Προβληματισμός

Στο εξαιρετικό blog του Δημήτρη του Ρουσουνέλου έγινε πρόσφατα μια συζήτηση που με οδήγησε σε έναν προβληματισμό: αν κάποιος μαγειρεύει ή πίνει κρασί ή ασχολείται με οποιονδήποτε τρόπο με την γεύση και την διατροφή επαγγελματικά, σε τι βαθμό έχει δικαίωμα να συμμετέχει σε συναφείς διαφημίσεις προϊόντων;

Προσοχή, δεν μιλάω για γκρίζα διαφήμιση. Όχι «παίρνουμε αυτή την κατσαρόλα από το Vefa’s House», δεν μιλάω για κάτι τέτοιο. Η διαφήμιση τηρείται αυστηρά εκτός «βασικής» εργασίας. Ακόμα κι έτσι όμως, είναι δικαιολογημένη ή πρέπει να διατηρούνται αποστάσεις που ενδεχομένως εξασφαλίζουν μια ουδετερότητα; Και σε τι βαθμό; Θα ήθελα τις γνώμες σας.

ΥΓ: Ακόμα εδώ είμαι, αλλά πνιγμένος στη δουλειά. Έχω βάλει μπρος ένα ποστ για τα κρασιά του Ροδανού, αλλά είναι πιο απαιτητικό απ’ ό,τι περίμενα και στο γραφείο τα πράγματα είναι άγρια.

Advertisements

2 comments on “Προβληματισμός

  1. Ο/Η Gianni λέει:

    Είχα διαβάσει τα σχόλια στο blog του φίλου Δημήτρη.
    Το θέμα είναι πόσο εκπαιδευμένοι καταναλωτές είμαστε. (Και οι Έλληνες δεν είμαστε).
    Η διαφήμιση έχει σκοπό να κάνει γνωστό το προϊόν. Η δοκιμή είναι που θα πείσει για την χρησιμοποίησή του και για μελλοντικές αγορές.
    Προσωπικά δεν θα πεισθώ από το πρόσωπο που διαφημίζει το προϊόν, όποιο και αν είναι αυτό. Ενδεχομένως να με τραβήξει κάτι άλλο αλλά όχι το πρόσωπο.
    Φυσικά στην ελεύθερη (;) κοινωνία μας θα ήμουν ο τελευταίος που θα έβαζα απαγορεύσεις στις επαγγελματικές επιλογές του οποιουδήποτε. Όμως θα τόνιζα πως μπορεί το πρόσωπο που διαφημίζει προϊόν συναφές με τον επαγγελματικό του χώρο, να κινδυνεύσει να τραυματίσει το προφίλ του λόγω της διαφήμισης.
    Η κουβέντα που ελπίζω να ανοίξει εδώ εκτιμώ πως θα είναι ενδιαφέρουσα.

  2. Ο/Η mpampakis λέει:

    Γιάννη καλημέρα,
    Ομολογώ ότι εγώ τάσσομαι υπέρ της διαφήμισης, αρκεί να μην γίνεται γκρίζα. Διαφορετικά, αν πάμε την ίδια λογική στα άκρα, θα έπρεπε οι αθλητές να μην διαφημίζουν αθλητικά είδη, οι συγγραφείς να μην διαφημίζουν εκδηλώσεις βιβλίων κοκ.
    Από την άλλη είναι πολύ σημαντικό αυτό που θίγεις: πράγματι, ο Έλληνας καταναλωτής πάσχει σε εκπαίδευση και μηχανισμούς «αυτοάμυνας» απέναντι στις αυθαιρεσίες μιας αγοράς όλο και πιο άγριας και επικίνδυνης. Σχετικό παράδειγμα: πρόσφατα συζητούσα με έναν συνάδελφο στη δουλειά για κύβους (τύπου Maggi) και δεν ήξερε ότι το πρώτο τους συστατικό είναι το αλάτι. Κοινώς, δεν γνώριζε ότι ένα φαγητό στο οποίο ρίχνεις κύβο οφείλεις να μην το αλατίσεις.
    Υπάρχει σίγουρα μια γραμμή που δεν πρέπει να περνιέται. Δεν διαφημίζεις ας πούμε οπλικά συστήματα και περιμένεις να γίνεις πιστευτός ως φιλειρηνιστής. Αλλά δε νομίζω ότι συνολικά μπορεί να θεωρηθεί υποκρισία όταν κάποιος, εκτός εκπομπών και κύριας δουλειάς, προχωρά στην διαφήμιση συναφών με το επάγγελμά του προϊόντων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s