Ευρωπαϊκή ενοποίηση

Σήμερα υπογράφηκε η μεταρρυθμιστική συνθήκη της ΕΕ, όπως διαβάζουμε εδώ.

Στην ουσία έχουμε καταλάβει όλοι πλέον ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση προέκυψε μετά από την προσπάθεια της Ευρώπης να τα βρει με το εφιαλτικό παρελθόν των δύο Παγκοσμίων Πολέμων και των αιώνων αιματηρών συγκρούσεων. Να βρει έναν τρόπο να αφήσει το φρικτό αυτό παρελθόν πίσω της και να προχωρήσει σε ένα μέλλον ελεύθερο από πολέμους. Τώρα, με βάση την κοινή οικονομική πορεία, έρχεται όλο και πιο κοντά και στον τομέα της πολιτικής ενοποίησης. Κι έχουμε στήσει έναν δυσκίνητο κεντρικό μηχανισμό, με την γραφειοκρατία του και τις διαδικασίες του, κι έχουμε προσπάθειες από δω προσπάθειες από κει. Με τριβές και δυσκολίες, με φυγόκεντρες αλλά και κεντρομόλους δυνάμεις, προχωρά.

Όλα αυτά βέβαια θα ήταν περιττά αν είχαν αφήσει τους οινοποιούς να προχωρήσουν το θέμα.

Έχω ήδη γράψει την πεποίθησή μου πως οι άνθρωποι του αμπελιού, οι άνθρωποι που αναγκάζονται να φροντίζουν ένα κομμάτι γης, μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, είναι οι πλέον ειρηνόφιλοι. Καθώς μάλιστα είναι ξεκάθαρο ότι το προϊόν τους αποτελεί κατ’ αρχήν έκφραση της ίδιας της γης τους (το περίφημο terroir), δεν βλέπουν ο ένας τον άλλον σαν ανταγωνιστές αλλά μάλλον σαν συνεργάτες. Δανείζονται πρακτικές, ιδέες, μεθόδους. Ακόμα και ποικιλίες. Και φτάνεις σε μία κατάσταση που τα σύνορα που έχουν θέσει τα κράτη απλώς δεν έχουν νόημα. Θέλω να μοιραστώ εδώ ένα τέτοιο παράδειγμα.

Μία από τις πλέον ανερχόμενες στον χώρο του κρασιού περιοχές της Ιταλίας είναι το Friuli, βορειο-ανατολικά της Βενετίας. Η περιοχή έχει υπαχθεί στην εξουσία Ρωμαίων, Βενετών, Αψβούργων και Ιταλών (από μόλις το 1947). Η οινοπαραγωγική ζώνη είναι μια λεπτή λωρίδα γης, στα σύνορα μεταξύ Ιταλίας και Σλοβενίας. Πριν από αρκετά εκατομμύρια χρόνια ο τόπος πρέπει να ήταν στο βυθό της θάλασσας και να μετατράπηκε σε βουνά και λόφους όταν δημιουργήθηκαν οι Άλπεις. Απόδειξη για αυτό είναι τα απολιθώματα κοχυλιών που βρίσκονται παντού και που δίνουν στο έδαφος μοναδικές ιδιαιτερότητες. Ιδανικό για λευκά κρασιά με υψηλή οξύτητα και μεταλλική αίσθηση, στην περιοχή καλλιεργούνται μεν οι διεθνείς ποικιλίες (Sauvignon Blanc, Chardonnay) και οι πανταχού παρούσες στην Ιταλία Pinot Grigio και Pinot Bianco, αλλά η μεγάλη επιτυχία έρχεται με κάποιες τοπικές ιδιαιτερότητες. Πρόκειται για τις Malvasia Istrana, Tocai Friulano και Ribolla Giallas, οι οποίες έχουν αρχίσει και πάλι να αντικαθιστούν αποτυχημένα ή μέτρια κτήματα με π.χ. Chardonnay.

friuli.gif

Έχω πιει κρασί από Tocai Friulano, σε ένα Ιταλικό εστιατόριο στη Σίφνο (of all places!). Με το χρώμα και τις οσμές που έχει ένα φρεσκοστυμμένο λεμόνι, μου θύμισε έντονα Rielsing, ως προς την οξύτητα και την μεταλλικότητα, αν και χωρίς το ιδιαίτερο σώμα που έχει η γερμανική ποικιλία. Κρασί με χαρακτήρα και ισχυρή επίγευση.

Από την αρχή με παραξένεψε με το όνομά του. Οι Αλσατοί λένε το Pinot Gris “Tokay” οπότε στην αρχή το μυαλό μου πήγε σε μια τοπική ονομασία του Pinot Grigio – γευστικά και αρωματικά όμως δεν υπήρχε καμία σχέση. Ρώτησα τους  ιδιοκτήτες της τρατορίας, αλλά δυστυχώς δεν ήξεραν να με διαφωτίσουν. Το μυαλό μου μετά πήγε στην σωστή επιλογή, το Ουγγαρέζικο Tokaji. Το Tokaji είναι ένα από τα πιο ιστορικά και οικονομικά απλησίαστα κρασιά, με παράδοση αιώνων και ανάλογη φήμη. Πρόκειται για γλυκό κρασί παλαίωσης και γίνεται κυρίως από την ποικιλία Furmint. Η τσέπη μου δεν μου έχει επιτρέψει να δοκιμάσω ποτέ, αλλά έχω πιει ξηρό λευκό Furmint και, παρότι δεν είχε την πολυπλοκότητα του Tocai Friulano θύμιζε το προφίλ του. Έψαξα λίγο στο internet και κατάφερα να βρω ότι πράγματι μιλάμε για την ίδια ποικιλία, οινοποιημένη όμως στο Fiuli μόνο στην λευκή ξηρή εκδοχή της. Οι δε Ούγγροι, ως μέλη της Ε.Ε. πλέον, πέτυχαν να αλλάξει το όνομα της Ιταλικής ποικιλίας σε σκέτο Friulano.

Αυτή είναι ενοποίηση κύριοι τεχνοκράτες των Βρυξελλών! (no pun intended). Μια ποικιλία της Ουγγαρίας μεταφυτεύτηκε στα σύνορα της Ιταλίας, απέδωσε, δέθηκε με τον τόπο και άλλαξε και όνομα για να διευκρινίζει την προέλευσή της. Ιταλοί και Ούγγροι οινοπαραγωγοί μπορούν να κάθονται μαζί, να συζητούν τα χούγια της, να υμνούν τις αρετές της και να δοκιμάζουν ο ένας το γιοματάρι του άλλου.

Αφήστε τους λαούς να περνάνε από την μια πλευρά των συνόρων στην άλλη, και θα δείτε ότι τελικά θα ενωθούν οι χώρες από μόνες τους. Λίγες σειρές κλήματα αρκούν για να τις συνδέσουν.

ΥΓ: Διάβασα επίσης ότι η ίδια ακριβώς ποικιλία (Furmint ή Tocai Friulano) είναι διαδεδομένη και θεωρείται ιδιαίτερα επιτυχής στην απέναντι πλευρά των συνόρων, στη Σλοβενία, στην περιοχή Brda (ήμαρτον!). Σημειώστε το όνομα – γλωσσοδέτη, θα την βρούμε σίγουρα μπροστά μας στα πλαίσια της ενωμένης Ευρώπης καθώς ήταν ιδιαίτερα φημισμένη στις εποχές πριν την πτώση του τείχους.

Advertisements

15 comments on “Ευρωπαϊκή ενοποίηση

  1. Ο/Η ritsmas λέει:

    Τωρα που δεν καταλαβαινω απο κρασιά, αλλα από άλλα ποτά – δεν πεταγομαι δα και συχνά στους αμπελωνες της Καλιφόρνιας ετσι ; – πώς θα σε παρακολουθήσω; Ημουν τις προάλλες σε ένα οινοποιείο εξαιρετικά κομ ιλ φο..αναθεμα αν καταλαβα το παραμικρό.

  2. Ο/Η mpampakis λέει:

    χε χε χε – ίσως η απάντηση είναι το όχι στο κομ-ιλ-φο. Δλδ, η ελεύθερη και ακομπλεξάριστη προσέγγιση στο κρασί. 🙂

    Έτσι κι αλλιώς, εδώ δεν έχω στήσει ένα μπλογκ για παραδόσεις «μαθημάτων». Δεν έχω ούτε τις γνώσεις ούτε την πρόθεση για κάτι τέτοιο. Σκέψεις και πληροφορίες γύρω από τον οίνο, αλλά όχι περιοριστικά σε αυτόν, αυτό προσπαθώ να κάνω.

    Την καλημέρα, ευχαριστώ για το σχόλιο (αράχνες πιάσαμε εδώ μέσα, και ξεσκονίζω τώρα)

  3. Ο/Η dimitris-r λέει:

    Μπαμπάκη με κάνεις και κλαίω (που θα μπορούσε να λέει ο λόγος).
    Τοκάϊ πίναμε πριν «πέσει το τείχος» στα υπόγεια Bor της Βουδαπέστης γύρω από την …Λενιν ούτσα. Δεν μας έκανε αίσθηση η τιμή του. Μάλλον τότε ήταν ανεκτή. Τότε πίναμε και Egri Bicaver για πρωινό μαζί με δεκάδες σαλάμια!
    Το τελευταίο Tokaji μου το έφερε δώρο ανηψιός μου από την Ουγγαρία όταν πήγε. Το φύλαγα, το φύλαγα, το φύλαγα, ώσπου όταν πήγα να το πιω είχε χαλάσει.
    Φτου!

  4. Ο/Η mpampakis λέει:

    Άουτς!!!
    Το έχω πάθει κι εγώ με διάφορα μπουκάλια που τα φύλαγα ως κόρες οφθαλμού και είναι πραγματική, συθέμελη απογοήτεση… 😦
    Για την τιμή του tokaji, έχω κατά νου αυτά που μπορώ να βρω στην ελληνική αγορά (μέσω του Οινέα κυρίως) και τα οποία είναι αρκετά ακριβά. Είμαι σίγουρος ότι στην πηγή του θα υπάρχουν και εμφιαλώσεις πιο προσιτές και θα ήθελα πολύ να τους βάλω χέρι.
    Τα δεκάδες σαλάμια δεν τα σχολιάζω, χε χε χε. 😉

  5. Ο/Η anabellee λέει:

    ΑΑχ και εμενα το ονειρο μου ειναι ενα tokaji…

    σχετικα ομως με την αποθηκευση του κρασιου πρεπει να ειμαστε σιγουροι για τις συνθηκες.. Αφου τουλαχιστον το συγκεκριμενο ζει πολλα χρονια.

    Ωραια post κυριε mpampaki!

  6. Ο/Η mpampakis λέει:

    @anabellee:
    Πάντως, την προηγούμενη εβδομάδα αγόρασα ένα μπουκαλάκι των 500 ml (5 Puttonyos) και περιμένω πώς και πώς την στιγμή που θα το απολαύσω με μερικά βρωμερά τυριά… 🙂
    (Γιατί το έχουμε πει, το τυρί όσο πιο βρώμικο τόσο πιο καλό).
    Ευχαριστώ για το κοπλιμέντο, και καλώς ήλθες!

  7. Ο/Η Кроткая λέει:

    τώρα θα σε κάνω να σκάσεις: έχω πιει τοκάυ στην Ουγγαρία και είχαμε πάρει και ένα μπουκάλι για το σπίτι (7 πώς τα λένε, όχι αστέρια, κάπως αλλιώς τα λένε στα Ούγγρικα).

    επίσης, τοκάυ υπήρχε και πινό μπλαν στην Αλσατία αλλά τους το κόψανε κι αυτό.

  8. Ο/Η mpampakis λέει:

    Puttonyos. Έχει να κάνει με τον ελάχιστο χρόνο ωρίμανσης (επειδή το τελικό κρασί είναι χαρμάνι από διάφορους τρύγους).

    Το Tokay της Αλσατίας δεν είναι το ίδιο. Πρόκειται για το Pinot Gris, το ίδιο σταφύλι που οι Ιταλοί σερβίρουν ως Pinot Grigio, και το κρασί που προκύπτει είναι λευκό ξηρό κι όχι γλυκό (όπως το Tokaji). Όσο για το Pinot Blanc, είναι συγγενής βέβαια ποικιλία αλλά όχι η ίδια με το Pinot Gris – και κάνει πολύ πιο flat κρασιά, συμπαθή αλλά όχι φιλόδοξα.

    Το μπουκαλάκι πάντως με το 7 απάνω ελπίζω να το σφάξετε με κανένα καλό ροκφόρ. 🙂

  9. Ο/Η Кроткая λέει:

    Έχω απορία, δάσκαλε.
    Στην Αλσατία εγώ κυκλοφορούσε και προ εποχής tokaji-απαγόρευσης. Και υπήρχε pinot gris σκέτο και tokay pinot gris. Το πρώτο συνοδεύει φαγητό, αλλά το δεύτερο ήταν πιο γλυκό και μπορούσες πχ να το πιεις και με dessert. Αλλά είμαι βέβαιη πως ήταν δύο διαφορετικά κρασιά, τώρα για το πώς πίνονται όρκο δεν παίρνω, καθότι δεν είμαι γνώστης.

    Τις ιταλικές ποικιλίες δεν τις ξέρω καθόλου, δεν έχω δοκιμάσει.

    Το μπουκαλάκι με το 7 τώώώώρα…. έχει πιωθεί εδώ και κάνα χρόνο! Με τυράκια, αλλά όχι ροκφόρ για μένα (μπλιαξ!). Τυράκια ωραία άσπρα και παχιά! 🙂

    Και δεν ξέρω πώς με βρίσκεις αλλά το tokay είναι ένα απο τα αγαπημένα μου κρασιά και κατάφερα να καταλάβω την διαφορά μεταξύ ούγγρικου και αλσατικού με την πρώτη γουλιά!!!
    (αρχίζω να διορθώνομαι, εεεε, πες, πες!!!!)

  10. Ο/Η mpampakis λέει:

    Χμμμ….Με προβλημάτισες. Εμένα ό,τι μπουκάλι έχει πέσει στα χέρια μου με τίτλο «Tokay Pinot Gris» ήταν ξηρό.

    Ενδεχόμενη εξήγηση: κάποια περίοδο οι Αλσατοί κυκλοφορούσαν ξηρό από Pinot Gris, με τίτλο «Pinot Gris» (τέρατα φαντασίας οι Αλσατοί) και γλυκό, επίσης από Pinot Gris, με τίτλο «Tokay» ή «Tokay Pinot Gris». Κάποια στιγμή αυτά τα δύο διαφορετικά κρασιά έγιναν ένα. Τώρα πια οι Ούγγροι έχουν κερδίσει το όνομα πάντως κι έχει λήξει το θέμα.

    Διορθώνεσαι, δεν λέω, αλλά το τυράκια άσπρα και παχιά, της μάνας τους καμάρι, θα πηγαίναν καλύτερα με ένα ξηρό λευκό παρά με ένα γλυκό κρασί… 😉

  11. Ο/Η Кроткая λέει:

    είναι που στην γαλλική εθιμοτυπία τα τυράκια έρχονται πριν από το γλυκό.

    κι έτσι χρησιμοποιώ το κρασί για γέφυρα!

    (καλά, οκ, ό,τι θέλω ανακαλύπτω για να «καλύψω» και καλά την ασχετοσύνη μου, χαχαχα!!).

    όσο για τα κρασιά (όχι, δεν έχουν φαντασία οι Αλσατοί, αυτό είναι σίγουρο, αλλά δνε ξέρω αν έχει σχέση το κρασί), θα μάθω και θα σε ενημερώσω. Εχω την πηγή, βλέπεις, χαχα!!

  12. Ο/Η mpampakis λέει:

    Μια διόρθωση σε κάτι που έγραψα παραπάνω: τα puttonyos μετράνε ποσότητα σταφυλιών που έχουν υποστεί ευγενή σήψη. Ουσιαστικά, μετράνε γλυκύτητα (και ωριμότητα) του τελικού προϊόντος.

  13. Ο/Η Kostis λέει:

    Οι Αλσατοί χρησιμοποιούν πολύ συχνά το Pinot Gris για παραγωγή γλυκού κρασιού(vendanges tardives).
    Το όνομα Tokay τους απαγορεύτηκε από το 2000(νομίζω).
    Φέτος το καλοκαίρι βοήθησα στον τρύγο μία ηλικιωμένη της οποίας ο άντρας πέθανε πριν λίγα χρόνια και σταμάτησαν την παραγωγή εμφιαλωμένων (κρασί κ σναπς)αλλά κράτησε λίγα αμπέλια για να απασχολείτε και δίνει τα σταφύλια σε συνεταιρισμό. Πρωτού φύγω με φώναξε και μου έδωσε ένα μπουκάλι Tokay pinot gris του 1997!

  14. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Κωστής:
    Αυτό θα ήταν ωραία εμπειρία! 🙂

  15. Ο/Η γιωργος λέει:

    To tocai (friulano πλέον) καμμία σχέση δεν έχει με το tocaji της ουγγαρίας. είναι τελείως διαφορετικά πράγματα. Η λέξη tocai στο furlan (η γλώσσα του friuli) προέρχεται από τη λέξη tajut που κυριολεκτηκά σημαίνει κοψιματάκι και είναι η έκφραση που χρησιμοποιούν οι φριουλάνοι όταν λενε «πάμε να πιούμε ένα ποτηράκι» =(anin a tol un tajut)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s