Ο Βουδισμός στην πράξη: essential κάβα

Εναλλακτικός τίτλος: τα 40 κρασιά που ο άνδρας πρέπει να δοκιμάσει πριν γίνει 40 (thanx Αντώνη!)

Πιστεύω ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε πως ο Βουδισμός εδώ και δεκαετίες ασκεί μια έντονη γοητεία σε μας τους δυτικούς, η οποία όμως παραμένει σχεδόν πάντα στο επίπεδο της τουριστικής ενασχόλησης. Γνωρίζουμε ελάχιστα για αυτόν, μπουρδουκλώνουμε ινδουιστικές διδαχές, πρακτικές φενγκ-σούι και μπόλικη λάουντζ μουσική μαζί και τελικά φτιάχνουμε έναν αχταρμά αυτοσχεδιαστικού ζεν που απέχει από τον Βουδισμό όσο και οι Βρυξέλλες από το Βαρανάσι. Παρόλα αυτά, πετυχαίνουμε ένα στοιχείο του που είναι αληθινό: την ηρεμία.

Εν συντομία και με τον προφανή κίνδυνο υπερ-απλούστευσης, η πολυθρύλητη βουδιστική ηρεμία αφορά την επίγνωση της ανυπαρξίας του φυσικού κόσμου και την συνακόλουθη βεβαιότητα πως ό,τι κι αν συμβεί δεν έχει σημασία. Σε μια πιο light εκδοχή, λιγότερο φιλοσοφική αλλά και πιο εφαρμόσιμη, η βουδιστική ηρεμία επιτυγχάνεται αν ξέρεις πως τίποτα δεν έχει σημασία. Ό,τι κι αν συμβεί στην τελική δεν σε αφορά. Ή άντε και σε αφορά, είσαι απόλυτα έτοιμος να το αντιμετωπίσεις, στα πλαίσια του αναμενόμενου και της λογικής. Για να το εκχυδαΐσω εντελώς το παράδειγμα, φανταστείτε ένα πελώριο ποσό που κάθεται στην τράπεζα χωρίς να το χρειάζεστε για κάτι. Ξέρετε ότι είναι εκεί είτε σας χρειαστεί για επισκευές στο σπίτι, είτε για επιδιορθώσεις σε τρακαρισμένο αυτοκίνητο, ή ακόμα και για την σπατάλη ενός καπουτσίνο στο Κολωνάκι. Ε, αυτό δίνει μια μικρή γεύση βουδιστικής ηρεμίας.

Κατ’ αναλογία, θα πρέπει η βασική κάβα που έχει κάποιος στο σπίτι να μπορεί να ανταποκριθεί περίπου σε οποιαδήποτε απρογραμμάτιστη πρόκληση προκύψει. Να είστε σίγουροι ότι αν ο Βούδας ήθελε μια μικρή κάβα, θα έστηνε μία σαν αυτή που θα περιγράψουμε σήμερα.

Θεωρώ ότι σε ένα σπίτι που έχει στηθεί πια ως οικογενειακό, είτε πρόκειται για νεαρό ζευγάρι είτε για μεγαλύτερα και με κουτσούβελα, είναι σκόπιμη η ύπαρξη μιας μικρής (30-40 φιάλες) κάβας. Η διατροφή μας είναι έτσι κι αλλιώς σημαντική και είμαστε μεγάλα παιδιά πια: ξέρουμε ότι είναι πολύ καλύτερο να πίνουμε κρασί παρά αναψυκτικά, ξέρουμε ότι σιγά – σιγά βλέπουμε περισσότερο κόσμο ανταλλάσσοντας επισκέψεις παρά βγαίνοντας έξω και (αφού διαβάζεις αυτό το κείμενο) θεωρώ ότι σε ενδιαφέρει το ζήτημα της γεύσης και θέλεις να την εξερευνήσεις έστω και διακριτικά.

Προσπαθείς λοιπόν να έχεις μία μικρή κάβα, επαρκή όμως για να αντιμετωπίσει το τυχαίο περιστατικό (occasion) που καλεί για σφαγή μπουκαλιών. Οι δύο διαστάσεις που εξετάζονται είναι η ποσότητα και η ποιότητα.

Ως προς την ποσότητα, τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Κρατάς κατά νου τι μπορείς να κάνεις με το κάθε κρασί και:

  • Έχεις από 3 (ή παραπάνω) φιάλες όταν πρόκειται για ετικέτα αξιόπιστη και αγαπημένη, που μπορεί να την εμφανίσεις σε συγκέντρωση φίλων (μπουφέ), αλλά μπορεί να ανοίξεις ανερυθρίαστα και ένα μπουκάλι μόνος σου
  • Έχεις από 2 φιάλες όταν πρόκειται για ετικέτα σχετικά καλή και σκοπεύεις να την εμφανίσεις σε τραπέζι (καθιστό, όχι μπουφέ)
  • Έχεις από 1 φιάλη όταν πρόκειται για ετικέτα που δεν έχεις ξαναδοκιμάσει ή/και την θεωρείς πολύ καλή. Συνήθως σε αυτά τα κρασιά συγκαταλέγονται και εκείνα για τα οποία ελπίζεις βάσιμα να κάνεις σεξ μετά την κατανάλωσή τους.

Ως προς την ποιότητα, τα διαθέσιμα κρασιά θα πρέπει να:

  • καλύπτουν σημαντικό εύρος γεύσεων ώστε να μπορούν να σταθούν απέναντι σε πολλά διαφορετικά πιάτα
  • βρίσκονται εύκολα για ανανέωση (ευρείας κυκλοφορίας) και δεν είναι πολύ ακριβά
  • βοηθούν τους στόχους του οικοδεσπότη από την βραδυά (βλ. ανάλυση ποσότητας)
  • ταιριάζουν με τις γεύσεις που σου αρέσουν και που επιδιώκεις να σερβίρεις στο τραπέζι σου.

Είναι προφανές ότι τα παραπάνω κριτήρια είναι πολύ γενικά. Ανάλογα με τα προσωπικά γούστα του καθενός και τις κατά καιρούς αναζητήσεις η τελική «στελέχωση» της κάβας μπορεί να γίνει πολύ διαφορετική. Πάμε να το δούμε αυτό σε ένα παράδειγμα στην πράξη;

Με το ελληνικό κλίμα να απαιτεί όλο και μεγαλύτερες ποσότητες κρύου (και άρα λευκού) κρασιού, θα πρότεινα να έχεις:

  • 9 φιάλες από διαφορετικές ΟΠΑΠ. Προτείνω 3 Σαντορίνη (Θαλασσίτης ή Σιγάλας ή Αντωνίου), 3 Πάτρα (Ασπρολίθι), 3 Μαντίνεια (Τσέλεπος ή Αντωνόπουλος).
  • 6 φιάλες από διεθνείς ποικιλίες ή συνδυασμούς που θα δράσουν ως κάτι πιο εξεζητημένο: 2 Κτήμα Γεροβασιλείου, 2 Chardonnay, 2 Sauvignon Blanc ή Viognier.
  • 3 φιάλες για πιο απαιτητικές στιγμές. Ένα βαρελίσιο Sauvignon Blanc (“Fume”), ένας Θαλασσίτης βαρέλι. Άντε, και κάποιο πιο ακριβό Chardonnay, όπως του Αντωνόπουλου. Μπορείς να πας και σε μια κάβα να πάρεις ένα Chablis.

Στα κόκκινα τώρα, θα ακολουθήσουμε την ίδια περίπου λογική:

  • 9 φιάλες ΟΠΑΠ: 3 Νεμέες (Αγιωργήτικο Σκούρα ας πούμε), 3 Νάουσες (και η κλασική του Μπουτάρη είναι πολύ καλή λύση, αλλά ψάξτε π.χ. τον Μελιτζανή) και οι τελευταίες 3 από Πάρο (Μωραίτη) ή από τα Πεζά της Κρήτης (Μυράμπελος). Προσωπικά θα ξόδευα και τις τελευταίες 3 σε Ξινόμαυρο (Γουμένισσα ή Ραψάνη για λίγο διαφορετικό χαρακτήρα από τη Νάουσσα)
  • 6 φιάλες από διεθνείς ποικιλίες ή συνδυασμούς: 2 Κτήμα Γεροβασιλείου (επιμένω!), 2 Κατώγι Αβέρωφ, 2 Syrah.
  • 3 φιάλες για πιο απαιτητικές στιγμές. Μια Ράμνιστα ή ένα Κτήμα Γιαννακοχώρι (που δεν είναι και ακριβά), ένα Κτήμα Καρρά ή ένα Pinot Noir Παπαϊωάννου. Οι φαν της Νεμέας θα είχαν εδώ το Μικροκλίμα του Παπαϊωάννου ή το Κτήμα Γαίας.

Τέλος, καλό είναι να υπάρχουν και κάποια ειδικά κρασιά:

  • 3 αφρώδεις, όχι Cair βέβαια. Το «Ωδή Πανός» του Σπυρόπουλου και το «Βίλα Αμαλία» του Τσέλεπου είναι ευπρόσωπες λύσεις.
  • 2 φιάλες Σάμος. Κυκλοφορούν 4 βασικές εκδοχές, διαλέγεις αυτή που ταιριάζει περισσότερο στα γούστα σου.
  • 1 φιάλη Port. Θα πρέπει να κάνω ένα κείμενο μόνο και μόνο για αυτό το κρασί, αλλά ένα Ruby Port είναι ΟΚ για να ξεκινήσεις. Εναλλακτικά, 1 φιάλη Βινσάντο Σαντορίνης (π.χ. του Αργυρού). Λίγο πιο ακριβό, αλλά σκέτο νέκταρ και ξέρεις πιο ξεκάθαρα τι αγόρασες.

Τελικό σύνολο: 42 φιάλες (η απάντηση!)

Ελπίζω να φάνηκα χρήσιμος σε όσους θέλουν να ξεκινήσουν να στήσουν την βουδιστική κάβα τους! 🙂

Update: Που είναι τα ροζέ – οέο;;; Πώς μπόρεσα να τα ξεχάσω;;; Μήπως είναι φανερό ότι δεν τα πολυ-προτιμώ; Ωστόσο, με το κλίμα της Ελλάδας χρειάζονται και όχι σπάνια – προσθέστε λοιπόν φιάλες κατά βούληση από τον Ερωδιό του Μπαμπατζιμόπουλου ή από το ροζέ του Κτήματος Αβαντίς.

Advertisements

10 comments on “Ο Βουδισμός στην πράξη: essential κάβα

  1. Ο/Η ikd69 λέει:

    Εναλλακτικές 20 φιάλες:

    >= 3 φιάλες από Chateau Clauss
    >= 2 φιάλες Ξινόμαυρο Μπουτάρη
    >= 3 φιάλες Κτήμα Γιαννακοχώρι (γιατί κάπου θα συμφωνούσαμε, επιτέλους)
    >= 3 φιάλες Νεμέα (ναι στον Σκούρα αλλά και οι «Επιλογές Βαρελιών» από τη δική μας Achaia είναι καλές)

    >= 3 φιάλες Ορεινό Σπυρόπουλο
    >= 2 φιάλες Άδολη Γης Αντωνόπουλος

    2 Beaujolais Nouveau όταν κυκλοφορεί (για το καλό του χρόνου και της σοδειάς 🙂 φυσικά)

    1 φιάλη Chateau Fougas, Appellation Cotes de Bourg
    1 φιάλη Pouilly Fuisse
    αυτά τα δυο για καθαρά συναισθηματικούς λόγους 🙂 …
    (για καθαρά συναισθηματικούς λόγους) 🙂

    Αγαπητέ, ετοιμάζω σολωμό με πένες, βάζεις το κρασί?

    Ι.

  2. Ο/Η Κώστας λέει:

    Θα δοκιμάσουμε κυρίως τα λευκά προτεινόμενα, καθώς η ύπαρξη πλέον των 100 φιαλών ερυθρού από τ’ αμπέλι της οικογένειας δύσκολα αφήνει χώρο για άλλα κόκκινα… 🙂

    Να σου προτείνω και γω ένα λευκό;
    Αμέθυστος Λαζαρίδη («αχταρμάς» από Sauvignon Blanc, Semillon και Ασύρτικο).

  3. Ο/Η specialk λέει:

    για τα fume ας πούμε Γεροβασιλείου?
    η Νεμέα του Σκούρα εμένα δε μου κάνει τόσο….
    στα αφρώδη κάποια καλή σαμπάνια (σάμπως θα είναι πολλές οι περιστάσεις)…..
    τα Merlot δεν σας αρέσουν ε?

  4. Ο/Η mpampakis λέει:

    Πριν απαντήσω σε ένα-ένα τα σχόλια, να ξεκαθαρίσω ότι η ιδέα του ποστ είναι η «δομή» μιας μικρής κάβας. Τα παραδείγματα που δίνω είναι του γούστου μου, αλλά φυσικά δεν είναι περιοριστικά. Πάντως, μου φαίνεται λογικό να ξεκινάς με κάποιες φιάλες από διαφορετικές ΟΠΑΠ, λίγες πιο εξειδικευμένες και λίγες πραγματικά πιο καλές.

    @ikd69:
    Πολύ καλές και οι εναλλακτικές σου φίλε, αλλά έχεις μια ανισορροπία υπέρ του ερυθρού. Αυτό δεν λέει από μόνο του κάτι, αλλά θα πρέπει να είναι συμβατό με τις καταναλώσεις που κάνεις. Προσωπικά, αν έπρεπε να βάλω έναν κανόνα θα έλεγα ότι προτιμώ τα ερυθρά από τα λευκά. Ωστόσο, στην πράξη έχω διαπιστώσει ότι πίνουμε περισσότερα λευκά στο σπίτι (κάτι ο καιρός, κάτι οι παρέες, κάτι το ότι είμαστε φανατικοί ψαροφάγοι).

    Σολωμό με πένες, ε; Θα έχει και κρέμα γάλακτος φαντάζομαι – συγκρατημένη και με μέτρο, όχι υπερβολές. Η κρέμα γάλακτος είναι πάντα κάτι δύσκολο γιατί καλύπτει την γεύση του κρασιού. Θα δοκίμαζα ενδεχομένως ένα chardonnay ή ένα viognier περασμένα από βαρέλι. Ο Ροδίτης πάντως θα καταφέρει να σταθεί χωρίς να λυγίσει, σε αντίθεση με τα πιο λεπτεπίλεπτα κρασιά όπως η Μαντίνεια. Και μια Ρόμπολα πιθανόν να πήγαινε καλά.

    @Κώστας:
    Λογικό – άμα έχεις πηγή, τι να το κάνεις το εμφιαλωμένο; χαχαχα
    Με τον Λαζαρίδη συμφωνώ, και δεν είναι το μόνο που ενώ μου αρέσει το παρέλειψα. Όπως έγραψα και παραπάνω, είναι ενδεικτικά παραδείγματα και όχι σαφείς οδηγίες.

    @specialk:
    «για τα fume ας πούμε Γεροβασιλείου?»
    Ακριβώς!
    Και του Κτήματος Αβαντίς είναι πολύ καλή η πρόταση. Αν πάλι σου αρέσει το Ασύρτικο, ο Θαλασσίτης και ο Σιγάλας βγάζουν και πολύ καλή βαρελίσια Σαντορίνη.

    «η Νεμέα του Σκούρα εμένα δε μου κάνει τόσο»
    Fair enough. Η Νεμέα γενικά σου αρέσει;

    «στα αφρώδη κάποια καλή σαμπάνια (σάμπως θα είναι πολλές οι περιστάσεις)…..»
    Συμφωνώ, απλώς ανεβάζεις σημαντικά το κόστος για κάτι που ενδέχεται να μην πιεις τελικά. 🙂

    «τα Merlot δεν σας αρέσουν ε?»
    Φαίνεται; χαχα 🙂
    Η αλήθεια είναι ότι τα βρίσκω (α) υπερτιμημένα και (β) όχι πολύ ταιριαστά με το κλίμα της Ελλάδας. Αν μπορέσεις να βρεις ένα καλό Merlot, όχι απαραίτητα από το Bordeaux αλλά έστω από τη νότια Γαλλία (κατηγορίας vin de Pays) ή από Νέο Κόσμο (π.χ. Χιλή) είναι μια χαρά επιλογή. Παρόλα αυτά, έχω διαπιστώσει στην πράξη ότι είναι ποικιλία που με συγκινεί μόνο σε σοβαρά υψηλό επίπεδο.

  5. Ο/Η krotkaya λέει:

    μου αρέσουν τα Merlot και μου αρεσει το ροζέ. Και μην το δεια υτό ο καλός μου, γιατί μας βλέπω να ξεφεύγουμε εντελώς από το budget μας…

  6. Ο/Η antonis_x λέει:

    Το «Βίλα Αμαλία» μου άρεσε. Το κρασί των αντιεξουσιαστών 😉

    Πρώτο post από τη νέα super-duper ADSL γραμμή μου.

  7. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Krotkaya:
    Τι να πω για τα γούστα σου κορίτσι μου, τσκ τσκ τσκ! 😉
    Πάντως, συνολικά δεν είναι ακριβές επιλογές. Τι θα περίμενες να δώσεις για 40-45 φιάλες;

    @Αντώνης:
    Ρε άσε τα αντιεξουσιαστικά! Ο Τσέλεπος είναι Κύπριος ο άνθρωπος, δεν έχουν τέτοια εκεί! 😉
    Με γειες την σούπερ-ντούπερ, καλοφόρετη και καλοτάξιδη!

  8. Ο/Η specialk λέει:

    αγαπητέ μπαμπάκη με έβαλες στο τριπάκι να χαζεύω ξανά τα ράφια για να θυμηθώ τα δικά μου αγαπημένα, αλλά και για να ρίξω μια ματιά στα δικά σου. λοιπόν ωραία αυτά που λες για τα Merlot αλλά έχει πήξει ο τόπος καινούργιες ετικέτες και δεν έχω πιεί τις πιο πολλές για να έχω ιδίαν γνώμη. γαιολογικά δεν έχω άποψη γιατί τα ελληνικά syrah φτουράνε και τα merlot όχι, αν κατάλαβα το πνεύμα σου.ξέρω όμως ότι syrah καρρά δυσκολεύομαι να βρω (όχι σε κάβα δεν κοίταξα)πια.
    προσωπικά από τα ελληνικά traminer μάλλον δεν έχω μείνει ευχαριστημένη!
    η νεμέα Ρεπάνη όντως μου άρεσε, νομίζω είναι μια εξαιρετικά διαφορετική νεμέα, με παραξένεψε μετά την εύκολη και ευχάριστα αρωματική πρώτη εντύπωση η δυναμική σχεδόν αψιά επίγευση που μουδιάζει το στόμα (με όρους απλούς μη οινολογικούς).

  9. Ο/Η Magica de Spell λέει:

    Μπαμπάκη για τις γυναίκες που πλησιάζουν τα 40 κι έχουν δοκιμάσει τα κρασιά που προτείνεις τι εναλλακτικές υπάρχουν?
    α) Να μην ξαναπιουν κρασί μέχρι τα σαράντα?
    β) Να δοκιμάσουν 42 τελείως διαφορετικές φιάλες (και ποιες).
    γ) να μην ξανακάνουν σεξ πριν κλείσουν τα σαράντα
    δ) Να πίνουν μόνο σαμπάνια?

    Σε φιλώ και καλημέρα!

  10. Ο/Η mpampakis λέει:

    @specialk:
    Προς Θεού, μην περάσει η ιδέα ότι έχω δοκιμάσει όλα τα κρασιά που κυκλοφορούν! Ήδη πίνω αρκετά, αν ξεκινήσω μια τέτοια αναζήτηση αφ’ ενός θα καταστρέψω συκώτι και πορτοφόλι αφ’ ετέρου στο τέλος θα είμαι τόσο κουνουπίδι που δεν θα θυμάμαι τίποτα από όσα δοκίμασα! χαχαχα
    Για τα Syrah vs Merlot δεν θα το εντόπιζα σε γαιολογικούς παράγοντες όσο σε κλιματολογικούς. Το Syrah ζητάει ζέστη και αναπτύσσει τον χαρακτήρα του σε αυτή, το Merlot αντίθετα ζητά πιο δροσερά κλίματα. Δεν είναι τυχαίο ότι και από τα Merlot της Ελλάδος τα πιο αξιόλογα (ΙΜΗΟ) είναι είτε από τους αμπελώνες της Μακεδονίας είτε από σχετικά υψηλό υψόμετρο.
    Για τα Traminer συμφωνώ.
    Και για τη Νεμέα Ρεπάνη, πολύ χαίρομαι που σου άρεσε και που η περιγραφή σου ξεφεύγει από τυποποιημένους όρους αλλά μεταφέρει την ουσία.

    @Ματζίκα:
    Να πίνουν μόνο σαμπάνια την ώρα που κάνουν σεξ.
    Σε κάλυψα; 😉
    Έτσι κι αλλιώς αυτό το ποστ είναι για μια μίνι-κάβα 40 μπουκαλιών. Μπορείς άνετα να επεκταθείς φαντάζομαι, και όπως γνωρίζεις sky is the limit σε τέτοια θέματα!
    Καλημέρα και φιλιά και σε σένα Ματζίκα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s