Το Πάσχα και τα κρασιά του

Αν υπάρχει μια περίοδος του χρόνου που εκφράζει την βαθύτερη ταυτότητά μας, αν υπάρχει μία περίοδος του χρόνου που το περιβάλλον μας ταυτίζεται και προσαρμόζεται στην διάθεσή μας, αυτή είναι το Πάσχα. Η γιορτή της άνοιξης και της ανάστασης παντρεύεται σχεδόν μεταφυσικά με τα καλύτερα στοιχεία της ράτσας: την αισιοδοξία, την κοινωνικότητα, το ζεστό χαμόγελο. Αν έχεις στήσει τραπέζι κάτω από ανθισμένες πορτοκαλιές ξέρεις πως το Πάσχα είναι το κοντινότερο σημείο στον Παράδεισο που μπορείς να σταθείς.

Μην μου πείτε ότι δεν έχετε δεκάδες αναμνήσεις από Πασχαλιές και μην μου πείτε ότι οι αναμνήσεις αυτές δεν είναι δεμένες με ανάλαφρες αλυσίδες σε μυρωδιές και γεύσεις μεθυστικές. Κι αυτό σε κάθε φάση ζωής, από τα παιδικά μας χρόνια μέχρι τώρα. Το μαγαζί εδώ βέβαια δεν προσφέρει συνταγές, κι άλλωστε τις νοστιμίες της πασχαλιάς τις αναλαμβάνει παραδοσιακά το ίδιο (έμπειρο) μέλος της παρέας κάθε χρόνο. Μπορούμε όμως να κουβεντιάσουμε για τα κρασιά που θα πιούμε, ανά φάση του εορτασμού.

Κατ’ αρχήν, το Πάσχα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για κρασιά από τον διεθνή αμπελώνα. Οι γεύσεις του είναι τόσο αρχετυπικά ελληνικές και τα αρώματα των μυρωδικών και καρυκευμάτων τόσο έντονα που είναι απαραίτητο να βρείτε κρασιά με ανάλογο χαρακτήρα για να σταθούν δίπλα τους. Στο ποτήρι «πάμε Ελλάδα» που θα έλεγε και το Υπουργείο Τουρισμού! Επίσης, αυτά που θα σας προτείνω είναι λίγο ως πολύ κοινή γνώση και παρόμοιες προτάσεις θα βρείτε κι από επαγγελματίες του είδους – κοινώς, δεν θα ανακαλύψω την Αμερική σήμερα! 🙂 Φύγαμε!

Φάση πρώτη λοιπόν: η μαγειρίτσα. Με ανάλαφρες μυρωδιές (άνηθος, μάραθος και λοιποί εξαιρετικοί συγγενείς) και με το λεμονάκι να τσιμπάει, αλλά από την άλλη πλευρά με πολύ λιπαρά κομμάτια κρέατος. Η συμβατική σοφία λέει και η πράξη επιβεβαιώνει ότι η καλύτερη επιλογή είναι το Ασύρτικο. Αντέχει το κρέας, αντέχει το λεμόνι, κολακεύει τα χόρτα, τι άλλο να ζητήσουμε; Σαντορίνη λοιπόν, διαλέξτε κάποιον αγαπημένο παραγωγό (π.χ. Γαία [Θαλασσίτης], Σιγάλας, Αντωνίου, κλπ) και άνετα μπορείτε να δοκιμάσετε και την βαρελίσια εκδοχή. Τα Ασύρτικα της στεριάς, όπως του Παπαϊωάννου, επίσης μπορούν να σφαχτούν αλλά δεν έχουν τον αρωματικό πλούτο του νησιού. Εναλλακτικά, σε περίπτωση που κάποιος δεν θέλει τόση οξύτητα στο ποτήρι του (κακώς, γιατί η μαγειρίτσα την ζητάει την οξύτητα) ας πάει στο Τέχνη Αλυπίας λευκό ή στο Κτήμα Γεροβασιλείου, που είναι μείγματα Ασύρτικου με Μαλαγουζιά. Και όχι υπερβολές στο τραπέζι Σάββατο βράδυ: η μαγειρίτσα και μια-δυο σαλάτες «αλοιφές» (π.χ. τυροσαλάτα) αρκούν. Ένα ακόμη κυρίως πιάτο μία η ώρα τη νύχτα θα δώσει ένα τραπέζι χωρίς ισορροπίες και ελαφρώς κιτς, μακρυά από μας!

Το πρωί της Κυριακής αποτελεί ίσως το πιο ενδιαφέρον πρόβλημα. Κάθε διαθέσιμο χέρι συμμετέχει στην προετοιμασία του τραπεζιού, πατάτες καθαρίζονται, σαλάτες κόβονται, πίτες ψήνονται. Και στο περιβόλι οι ψήστες ιδρωκοπούν γύρω από την θράκα. Σύντομα γκρινιάζουν – οπωσδήποτε θα βγει μια αυγοσαλάτα από τα κόκκινα αυγά και λίγες ελιές, ενώ θα εμφανίζονται και διάφορα μεζεκλίκια, π.χ. συκωτάκια λαδορίγανη στο τηγάνι. Εδώ ταιριάζει το τσίπουρο (άνευ γλυκάνισου), αλλά πρέπει η κατανάλωσή του να γίνει με μέριμνα. Αν θέλουμε να μείνουμε στο κρασί, ένα δροσερό ροζέ από Ξυνόμαυρο όπως ο Ερωδιός του Μπαμπατζιμόπουλου ή οι Ακακίες του κυρ-Γιάννη είναι η πιο βολική εκδοχή. Αν για περίπου ιδεολογικούς λόγους δεν πίνετε ροζέ (κακώς, διότι το κρασί δεν συμπαθεί τους δογματισμούς) μπορείτε να πιείτε μια ελαφριά Νεμέα ή μια λευκή Ρόμπολα. Μην διστάσετε να εμφανίσετε Σαββατιανό ή μια καλή ρετσίνα σε αυτό το σημείο της ημέρας, καθώς είναι από τα λίγα κρασιά που θα ταιριάξουν με τις πολλές, έντονες και αντικρουόμενες γεύσεις του τραπεζιού.

Εδώ οφείλω μια προσωπική παρένθεση, γιατί πρέπει να μιλήσω για έναν εκπληκτικό μεζέ που μου εμφάνισε ο κουμπάρος μου πέρυσι όσο ψήναμε: φρέσκια τρυφερή αγγινάρα, ωμή, με λίγο χοντρό αλάτι, μάραθο και δυο στάλες λεμόνι. Ο γάμος της αγγινάρας με το τσίπουρο πρέπει να ευλογήθηκε από κάποιον πολύ ψηλά στην ιεραρχία των Χερουβείμ και Σεραφείμ! Ωστόσο, είχα τον πιτσιρικά μου, δύο χρονών παλιόπαιδο, να μου τρώει κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση τις αγγινάρες αντί να ζητάει μπισκότα και σοκολατάκια! Ρωτήστε bloggers που τον έχουν δει να τρώει για να καταλάβετε πού έχω μπλέξει! (αχ, τραβάτε με κι ας κλαίω…)

Και μετά ας πάμε στο ψητό!

Υπάρχουν δύο βασικές κατευθύνσεις εδώ και αυτές είναι σούβλα ή φούρνος. Ανάλογα με την θεμελιώδη αυτή επιλογή, αλλάζει ριζικά και η γεύση του κρέατος που θα απολαύσουμε τελικά.

Στη σούβλα, το Ξινόμαυρο είναι βασιλιάς. Φέτος ειδικά που το Πάσχα πέφτει νωρίς και δεν θα μας ταλαιπωρήσουν οι ζέστες, μια καλή Νάουσα (Ράμνιστα, Μελιτζάνης, Χρυσοχόος, Κατώγι-Στροφιλιά) ή η παλαιωμένη Ραψάνη του Τσάνταλη είναι εξαιρετικές επιλογές και θα αφήσουν τους συνδαιτημόνες χαρωπούς και ελαφρά…πιωμένους.

Ο φούρνος από την άλλη ζητά κάτι λιγότερο ταννικό, και θα πήγαινα σε Γουμένισσα (π.χ. του Αηδαρίνη) ή σε κάποιο χαρμάνι ελληνικής ποικιλίς με ξένη, όπως το Κτήμα Γιαννακοχώρι. Αυτά αν μείνουμε στο Ξινάμαυρο, αλλά μπορούμε εύκολα να προτιμήσουμε μια καλή Νεμέα ή ένα κρασί σαν το Μικρό Βοριά του Ρούβαλη, έντιμα, γλυκόπιοτα και άνετα για το χαρωπό τραπέζι μας. Λίγο αιρετικό αυτό που θα προτείνω σαν τελική εναλλακτική, αλλά το κατσικάκι, ειδικά αν έχει ψηθεί σε κληματόβεργες, μπορεί να θέλει λευκό κρασί και όχι κόκκινο. Σκεφτείτε έναν ορεινό Ροδίτη ή ένα blanc de noir από Ξινόμαυρο. Λίγο πιο εξεζητημένος ο συνδυασμός, αλλά δεν θα σας απογοητεύσει.

Τέλος, κοιτάζουμε τα προφανή θέματα που θα κοιτάζαμε σε κάθε τραπέζι: επάρκεια ποσότητας, διαθέσιμες εναλλακτικές σε μπύρα και αναψυκτικά, όχι υπερβολικά πρωτοποριακές επιλογές για ένα τραπέζι με παπούδες και γιαγιάδες στη σύνθεση. Και δεν διστάζουμε να ρίξουμε το επίπεδο σε θέματα σερβίτσιου και ποτηριών: αν δεν απολαύσουμε απενεχοποιημένα ούτε το Πάσχα, δεν θα απολαύσουμε τίποτα στη ζωή μας!

Πείτε μου την γνώμη σας για όποια από τα παραπάνω δοκιμάσατε. Αν και βέβαια φαντάζομαι ότι μετά τα πρώτα πιάτα θα σηκωθείτε και θα το ρίξετε στους χορούς και στους μπάλους, οπότε τι συνδυασμούς και αμπελοφιλοσοφίες μας σερβίρεις ρε Μπαμπάκη; χεχεχε

Καλή Ανάσταση σε όλους! 🙂

Advertisements

14 comments on “Το Πάσχα και τα κρασιά του

  1. Ο/Η ikd69 λέει:

    ρε Μπαμπάκη,

    Αφού το Πάσχα, Ελλήνων Πάσχα, θέλει πλατάνα και το κοκκινέλι του κουμπάρου (κουτελίτης φουλ με λίγο από ξίδι) 🙂

    Καλό Πάσχα

    Ι.
    ΥΓ. Έχω μια καταπληκτική συνταγή για κοτόπουλο με σως μαστίχας χίου. Περιμένω οινικές προτάσεις.

  2. Ο/Η mpampakis λέει:

    Χεχεχε, σωστά! Και μάλιστα αν υπάρχει conflict στο τραπέζι μεταξύ κουτελίτη και, ας πούμε, Chateau Margaux, θα βρεθεί οπωσδήποτε κάποιος θείος με εξωτικό όνομα (Βρασίδας, Ευθύμης, Μπάμπης, κοκ) που θα σχολιάσει ότι ο κουτελίτης είναι καλύτερος και μάλιστα ταιριάζει περισσότερο με το ψητό αρνί. 😉

    Καλή Ανάσταση και σε σένα! Στείλε την συνταγή να την δω λίγο.

  3. Ο/Η Creation λέει:

    http://eapepo.ning.com/forum/topic/show?id=672788%3ATopic%3A381

    Ευχαριστούμε για τις πολύτιμες συμβουλές. Καλό Πάσχα

    Μπορείτε να γράφετε στο φόρουμ μας για ότι αφορά γαστρονομικό πολιτισμό. (Ιστορία, Μύθοι, Παραγωγή, Κοινωνικο-οικονομικές προεκτάσεις κλπ)

    Καλή Ανάσταση

  4. Ο/Η Gianni λέει:

    Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση, καλή λευτεριά από τους «Βρασίδες» και λοιπούς να έχουμε!!!

  5. Ο/Η dimitris-r λέει:

    Για το κοκκινέλι του κουμπάρου δεν το συζητώ! Φανατικά υπέρ του κουμπάρου, …στο τραπέζι του κουμποάρου, ιδιαίτερα αν μαγείρεψε ο ίδιος ή η κουμπάρα.
    Παρεμπιπτόντως, παρά τους καμμιά δεκαπενταριά κουμπάρους, ο μόνος που δεν θα πιει το δικό μου κρασί θα ‘μαι εγώ φέτος!
    Μπαμπάκη, ότι επιθυμείς, πάντα, για σενα και την οικογένειά σου!

  6. Ο/Η αλεπού λέει:

    Καταρχήν, ευχαριστώ που ανατποκρίθηκες στην επιθυμία μου! 😉
    Κατά δεύτερον, τα ξινόμαυρα μ’αρέσουν πολύ. Γενικά, προτιμώ τα κόκκινα «βελουτέ» κρασιά, τα γλυκά δεν μ’ αρέσουν και τα άσπρα με πειράζουν πάντα περισσότερο. Α, μη γελάσεις, όσες φορές έχω πιει ρετσίνα, δεν μ’ έχει πειράξει καθόλου.
    Χτες, δοκίμασα ένα κόκκινο «Ψηλή ράχη». Το ξέρεις;

  7. Ο/Η Κώστας λέει:

    Με τα περί ταυτοτήτων/ράτσας… θα μαλώσουμε. Αστο να πάει.

    Στα βρώσιμα/πόσιμα, φαίνεται οτι συμφωνούμε πλήρως. Λες π.χ. «…Στη σούβλα, το Ξινόμαυρο είναι βασιλιάς…» Ε, σούβλα είχαμε φέτος , συνοδεία το (γνωστό;) ξινόμαυρο του οικογενειακού αμπελώνος. Οντως, βασιλικό ήτο το συμπόσιον. 🙂
    Καλά περάσαμε, και του χρόνου να περάσουμε όλοι καλύτερα. Εβίβα!

  8. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Creation:
    Ευχαριστώ πολύ, ενδιαφέρον το φόρουμ. Θα κοιτάξω να το επισκέπτομαι! 🙂
    Πολλές ευχές και σε σας.

    @Γιάννη:
    Χαχαχα – ωραία ευχή! Ό,τι καλύτερο και σε σένα και τους δικούς σου!

    @Δημήτρης-Ρ:
    Δημήτρη μου, εύχομαι τα καλύτερα και σε σένα και τους ανθρώπους σου! Είμαι σίγουρος ότι το πασχαλινό τραπέζι μαζί σου θα είναι υπέροχο.
    Κι αν βάλουμε στις ευχές και όλους τους κουμπάρους σου, έχω ευχηθεί στη μισή Ελλάδα! – χαχαχα

    @Αλεπού:
    Δεν την ξέρω την «Ψηλή Ράχη», όχι. Δεν προλαβαίνω να παρακολουθώ όλα όσα βγαίνουνε (προσπαθώ πάντως! χεχε). Έχεις άλλα στοιχεία (π.χ. θυμάσαι παραγωγό ή περιοχή?) Ξινόμαυρο rulez, δεν το συζητάμε!

    @Κώστας:
    Να είσαι καλά, στην υγεία μας και πολλές ευχές σε σένα και στους δικούς σου!
    Γράφεις: «Με τα περί ταυτοτήτων/ράτσας… θα μαλώσουμε. Αστο να πάει.» Γιατί; Τώρα με αυτή την εισαγωγή νιώθω περίεργος, και θα μαλώσουμε μόνο αν με αφήσεις με την…περιέργεια στο χέρι! χαχαχα

  9. Ο/Η Σταύρος Α. λέει:

    Πλάτη αρνιού αναπαυμένη σε κληματόβεργες στον φούρνο…
    με τη συνοδεία ξινόμαυρου (κτήμα ΑΛΦΑ, αφιλτράριστο, μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή η χρονιά).

    Απλά εξαιρετικό.

    Και του χρόνου, να ‘στε καλά να δοκιμάζετε κρασιά ωραία!!!

  10. Ο/Η antonis_x λέει:

    Βράδυ Σαββάτου της Ανάστασης, άμα τη επιστροφή μας από την εκκλησία, στρωθήκαμε στη μαγειρίτσα και τα κατσικίσια παϊδάκια (ψημένα στη σχάρα).
    Συνοδεία, αρχικά ένα Εύχαρις Μελάπους που πολύ το ευχαριστηθήκαμε, και κατόπιν ένα Κόκκινο Χατζημιχάλη που το ευχαριστηθήκαμε λιγότερο.
    Και πριν αρχίσεις να φωνάζεις «μπλασφήμααααα» ωσάν μέλος του Σανχέντριν, να σου πω ότι τα μόνα δύο ίδια μπουκάλια που είχαμε διαθέσιμα ήταν δυο Ξινόμαυρα Αμύνταια Σκούρας, που μου τα είχανε δώσει στην εταιρεία που δουλεύω, και το είχα δοκιμάσει σε μία εταιρική γιορτή, και προτίμησα να συνοδεύσω με αυτά το επόμενο κοτόπουλο από delivery…. στη θέση μου το ίδιο θα’κανες.
    Ωμές αγκινάρες με τσίπουρο… Ο μεζές

  11. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Σταύρος:
    Ακούγεται πραγματικά λαχταριστό, ακόμα και για 09:30 το πρωί, χαχαχα. Και του χρόνου, να είμαστε όλοι καλά, κι εμείς και τα τιρμπουσόν μας. 🙂

    @Αντώνης:
    Βλάσφημε, αφού είμαστε με το Απελευθερωτικό Μέτωπο της Ιουδαίας, όχι με τους Σανχέντριν!
    Τι έκατσα και τις έγραψα τις συμβουλές για την κάβα βρεεεεεε;;;
    Τέλος πάντων, με δεδομένες τις εναλλακτικές που είχες, καλά έκανες. Για το συγκεκριμένο Αμύνταιο θα συμφωνήσω, μόνο που δεν είναι του Σκούρα. Ο Σκούρας είναι στην Πελοπόννησο και εμφιαλώνει Νεμέα, Μαντίνεια και κάποια μονοποικιλιακά από διεθνείς ποικιλίες (Cabernet Sauvignon, Chardonnay, Viognier). Νομίζω ο παραγωγός λέγεται Σβώλος ή Σμπώκος, κάπως έτσι. Γενικά το Αμύνταιο μου αρέσει, αλλά έχω την αίσθηση ότι οι παραγωγοί του δεν το παίρνουν στα σοβαρά.

  12. […] Ιδού λοιπόν η μεγάλη (μην γελάτε, σας βλέπω!) περσινή επιτυχία Το Πάσχα και τα κρασιά του. […]

  13. Ο/Η Άρης λέει:

    (Θέλουν να μας πάρουν τη ΔΕΗ…)

    ΝΕΜΕΑ ΚΑΙ ΔΕΗ
    ΚΑΙ ΛΟΓΙΑ ΕΥΚΛΕΗ

    Ρε Καραμανλή της πλάκας, πώς σου μπήκε στο τσερβέλο
    Κι έτσι με το «άστε ντούε»-κι έτσι με το «έτσι θέλω»
    Τη ΔΕΗ πας και μας παίρνεις που ’δώ πέρα είχαμε πρώτα,
    Δηλαδή πας και αλλάζεις των Νεμεατών τα φώτα;

    Πώς θα βλέπουν τα παιδιά μας να μαθαίνουν στο σχολείο
    Ότι ένα κι ένα κάνουν όχι τρία, παρά δύο;
    Πώς στο στόμα θα οδηγούμε όταν τρώμε,το πηρούνι
    Και αυτό δε θα πηγαίνει προς τ’ αυτιά ή το πηγούνι;
    Πώς το βράδυ εφημερίδα ο καθείς μας θα διαβάζει
    Και τα μάτια του απ’ την τόση την προσπάθεια δε θα βγάζει;
    Πώς θα βλέπουμε αν το χέρι που το χρήμα μας μάς παίρνει
    Το γαλάζιο έχει το χρώμα ή αισίως πρασινοφέρνει;

    Και δεν έχει και μεγάλη σημασία ποιος μας κλέβει
    Μα να μη και μια σαν τούτη απορία μας παιδεύει.
    Φτάνουν όσες απορίες η κυβέρνηση μας δίνει
    Που απ’ το τόσο ν’ απορούμε έχουμε άποροι όλοι γίνει:
    Πώς γεννάει σοφίες τόσες το μυαλό του Αλογοσκούφη
    Αφού τόσο του ’χει δώσει ο θεός όσο του Γκούφη;
    Πού οι βουλευτές μας βρίσκουν και δυο δυο τις βίλλες έχουν
    Κι όλοι πάνω σε Μερσέντες και Φερράρι μόνο τρέχουν;
    Πόσα σώβρακα ν’ αλλάζεις άραγε την κάθε μέρα
    Όταν πας προσκεκλημένος απ’ τον Μπους στις ΗΠΑ,πέρα,
    και ο πλανητάρχης στρέφει προς εσένα τη ματιά του
    γρήγορα αν δεν καταφέρεις να κρυφτείς κάπου μακριά του;
    Πώς μπορείς και καταφέρνεις και τη φτώχεις την πληθαίνεις
    Ενώ η κλίκα η δική σου και ο ίδιος συ πλουταίνεις;
    Γιατί άραγε το βέτο που στα Σκόπια είχες βάλει
    Πως στα «συν» μετράει νομίζει το αδειανό σου το κεφάλι-
    Και γυρνάς πίσω σα να ’σουν ήρωας ή και θεός
    Κι όχι ό,τι τώρα είσαι: ηττημένος και φαιδρός.
    Κι η μεγάλη απορία που ολουνούς εμάς κατέχει
    Είναι πώς,με τόση φόρα που η κυβέρνησή σου έχει
    Και πηγαίνει από τονα το κακό στο παραπέρα,
    Το καράβι πάνω ακόμα δεν το έριξες σε ξέρα…

    Και λοιπόν αφού βουλή σου είναι να μας ξεφωτίσεις
    Άκου λίγες από κείνες που ’χω εγώ ακόμα ερωτήσεις:
    Πώς θα βλέπουμε σαπούθε πέφτει τάχα η Ραφήνα
    Να σου στέλνουμε τα πέντε φάσκελά μας κάθε μήνα
    όταν παίρνουμε τους λόγγους, τις πλαγιές και τα ρουμάνια
    Της ΔΕΗ για να ξοφλάμε τους λογαριασμούς, με δάνεια,
    Που οι τόσες τράπεζές σου μας παρέχουνε αβέρτα
    Για να παίρνουν μας κατόπι φαγητό, σπίτι, κουβέρτα;

    Κι αν αισχρέ Κωστάκη ξέρεις και από μυθολογία
    Πρόσεξε σωστά των μύθων να διακρίνεις την ουσία
    Και τον κάθε μύθο στα όρια τα σημερινά να φέρνεις
    Άμα θέλεις φουκαρά μου να επιζείς να καταφέρνεις.
    Γιατί σήμερα δεν είναι το λιοντάρι της Νεμέας
    Παρά η φτώχεια που ’χεις δώσει της Ελλάδας μας της νέας.
    Κι αν εσύ αυτόν το λιόντα Ηρακλής σα νέος να ’σουν
    Δε σκοτώσεις, τα σαγόνια τα γερά του θα σε χάσουν.
    Κι είναι κρίμα η Ελλάδα τον δυνάστη της να χάσει-
    Τέτιοι σπάνια δυνάστες φανερώνονται στην Πλάση.

    Και ποιος πια θα μας ρουφάει με το καλαμάκι το αίμα;
    Ποιος οι εκλογές σα φτάνουν θα μας πνίγει μες στο ψέμμα;
    Ποιος σαν κλώσα θα κλωσάει και θα βγάζει κλεφταράδες;
    Ποιος ομόλογα θα φτιάχνει να πουλάει κατά δεκάδες;
    Ποιος θα κλέβει τον κοσμάκη; Μαχαιριές ποιος θα του δίνει;
    Ποιος θα χτίζει εκκλησίες και νοσοκομεία θα κλείνει;
    Ποιος στο θειο του θα δίνει να φυλάει τα κλεψιμέικα
    Ώστε όταν σπίτι πάει να περνάει πλέον μπέικα,
    στο τιμόνι ενώ όταν είναι της Ελλάδας της καυμένης
    με το «πόθεν» του το «έσχες» δείχνει άκληρος και πένης;

    Μα οι απορίες μας όλες δε θα βρουν ποτέ τους λύση
    Αφού όλα της Νεμέας συ τα φώτα θα ’χεις σβύσει.
    Και με ολόκλειστα τα μάτια μεις μονάχα θα μπορούμε
    Άλλο τίποτα όχι πάρα, μοναχά να θυμηθούμε
    όσα βλέπαμε σαν ήταν ο καλός παλιός καιρός-
    δηλαδή ο καιρός εκείνος που η Νεμέα είχε φως.

    Θα θυμόμαστε ας πούμε μια σκηνή που όλη εκφράζει
    Την αισχρή σου την ουσία και σα γάντι της ταιριάζει.
    Τότε που όντας με τους άλλους τους μεγάλους ΝΑΤΟικούς
    Σε μια πόλη της Ευρώπης, έβλεπες κατά τον Μπους
    Σαν μικρούλα πουτανίτσα στο μεγάλον μπρος «προστάτη»
    Καρτερώντας να γελάσει-σε «αστείο» που είπες κάτι.
    Απ’ το ψεύτικο το γέλιο που γελούσες βλέποντάς τον
    Ώστε σα σε δει να ξέρει πως γελάς λατρεύοντάς τον,
    Οι γωνιές του στόματός σου ως τ’ αυτιά σου είχανε φτάσει
    Και η φάτσα σου είχε χρώμα παντζαριού που ’χει ωριμάσει.
    Κι όταν κείνος με την άκρη μόνο σ’ είδε του ματιού του-
    Κι όταν είδε έναν που πάντα ήταν κι είναι του χεριού του
    Και σ’ αγνόησε όπως κάνει ο ελέφας με μια μύγα,
    Τότε πίσω όπως στεκόσουν απ’ τον ατσαλένιο γίγα
    Αξιολύπητος τόσο ήσουν να μαζέψεις σα ζητούσες
    Του εαυτού σου τα κομμάτια-κι ούτε αυτό δεν το μπορούσες…

    Και σου λείψαν πια εκείνες οι φιλόδοξές σου τάσεις
    φιλικά με πλανητάρχες να ποθείς να κουβεντιάσεις
    για να δείξεις ότι τάχα έγινες κι εσύ ένας κάποιος
    επειδή σ’ έχει ψηφίσει άμυαλος λαός και σάπιος.
    Κι από τότε φέρεσαι όπως κάθε φέρεται ανάξιος-
    Σαν φελλός που ούτε μια λέξη να του πουν δεν είναι άξιος΄
    ή σαν πρόθυμη κοττούλα που όλο λέει στον πετεινό:
    «Όποτε με θέλεις έλα-για σε πάντα ειμ’ εδώ.»

    Θα θυμόμαστε πως βγήκες σαν τη γάτα τη βρεγμένη
    Να «επιθεωρήσεις» τάχα τη Ζαχάρω την καημένη
    και να δείξεις με το ύφος που γελοία είχες παρμένο
    πως εσύ δε φταις καθόλου για ό,τ’ ήταν γινωμένο.

    Θα θυμόμαστε και κείνο το «σεμνά και ταπεινά» σου.
    Αν αλήθεια εννοούσες ότι πρέπει τα σκυλιά σου
    Να δαγκώνουνε μα δίχως, όπως πριν να μας γαυγίζουν,
    Το κατάφερες΄ και τώρα με μπαμπάκι μας ξεσχίζουν.

    Θα θυμόμαστε όσα κάνεις για τον καπιταλισμό
    Ενώ πάντα για τη φτώχεια φέρνεις τον κατακλυσμό.

    Θα θυμόμαστε πως έχεις την Παιδεία καταρρακώσει,
    Πως στην άσφαλτο δεκάδες ως τα τώρα έχεις σκοτώσει,
    Οι φτωχοί πως επληθύναν, πως η Υγεία έχει ρέψει
    Και πως έχεις της πατρίδας την περφάνεια σακατέψει.

    Θα θυμόμαστε πως έχεις διαλυμένο πια το κράτος
    Η αξιοπιστία πως έχει της Ελλάδας πάει πάτος,
    Οι αλλοδαποί πως έχουν πια ζητιάνοι καταντήσει,
    Πως της ΕΟΚ ζήτουλας είσαι, πως την Κύπρο έχεις πουλήσει.
    Τις χαρές που είχες κάνει οι δικοί σου όταν όλοι
    Τ’ ασφαλιστικό ψηφίσαν καθώς γνήσιοι χαχόλοι.

    Κι ας μην έχεις διόλου τσίπα κι αξιοπρέπεια καμμιά,
    Μα μπορείς χωρίς καθόλου να σου γίνει εσέ ζημιά
    Τη ΔΕΗ να μη τη διώξεις απ’ την πόλη της Νεμέας-
    Τη ΔΕΗ τη για την πόλη του Ηρακλέους αναγκαίας.
    Ώστε φώτα έχοντας πάλι,να θυμόμαστε πιο λίγο
    Και να έχουμε το νου μας στων αμπέλων μας τον τρύγο
    Κι όχι στις βρωμιές τις τόσες που από δαύτες όλος ζέχνεις
    Μιας και κόσκινο αυτές είναι παλαιάς για σένα τέχνης…

    1-5-08
    Άρης

  14. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Άρης:
    Όμορφο το έμμετρο, αλλά σε πειράζει να μας πεις τι συμβαίνει ακριβώς; Και γιατί η τόσο στοχευμένη διαμαρτυρία;
    Αφήνω και το πανομοιότυπο σχόλιο στο άλλο ποστ, αν σε βολεύει να επεκτείνεις το θέμα σε όποιο από τα δύο είσαι ευπρόσδεκτος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s