Τα κρασιά των μουσώνων

Ο καιρός τις τελευταίες εβδομάδες έχει βαλθεί να μας τρελάνει. Εντάξει, μας χρωστούσε βροχές και ίσως και καταιγίδες, αλλά όχι κατακλυσμούς. Και μάλιστα Μάϊο – Ιούνιο. Και μάλιστα να κρατάνε και τόσες μέρες. Έχω σιχαθεί με τις εικόνες πλημμυροπαθών στις ειδήσεις (ειδικά στις περιοχές που χτίστηκαν βιαστικά – βιαστικά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες) και περισσότερο έχω σιχαθεί αυτή την υγρασία που κολλάει πάνω σου ακόμα κι αν έκανες ντους πριν μισή ώρα.

Διανύουμε φαίνεται εποχή των μουσώνων. Μου θυμίζει ο καιρός την Ινδία, και ένα αξέχαστο ταξίδι που κάναμε εκεί με την καλή μου, πάνε κιόλας πέντε χρόνια.

Η Ινδία είναι ένας μαγικός προορισμός, νιώθεις σα να έπεσες μέσα σε καλειδοσκόπιο αισθήσεων και δεν έχεις ελπίδα να συνέλθεις από τον καταιγισμό εμπειριών και συναισθημάτων για καιρό. Κατ’ αρχήν για τον μαλθακό δυτικό (όπως είμαστε κι εμείς) είναι σοκ να συνειδητοποιήσεις τι σημαίνει φτώχεια στον τρίτο κόσμο. Καταλαβαίνεις γιατί οι άνθρωποι στα φανάρια της Αθήνας που σου καθαρίζουν τα τζάμια του αυτοκινήτου είναι ευχαριστημένοι από αυτό που κάνουν. Από την άλλη, οι μουσικές, τα χρώματα, οι γυναίκες, η ιστορία, όλα είναι μαγευτικά. Και φυσικά οι γεύσεις και τα αρώματα.

Η ινδική κουζίνα δεν είναι μία φυσικά, κατά τον ίδιο τρόπο που η ευρωπαϊκή κουζίνα δεν είναι μία, χαρακτηρίζεται όμως από κοινή παράμετρο την χρήση άφθονων ξηρών μπαχαρικών, συνδυασμοί των οποίων δείχνουν απρόσμενοι μερικές φορές στους απροπόνητους ουρανίσκους. Ναι μεν ο Ινδός θα θέλει το καυτερό πιάτο, αλλά δεν είναι όλα τα πιάτα τους τόσο καυτερά και σίγουρα περισσότερο χαρακτηριστικός είναι ο συνδυασμός των αρωμάτων παρά το κάψιμο της γλώσσας. Άλλωστε, η συνήθεια να χρησιμοποιούν τόσα μπαχαρικά προέρχεται από ανάγκες…υγειονομικού χαρακτήρα: το πιπέρι και τα περισσότερα μπαχαρικά συντηρούν ένα πιάτο εκτός ψυγείου και επιτρέπουν την ασφαλή κατανάλωσή του σε θερμά κλίματα μετά από ώρες ή και μέρες.

Πρόσφατα, έκανα το τόλμημα να μαγειρέψω ινδικό για ένα ζευγάρι φίλων που λατρεύουν τα ταξίδια όσο και εμείς, ίσως και παραπάνω. Κανόνισα με άλλα λόγια ένα μικρό εξωτικό ταξίδι στην τραπεζαρία μας. Τα ινδικά πιάτα που έκανα ήταν δύο, Punjabi samosa (πικάντικα βετζετέριαν πιτάκια, από το Punjab της βορειοδυτικής Ινδίας) και κοτόπουλο tandori (κοτόπουλο ψημένο στο γκριλ αφού πρώτα έχει μαριναριστεί για ώρες σε μείγμα γιαουρτιού και μπαχαρικών). Το δεύτερο είναι σχετικά απλό γιατί μείγματα tandori πουλιούνται έτοιμα και το μόνο που έχει να κάνει κάποιος, είναι να καταλήξει στις ποσότητες που θα βάζει στο γιαούρτι όπου θα το μαρινάρει (χρειάζεται μια κάποια διαδικασία trial & error). Για το πρώτο θα σας πω τι έκανα, και θα κουβεντιάσουμε λίγο φυσικά και για τα κρασιά που δένουν με τέτοια πιάτα.

Punjabi Samosa

Για το φύλλο:

Είτε θα πάρετε έτοιμο κρούστας, είτε θα το κάνετε μόνοι σας. Αν το κάνετε μόνοι σας θα ζυμώσετε 250 gr αλεύρι για όλες τις χρήσεις, 40 gr βούτυρο, μια πρέζα κύμινο και λίγο νερό. Θα ζυμώσετε καλά και θα απλώσετε σε μια λεπτή ζύμη που θα κοπεί σε λωρίδες περίπου 10 Χ 30 εκατοστά για να γίνουν τα πιτάκια. Αν δεν είστε εξοικειωμένοι με το ζύμωμα, προτιμήστε το φύλλο κρούστας.

Για τη γέμιση:

Τα μπαχαρικά που θα βάλουμε θα τα χωρίσω σε δύο επίπεδα, βάσει ποσότητας: κάποια θα μπουν σε επίπεδο πρέζας (μισό κουταλάκι γλυκού) και κάποια σε επίπεδο μισής πρέζας (τέταρτο). Αυξομειώνετε ανάλογα με τα γούστα σας, πάντως οι ποσότητες που προτείνω δεν το κάνουν καυτερό. Ο γιος μου (3,5 ετών) έφαγε πάντως.

Για την εκτέλεση:

  1. Ετοιμάζουμε γύρω στα 250 gr πουρέ πατάτας.
  2. Σε ελάχιστο ελαιόλαδο τσιγαρίζουμε γύρω στα 150 gr αρακά (κατ’ ευθείαν από την κατάψυξη) και δύο ψιλοκομμένες σκελίδες σκόρδο.
  3. Ανακατεύοντας διαρκώς, προσθέτουμε κατά σειρά:
    • Τον πουρέ
    • Μια πρέζα κύμινο (μόνο αν το φύλλο είναι έτοιμο)
    • Μια πρέζα αλάτι
    • Μια πρέζα λευκό πιπέρι
    • Μια πρέζα κουρκουμά (η λεγόμενη και «σαν σαφράν» κιτρινόριζα)
    • Μια πρέζα κορίανδρο
    • Μια πρέζα καρδάμωμο (θα το βρείτε στα σούπερ μάρκετ σαν σπόρους κάρδαμου, αλλά δεν είναι κάτι τέτοιο)
    • Μισή πρέζα μαύρο πιπέρι
    • Μισή πρέζα κανέλλα
    • Μισή πρέζα μοσχοκάρυδο
    • Ένα μοσχοκάρφι (aka γαρύφαλλο)
    • ελάχιστο νερό
  4. Ανακατεύουμε διαρκώς το μείγμα που σιγοβράζει μέχρι να γίνει σαν μια πηχτή πάστα, οπότε και το απομακρύνουμε από την φωτιά.
  5. Αλείφουμε το φύλλο, βάζουμε μια κουταλιά πάστα, το τυλίγουμε και τηγανίζουμε για 1-2 λεπτά σε καυτό λάδι.

Για το κρασί:

Φτάσαμε και στο δια ταύτα. Ένα πιάτο με τόσο περίπλοκες και ανάλαφρες μυρωδιές θέλει ένα κρασί που να το κολακεύει αρωματικά, να έχει γερή οξύτητα και να μην το ενοχλεί σε θέματα σώματος ή έλλειψης λίπους από το πιάτο. Τέτοια κρασιά δίνει συνήθως η ποικιλία Sauvignon Blanc.

Τα κρασιά που δίνει το Sauvignon Blanc είναι λαμπερά και ελκυστικά. Μυρίζουν φρεσκοκομμένο γρασίδι και πράσινα φρούτα. Εντυπωσιακά δροσιστικό, διακρίνεται για οξύτητα που διαπερνά το στόμα, την φρεσκάδα του, την πικάντικη, «τραγανή» γεύση και το έντονα αρωματικό προφίλ. Σπάνια ζυμώνεται σε βαρέλι για να μην χαθούν τα έντονα, νεανικά του αρώματα. Για τους ίδιους λόγους είναι καλύτερα να πίνεται νεαρό. Κατάγεται από την κοιλάδα του Λίγηρα (Sancerre, Pouilly-Fume), αλλά καλλιεργείται με επιτυχία σε πολλά μέρη με σχετικά ψυχρό κλίμα (η Νέα Ζηλανδία έχει ιδιαίτερη φήμη για τα Sauvignon Blanc της). Στο Bordeaux το παντρεύουν με το Semillon, τόσο για τα ξηρά όσο και για τα γλυκά τους λευκά.

Πάντως, σε θερμά κλίματα είναι δύσκολο να δαμαστεί η στρεμματική του απόδοση, και σαν αποτέλεσμα χάνει σε αρώματα και οξύτητα και γίνεται βαρύ. Ομολογώ μάλιστα ότι απέφευγα το Sauvignon Blanc για καιρό, και γιαυτό φταίει ότι τα πρώτα δείγματα που είχα δοκιμάσει (από την Αυστραλία νομίζω) ήταν πλαδαρά και αδιάφορα.

Πριν από αρκετό καιρό λοιπόν βρέθηκα τυχαία να δοκιμάζω το ομώνυμο κρασί του Κτήματος Αβαντίς. Για τον τρόπο που ο Απόστολος Μούντριχας οινοποιεί τα κρασιά του τρέφω μεγάλο σεβασμό. Το κρασί το βρήκα εκρηκτικό αρωματικά και με εντυπωσίασε η (παρόλα αυτά) ισορροπία του. Δεν περίμενα τόσα αρώματα και τόση φρεσκάδα στο ποτήρι μου. Από τότε, η ποικιλία αναβαθμίστηκε στα μάτια μου και προσεγγίζω με προσοχή τα κρασιά της.

Για το ινδικό είχα βάλει στο ψυγείο μας το Τέχνη Αλυπίας λευκό, στο οποίο εκτός του Sauvignon Blanc υπάρχει και 15% Ασύρτικο για να προσδίδει σώμα και «μεσογειακό» ταπεραμέντο. Κρασί πολύ ταιριαστό με φαγητό γενικά, και με τα εξωτικά πιάτα που είχαμε εκείνο το βράδυ, μας έβγαλε ασπροπρόσωπους και ανυπομονώ να βρω ευκαιρίες να το πιω ξανά.

Κλείνοντας, μπορεί να βιώνουμε μια νέα εποχή μουσώνων, αλλά μην απελπίζεστε! Είμαστε έτοιμοι να το αντιμετωπίσουμε με ένα καλό μπουκάλι Sauvignon Blanc. Για ψάξτε το! Και ειδικά αν το πιάτο που θα προσγειωθεί μπροστά σας έχει εξωτικά μπαχαρικά!

(οι φωτογραφίες είναι από το flickr και συγκεκριμένα από τον χρήστη fredcan)

Advertisements

16 comments on “Τα κρασιά των μουσώνων

  1. Ο/Η renata λέει:

    Οι φωτογραφίες υπέροχες! Και τι χρώματα, ειδικά στην τρίτη! Επίσης μαθαίνω για εξωτικά πιάτα! Γκρρ…

  2. Ο/Η Gianni λέει:

    Και εγώ που θεωρούσα πως με το τόσο καυτό κοτόπουλο tandori, δεν μπορώ να προτείνω κανένα κρασί…

    Ο συνδιασμός κειμένου, φωτογραφιών, συνταγής και κρασιού, εκπληκτικός.

  3. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Renata:
    Μερσί – αν και εγώ απλώς τις διάλεξα! Που θα σε πάω, θα σε καταφέρω για τα εξωτικά! χεχεχεχε

    @Γιάννης:
    Ευχαριστώ πολύ. Προσωπικά το μείγμα tandori-γιαουρτιού το βάζω σχεδόν στο 1/3 της ποσότητας που θα το έβαζε ένας Ινδός. Νομίζω ότι και στο 1/2 δεν θα είχαμε πρόβλημα, αλλά από εκεί και πάνω είναι πιθανόν να πρέπει να το γυρίσεις σε μπύρα! 😉

  4. Ο/Η anlu λέει:

    Πάντως το ότι βρισκόμαστε σε εποχή μουσώνων, το είχα γράψει εγώ πτιν από καμιά εδβομάδα!
    Τέλειο το κείμενο και οι συνταγές! Μόλις βγω από τη δίαιτα θα τις δοκιμάσω!

  5. Ο/Η αλεπού λέει:

    Τώρα που σου γράφω είμαι αρκετά μεθυσμε΄νη νομίζω. Είχαμε ένα μπα΄τσελορ στο γραφείο για μαι συνλαδελφο που παντρεύεται και το τσούξαμε λιγάκι. Χικ!

  6. Ο/Η renata λέει:

    Μπαμπάκη, το λάθος δικό μου που δε διευκρίνισα! Το «γκρρ» πάει στο ό,τι λησμονάς πως έχεις υποσχεθεί να δοκιμάσω τη μαγειρική σου!

    Υ.γ.Ελπίζω να μην παρεξηγηθώ! Πλακίτσα κάνουμε , έτσι? 😉

  7. Ο/Η dimitris-r λέει:

    Καλόπιοτα, και το Δραμινό και το Ευβοιώτικο!
    Ταξιδιάρη, το πρωί την κάνω σ’ ένα ταξίδι μισής ώρας. Την τελευταία φορά εκεί …σαράντα Ινδίες σου λέω, κι όμως μια ανάσα δρόμος κι ύστερα μένεις με την καρδιά ορθάνοιχτη.

    Υ.Γ. Μισή ώρα το πήγαινε. Το γύρνα άγνωστο… το πόσο και το πότε.

  8. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Γοργονίτσα:
    Πάντως δεν είναι βαρύ. Εντάξει, για τηγάνι δεν είναι βαρύ, ας είμαστε ακριβείς.

    @Αλεπού:
    Πάντα τέτοια!!! 🙂

    @Ρενάτα:
    Το τελευταίο που μπορεί κανείς να με αποκαλέσει είναι παρεξηγησιάρη, οπότε μην ανησυχείς.
    Άλλωστε, θα φροντίσω η μερίδα σου να σερβιριστεί σε πιατάκι του καφέ. ;^p

    @Δημήτρης:
    Καλή σου μέρα φίλε.
    Να μαντέψω; Δήλος;

  9. Ο/Η renata λέει:

    Σε πιατάκι του καφέέέέεέέ? :-O Καλάάάάά! 😡

    (Υπενθύμιση: να πω στην Κροτ να τα κάνει 3 τα κουτιά τις πραλίνες! να ΄χει να μου δίνει, όταν θα την στέφω best commentator! Έτσι ξηγιέται η Ελευσίνα, Μπαμπάκη! 😀 )

  10. Ο/Η dimitris-r λέει:

    Έπεσες έξω βέβαια.
    Μόλις μπήκα σπίτι. Ούτε που καν περνάει από το μυαλό μου πως είναι δυνατόν να περιγράψω με λόγια κάποιες τέτοιες μέρες σαν τη σημερινή
    Και είδα και δελφίνια. Και ναι ήμουνα αρκετά μεθυσμένος για να τους ρωτήσω όλους στο καΐκι αν τα είδαν και το επιβεβαίωσαν.

  11. Ο/Η Кроткая λέει:

    Μπαμπάκη σου δηλώνω πως αρνούμαι να διαβάσω για αηδιαστικές ινδικές αηδίες που βρομάνε.

    Επίσης με χαρά μου σου ανακοινώνω πως σου πήρα την ΚΟΥΠΑ μέσα από τα χέρια -έτσι όπως την έχασε και ο Βάζελος!!!

  12. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Ρενάτα:
    Αγέλαστος πέτρα το κύπελλό σου!!!

    @Δημήτρης-Ρ:
    Περιμένω εναγωνίως ανταπόκριση. Ακούγεται υπέροχο.

    @Κροτ:
    Δεν τρως ινδικό;;;;

    Καλά. Θα σου μαγείρευα, αλλά με αυτή την μ@λ@κία που έγραψες για τον βάζελο έπεσες πολύ χαμηλά. Ακόμα και για τα δικά σου στάνταρντς. Τσκ τσκ τσκ.

  13. Ο/Η Кроткая λέει:

    φυσικά και δεν τρώω ινδικό! αφού βρωμάει -άσε που το πολύ κάρυ με πειράζει στο στομαχι… μπερκ!

    δεν φταίω εγώ Μπαμπάκη μου, η μοίρα η δική σου είναι συνυφασμένη με αυτή του Βάζελου: έρχεστε δεύτεροι!!!

  14. Ο/Η natassaki λέει:

    Χα! ;)(εμείς φυσικά τρώμε ινδικό! Το χα! είναι σήμερα για το Βάζελο!)

  15. Ο/Η clemens λέει:

    Τί να πώ, φίλε μπαμπάκη έχουμε και τα ίδια ενδιαφέροντα!!!!!
    Το κρασί είναι είναι είναι….. απλά τέλειο
    μάλλον θα ΄»κατσικωθώ» στην παρέα σας

  16. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Krot:
    Θα σε βάλω σε ταχύρυθμη εκπαίδευση μου φαίνεται. Ακούς εκεί «βρωμάει»!
    (φλώρε!) 😉

    @Νατασσάκι:
    χα χα χα
    (triple crown laughter)

    @clemens:
    Χαίρομαι ιδιαίτερα για το…κατσίκωμά σου! Πιστεύω ότι θα έχω και περισσότερο χρόνο να γράφω στις επόμενες μέρες, οπότε θα υπάρχει υλικό και εδώ (επιτέλους – διότι το έχω παραμελήσει το μαγαζί!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s