. Στα χέρια της οικογένειας Χαλιμιά χρόνια τώρα παράγει αξιόπιστα και λαχταριστά κρασιά, και τα προτιμώ τακτικά. Αυτή την φορά αποφάσισα να δοκιμάσω το Sauvignon Blanc, που δεν είχε τύχει να γευτώ. Καλοφτιαγμένο (όπως περίμενα) με έντονη, δροσερή οξύτητα και ευχάριστη διάρκεια. Είναι φανερό ότι δόθηκε μεγάλη προσοχή στην ωριμότητα των σταφυλιών που οινοποιήθηκαν (πλήρης η απουσία «πράσινων» αρωμάτων). Μετά δοκίμασα το καινούργιο τους κρασί με το όνομα Μορφέας. Είναι μια Μαυροδάφνη ξηρή, με χρώμα και ευχάριστα αρώματα που θεωρώ ότι θα πρέπει να είναι τα τυπικά της ποικιλίας: σταφίδα, μελάνι, σοκολάτα. Χάνει γιατί έχει πολύ αδύναμο σώμα – αναρωτιέμαι αν θα λειτουργούσε σερβιρισμένη το καλοκαίρι, ελαφρώς δροσερή. Το site της εταιρείας πάντως, που βρίσκεται εδώ, δεν είναι ενημερωμένο. Για παράδειγμα, ο Μορφέας δεν αναφέρεται καθόλου.

Μετά κατευθύνθηκα στον πάντα αγαπημένο μου Κτήμα Τσέλεπου. Πάντοτε ο Τσέλεπος ρισκάριζε την σταθερότητα των κρασιών του με στόχο την βέλτιστη εκχύλιση και το καλύτερο αρωματικό προφίλ. Τα τελευταία χρόνια έχει πετύχει ακριβώς αυτό που θέλει. Δεν δοκίμασα την Μαντίνεια επειδή θα είναι σίγουρα καλή (η χρονιά του 2007 έχει ήδη εμφιαλωθεί), αλλά αντίθετα προτίμησα να δω το Μοσχοφίλερο reserve 2006, περασμένο από βαρέλι. Να παραδεχτώ ότι ήμουν πολύ επιφυλακτικός: η ιδέα του λεπτεπίλεπτου Μοσχοφίλερου σε συνδυασμό με το βαρέλι μου φαινόταν χαμένη από χέρι. Αν χρειαζόμουνα κάτι για να αποδείξει πόσο έχει προχωρήσει τεχνικά ο Τσέλεπος ήταν ακριβώς η πανηγυρική διάψευσή μου με αυτό το κρασί: Η ζύμωση και η ωρίμανση έχουν γίνει σε βαρέλια και το αποτέλεσμα έχει διατηρήσει τα αρώματα – υπογραφή του Μοσχοφίλερου (τριαντάφυλλο, λεμονανθός, εσπεριδοειδή) ενώ το στόμα έχει την οξύτητά του αλλά πιο στρογγυλή και ολοκληρωμένη με το βαρέλι. Έπιασα τον εαυτό μου να σχεδιάζει κάποιο πιάτο που θα ταιριάξει – αλάνθαστο σημάδι ότι μου άρεσε. Μετά δοκιμάσαμε διαδοχικά τις δύο Νεμέες: τη Νεμέα Δρυόπη (2005) και την Δρυόπη reserve (επίσης του 2005). Το πρώτο είναι ένα άριστο δείγμα Αγιωργίτικου, σε βαθύ ερυθρό, με αρώματα βύσσινου, κερασιού και κανέλλας, ευχάριστο στο στόμα, πλούσιο και με καλές ταννίνες. Το δεύτερο όμως, αχ το δεύτερο! Η συμπύκνωση των αρωμάτων, η φινέτσα της γεύσης και η διάρκεια της επίγευσης το ανεβάζουν μια κλάση παραπάνω. Κι είναι ακόμα τόσο νέο! – απλώς φανταστικό!

Επόμενη στάση: Κτήμα Φράγκου, με αμπελώνες σε Σπάτα και Τριφυλία (Μεσσηνία). Δοκίμασα το Cabernet Sauvignon (12 μήνες σε νέο βαρέλι, 6 μήνες σε φιάλη) και την Cava 2003 (Cab με προσθήκη λίγο Merlot, 18 μήνες σε νέο βαρέλι, 12 μήνες σε φιάλη). Και τα δύο είχαν βαθύ κόκκινο χρώμα, με πορτοκαλιές ανταύγειες (ενδεικτικό της ωρίμανσης σε βαρέλι), αρώματα μικρών φρούτων του δάσους, φραγκοστάφυλου, μαρμελάδων αλλά και βανίλιας. Βρήκα λίγο τραχύ το στόμα, με αδάμαστες ταννίνες. Μου άρεσε, αλλά δεν ενθουσιάστηκα κι όλας. Από την άλλη, δεν είμαι άνθρωπος του Cabernet. To site εδώ.

Αντίθετα, μου αρέσει πολύ το Nebbiolo (το σταφύλι του Barolo) και δοκίμασα για πρώτη φορά ένα ελληνικό, από τον Καριπίδη, από τη Θεσσαλία. Μέτριας έντασης χρώμα (όπως πρέπει για αυτή την ποικιλία), αρώματα δαμάσκηνου και κερασιού, με κάποιες νότες πιπεριού. Ευχάριστο στόμα, με ευγενείς ταννίνες, παρά τη νεότητά του. Δεν είναι ακόμα έτοιμο, πρέπει να περιμένουμε – πολύ καλοφτιαγμένο. Δεν μπορώ να πω το ίδιο για το Primitivo του: βαθύ μαυρο-κόκκινο χρώμα, με ένα εξαντλητικό επίπεδο αλκοόλ (14,5% αν θυμάμαι καλά) και άγουρες ταννίνες είναι πολύ επιθετικό στο στόμα, παρά την ελκυστική μύτη του. Δοκίμασα επίσης τη ναυαρχίδα του οινοποιείου, το Robust. Γίνεται από Cabernet, Primitivo και Sangiovese. Περνά 25 μήνες σε βαρέλι με αλλαγές κάθε 5 μήνες: πρώτα είναι σε βαρέλι 4 ετών, μετά σε 3 ετών, κοκ μέχρι που περνά χρόνο και σε νέα βαρέλια. Blockbuster, με υψηλό βαθμό αλκοόλ, βαθύ κόκκινο χρώμα και ελκυστικό μπουκέτο αρωμάτων (μπαχαρικά, καφές, βανίλια). Στιβαρό, με στρογγυλή οξύτητα και μεγάλη επίγευση. Ένα πολύ ολοκληρωμένο κρασί.

Η επόμενη στάση ήταν το Κτήμα Παυλίδη. Δοκίμασα πρώτα το Tempranillo του 2005, το οποίο δεν με ενθουσίασε. Ίσως έψαχνα να βρω κάτι που να θυμίζει Rioja κι αυτό να ήταν λάθος μου. Κλειστή σχετικά μύτη (νεαρό γαρ) και χωρίς πολύ σώμα, είχε ωστόσο ευχάριστες ταννίνες και ελκυστική οξύτητα. Δύσκολα όμως θα το αναζητήσω. Σε αντίθεση με το υποδειγματικό Syrah 2004: εντυπωσιακό χρώμα, σύνθετο άρωμα (βιολέτα, δαμάσκηνο, πιπέρι), με γλυκές και γενναιόδωρες ταννίνες. Γιαμ – γιαμ! Από τα κρασιά που απλώς θέλεις κι άλλο. Προσοχή, έμαθα πως δεν θα βγει για το 2005 γιατί δεν ικανοποίησε τον παραγωγό. Όποιος πρόλαβε τον οίνον είδε λοιπόν! (Σημείωση: το θάρρος να μην βγάλεις μια πετυχημένη ετικέτα για ένα χρόνο διασφαλίζει την ποιότητα αλλά και την φήμη αυτής της ετικέτας στο μέλλον και είναι ορθή πρακτική.)

Τελευταία στάση το Κτήμα Αργυρού, από την Σαντορίνη (το site εδώ). Εδώ στάθηκα απλώς για την απόλαυση: τον θεωρώ από τους καλύτερους παραγωγούς Vinsanto και ίσως είναι ο μόνος που τολμά τόσο μακρόχρονη παλαίωση. Τόσο το Mezzo του όσο και το Vinsanto είναι υπέροχα, με μόνη διαφορά την παλαίωση: το Mezzo είναι στα 7 χρόνια, το Vinsanto φτάνει την εικοσαετία. Οι διαφορές υπάρχουν και δικαιολογούν και την διαφορά τιμής. Το δεύτερο είναι σαν μια έκρηξη αρωμάτων και γεύσεων – σταφίδας κυρίως – στο στόμα, η δε επίγευσή του μετρά αρκετές δεκάδες δευτερόλεπτα. Δηλώνω ενθουσιασμένος.

Βγαίνοντας από την έκθεση δοκίμασα και μια μπύρα Genesis, αφού το stand είχε ένα μπουκέτο από κορίτσια που δύσκολα μπορούσες να αγνοήσεις (καλή μου, αν το διαβάζεις αυτό, να θυμάσαι ότι παρά τα ποτηράκια που είχα ήδη κατεβάσει, τις περιφρόνησα κι επέστρεψα σπίτι μαζί σου!). Φρέσκια κι ευχάριστη, αλλά δεν θεωρώ ότι είναι το φόρτε μου να δοκιμάζω μπύρες έτσι κι αλλιώς!

Τι συγκράτησα:

Το βασικό μου συμπέρασμα είναι ότι οι Έλληνες παραγωγοί μαθαίνουν να χρησιμοποιούν το βαρέλι πιο σωστά. Οι ξένες ποικιλίες συνεχίζουν να έχουν το πάνω χέρι στο θέμα προβολής και μόδας, αλλά τουλάχιστον τώρα πια τα κρασιά που φτιάχνονται από αυτές το δικαιολογούν. Και οι εκθέσεις αρχίζουν να γίνονται σε χώρους με σοβαρές προδιαγραφές – αυτό δείχνει ότι «εκπαιδευόμαστε» σιγά – σιγά, και το κοινό και οι εκθέτες. Κι αυτό μόνο καλό μπορεί να χαρακτηριστεί.

Advertisements

18 comments on “Εντυπώσεις από την 8η Oinotelia

  1. Ο/Η dimitris-r λέει:

    Κυριακή πρωί προ φαγητού…
    Προφανώς τα φτύσατε όλα! Ίσως γι αυτό και δεν τα φτύσατε γενικώς στα δεκαπέντε. Εγώ στα καλά κάαααθομαι, άσε που ζητάω και δεύτερο.
    Αλλά βέβαια εγώ (με την παρέα μου) συνήθως κερνάμε και …μεζέ τους παραγωγούς. Θα με καταλάβεις όταν φυτέψεις το πρώτο σου κλήμα στο μπαλκόνι.

    Να σημειώσω στα όσα ένδιαφέροντα γράφεις πως υπάρχει κι άλλη διαφορά ανάμεσα Mezzo και Vinsanto. Το πρώτο είναι ερυθρό, το δεύτερο είναι λευκό. Ήταν οι τρόπος να περάσουν με τεχνική «βινσάντο» το σκόπελο ενός ερυθρού από Σαντορίνη.

    Περιμένουμε οινικόν ποίημα, ξέρεις κάτι πέραν του τσιριτρι τσιριτρό… και μην ποιείτε την νήσσαν! Υπάρχει πρόσκλησις εδώ: http://karvouna.wordpress.com/2008/01/22/thartei/

  2. Ο/Η Gianni λέει:

    Εγώ πήγα Σάββατο μετά φαγητού (γιατί δεν το φτύνουμε πάντα…) δεν είχε όμως πολύ κόσμο.
    Η πρόσκληση -πρόκληση για μπύρα ήταν μεγάλη αλλά δεν…
    Τέλειωσα ως συνήθως με τα αποστάγματα του Μπαμπατζίμ!

    ΥΓ. Εντυπώσεις δεν γράφω διότι οι σημειώσεις μου είναι μακριά.

  3. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Δημήτρης Ρ:
    Φτύνουμε να μην τους ματιάσουμε καλέ, δεν καταλαβαίνεις;
    Ε, προς το τέλος σταματάμε να φτύνουμε. Αν κάτι είναι πολύ καλό είναι περίπου αμαρτία να το φτύσεις…
    Ενδιαφέρον αυτό για το Mezzo και το Vinsanto που γράφεις. Στον πάγκο του Αργυρού πάντως μου είπαν ότι και τα δύο είναι από το ίδιο, κλασσικό, μείγμα σαντορινιών σταφυλιών: Ασύρτικο – Αηδάνι – Αθήρι. Χμμμμ…Πρέπει να το ψάξω το θέμα!
    Thanks για την πρόσκληση, είναι από τα λίγα παιχνίδια της μπλογκόσφαιρας που βρήκα ενδιαφέροντα. Θα ανταποκριθώ άμεσα, και θα φροντίσω να είμαι εντός του θέματος του ταπεινού τούτου ιστολογίου. 🙂

    @Γιάννης:
    Ούτε κι εγώ το φτύνω πάντα! Όντως, τα αποστάγματα είναι ένας πολύ όμορφος τρόπος να το τελειώσεις. Αν βρεις τις σημειώσεις σου ή αν έστω θυμάσαι δυο -τρία πράγματα που σου έκαναν εντύπωση, θα μου άρεσε να τα μοιραστείς μαζί μας.

  4. Ο/Η Gianni λέει:

    Μιας και με τον φίλο Δημήτρη (γειά σου
    Μήτσε!) γράφεται για γλυκά κρασιά.
    Σήμερα ήμουν σε νέο πελάτη στην Κοζάνη. Τέλειωσε η δουλειά, μάλλον ικανοποιήθηκε και τι έβγαλε να κεράσει;
    Λιαστο κρασί μικρού παραγωγού από Σιάτιστα. Πολύ καλό! Θα ερευνηθεί το θέμα τις επόμενες ημέρες μιας και θα είμαι για μέρες ακόμη εδώ.

  5. Ο/Η dimitris-r λέει:

    Λοιπόν, όσο αφορά τον Αργυρό, ναι!
    Αλλά δες τον Σιγάλα, Mezzo από σκέτη Μαντηλαριά.
    Δες και Santo wines, Mezzo από Μαντηλαριά Ασύρτικο.
    Εκείνο που χαρακτηρίζει το Mezzo είναι ο μικρότερος χρόνος ωρίμανσης εξου και τ’ όνομα.

  6. Ο/Η Gianni λέει:

    Τα ΒορΟινά στην Αθήνα.
    Την Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2008, στο ξενοδοχείο Grande Bretagne έχει τα «ΒορΟινά» από την Ένωση Οινοπαραγωγών του Αμπελώνα της Β. Ελλάδας με την συμμετοχή των οινοπαραγωγών μελών του.
    Ώρες λειτουργίας: 14.00 – 18.00 Επαγγελματίες
    18.00 – 22.00 οινόφιλο κοινό
    Είσοδος : 5 ευρώ (περιλαμβάνεται ποτήρι γευσιγνωσίας)
    Πιείτε και για εμένα…

    ΥΓ. Πολύχρονος!!!

  7. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Gianni:
    Δυστυχώς τα Βοροινά θα τα χάσω. Ήμουν πέρυσι βέβαια, κι είναι πολύ καλό δείγμα παραγωγών της Β.Ελλάδας, αλλά θα μείνω σπίτι απόψε για διάφορους λόγους. Περιμένω όμως λεπτομέρειες για την Σιάτιστα.
    Ευχαριστώ για τις ευχές! 🙂

    @Δημήτρης:
    Τώρα που το λες, είναι απόλυτα λογικό. Δεν φαντάζομαι δλδ ότι παραδοσιακά οι Σαντορινιοί «πετούσαν» στην άκρη τα ερυθρά για να γίνουν λιαστά μόνο τα λευκά.
    Φαντάζομαι ότι π.χ. του Σιγάλα θα είναι και αρκετά διαφορετικό από τα vinsanto που έχουμε μάθει, ναι;

  8. Ο/Η Kostas P. λέει:

    my 0.02 eurocents:
    Άλλαξα τακτική στις εκθέσεις και πλέον δοκιμάζω εξαντλητικά 3-4 παραγωγούς και από κει και πέρα βολτάρω πιο πολύ απολαμβάνωντας παρά αξιολογώντας. Έτσι έχουμε:
    Σκλάβος: ήθελα να δω τη φετινή ρομπόλα αλλά και τη μαυροδάφνη γιατί είχα δοκιμάσει όταν πρωτο-εμφιαλώθηκε η χρονιά του 2005 το περασμένο καλοκαίρι και μου είχε φανεί πολύ διαφορετική. Φοβερή δουλειά έχει γίνει σε όλα τα λευκά με τη χαρακτηριστική παρουσία μιας επιτηδευμένης ελαφράς οξείδωσης στη ρομπόλα και στο γλυκό μοσχάτο. Φοβερό το ξηρό μοσχάτο και το Τσαούσι και βόμβα κυριολεκτικά ο Μεταγειτνίων, Βοστυλίδι περασμένο από βαρέλι με 14,4%!!!!! Ο Οργίων τελικά έχει συνέλεθει από το σοκ της εμφιάλωσης αλλά μάλλον θέλει ακόμα χρόνο στο μπουκάλι. Ίσως δεν του «πήγε» και η χρονιά. Δεν ξέρω. Σίγουρα πάντως μιλάμε για το βιολογικό γιατί το «συμβατικό» δίνει διαφορετική και πιο αδύναμη αίσθηση.

    Claudia Papayianni: Για μένα η νέα αποκάλυψη για αυτή την έκθεση. Εξαιρετική μαλαγουζιά, πολύ καλό το λευκό, φοβερή συμπύκνωση και ισορροπία το ερυθρό.

    Από τους υπολοιπους, μου άρεσε πολύ το Syrah του Μπαμπατζιμόπουλου, το ροζέ του Πάλυβου και ο ροδίτης του Τετράμυθου, ο οποίος από το Πάσχα θα επανέλθει στο οινοποιείο του στο Διακοφτό (είχε καεί με τις περσινές φωτιές)! Σταθερές αξίες από αυτούς που δοκίμασα ο Παυλίδης, ο Αργυρός αλλά και ο Τσέλεπος με ένα φοβερό ροζέ (από Αγιωργήτικο και όχι από Μοσχοφίλερο όπως φαντάστηκα-θα ‘θελα) και φυσικά φοβερή Μαντινεία 2007.

  9. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Κώστας Π:
    Ωραία η ανταπόκριση – ευχαριστούμε!
    Το καλοκαίρι προγραμματίζω διακοπές στην Χαλκιδική κι ελπίζω να επισκεφτώ 2 ή 3 οινοποιεία της περιοχής: η Παπαγιάννη είναι ένα από αυτά και χαίρομαι που σου άρεσε τόσο. Ο Τσέλεπος κι εγώ νιώθω ότι έχει φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο, και με εντυπωσιάζει η άνεση με την οποία χειρίζεται τις οινοποιήσεις του.
    Την καλημέρα μου.

  10. Ο/Η Gianni λέει:

    Να μην ψάχνω το e-mail σου τώρα, μόλις πήρα πρόσκληση, το βάζω εδώ:

    ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
    Ανοιχτή Γευστική Δοκιμή
    Ελάτε να γνωρίσουμε από κοντά μία από τις πιο προικισμένες οινικές περιοχές της Γαλλίας και έναν από τους διασημότερους παραγωγούς της και πρωτοπόρο της βιοδυναμικής καλλιέργειας.

    Πότε; 9, 10 & 11 Φεβρουαρίου 2008, από τις 6 μ.μ. και μετά

    Πού; Κάβα Λίθοινον, Λ. Σαρωίδος 122, Σαρωνίδα, τηλ. 2291060257

    Γιατί; Μόνο έτσι θα μάθουμε τις ιδιαιτερότητες του Μ.Chapoutier και της κοιλάδας του Ροδανού!

  11. Ο/Η mpampakis λέει:

    Ε, τώρα είσαι πρόκληση, όχι πρόσκληση! 🙂
    Ήξερα ότι ο Chapoutier έχει ρίξει βάρος στην Ελλάδα, με εκδηλώσεις προγραμματισμένες για Σπονδή και Πεντελικόν (στη Σπονδή θα κατευθύνει μάλιστα ο ίδιος αυτοπροσώπως την γευσιγνωσία), αλλά για την Κάβα ακούγεται πιο ενδιαφέρον.
    «9, 10 και 11» – δλδ έχει και την Δευτέρα; Αυτό ίσως να είναι η πιο βολική από τις τρεις ημέρες.

  12. Ο/Η Gianni λέει:

    Η Δευτέρα ποιο βολική; Ίσως θα έχει και λιγότερο κόσμο… (ρίξε ένα τηλέφωνο στον Γιάννη τον ιδιοκτήτη του Λίθοινον για πληροφορίες)
    Πριν λίγο κανόνισα να πάω Σάββατο απόγευμα, μαζί με παρέα από το hungryforhungry μάλλον.
    Συνδυασμός εκδρομούλας και απόλαυσης, μιας και μετά θα πάμε για φαγητό.
    Λες να πάω ξανά Δευτέρα; Δεν είμαι και πολύ μακριά… θα δούμε.

  13. Ο/Η Kostas P. λέει:

    Εγώ δυστυχώς το χάνω για μία ημέρα. Τι να κάνουμε… Και θα είναι όντως πολύ καλή φάση.

  14. Ο/Η dimitris-r λέει:

    @mpampakis.
    Εμ. είπα κι εγώ!
    Έγινε τελικά παρανόηση. Εγώ στο πρώτο σχόλιο γράφω:

    «υπάρχει κι άλλη διαφορά ανάμεσα Mezzo και Vinsanto. Το πρώτο είναι ερυθρό, το δεύτερο είναι λευκό. Ήταν οι τρόπος (εννοώ το Mezzo!!!)να περάσουν με τεχνική “βινσάντο” το σκόπελο ενός ερυθρού από Σαντορίνη».

    Εσύ αναφέρεις παρακάτω:
    «Τώρα που το λες, είναι απόλυτα λογικό. Δεν φαντάζομαι δλδ ότι παραδοσιακά οι Σαντορινιοί “πετούσαν” στην άκρη τα ερυθρά για να γίνουν λιαστά μόνο τα λευκά.
    Φαντάζομαι ότι π.χ. του Σιγάλα θα είναι και αρκετά διαφορετικό από τα vinsanto που έχουμε μάθει, ναι;»

    Έχω την αίσθηση πως ενώ εγώ μιλάω για το Mezzo, εσύ μιλάς για το Vinsanto(του οποίου η ποικιλιακή σύνθεση δεν αλλάζει)

    Λήξις παρανόησης, εύχομαι!

    @gianni
    Τα κοριτσόπουλα του HfH να μου προσέχεις!

  15. Ο/Η dimitris-r λέει:

    Και κάτι ακόμα βρε, Καλοκαίρι στη Χαλκιδική δυο οινοποιΐα;;;
    ΜΟΝΟ;;;
    Εγώ φεύγω στις 21 από Μύκονο για Δυτική Μακεδονία και σε πέντε μέρες ο στόχος είναι τα …είκοσι, ζωή να ‘χουμε!!!
    Έτσι για τη ζήλεια το αναφέρω και μόνο!
    🙂

  16. Ο/Η mpampakis λέει:

    Δημήτρη, θα είμαι μαζί με το τετράχρονο. Πόση υπομονή να δείξει ο έρμος για το…βλάψιμο του μπαμπάκη του; 🙂
    ΥΓ: Δηλώνω δύο για να μην γράψω δέκα και το διαβάσει η καλή μου και φρικάρει. Άσε, έχω σύστημα. 😉

  17. Ο/Η Α.Ν. λέει:

    Τι έγινε ρε παιδιά στα ΒΟΡΟΙΝΑ δεν πήγε κανένας σας να γράψει κάποια ενημερωτικά σχόλια;

  18. Ο/Η mpampakis λέει:

    Για να λέμε την αλήθεια, δεν πήγα (φέτος) στα Βοροινά. Κανείς άλλος;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s