Βοροινών αποτίμησις

Η εκδήλωση:

Τα «Βοροινά», «γευστική δοκιμή κρασιών και αποσταγμάτων του βορειοελλαδίτικου Αμπελώνα», όπως λέει και το φυλλάδιό τους. Την εκδήλωση οργάνωση η Ένωση Οινοπαραγωγών του αμπελώνα της βορείου Ελλάδος.

Το μέρος:

Hotel Grande Bretagne. Είχα την ευκαιρία να το δω από κοντά μέσα στις γιορτές και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Οι περισσότεροι γνωρίζετε ότι ανακαινίστηκε ακριβώς πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πρόκειται για ένα κτήριο που σε μεταφέρει σε μια άλλη Αθήνα, και ανεξάρτητα από το αν η βαριά διακόσμηση ταιριάζει με το γούστο του καθενός το αδιαμφισβήτητα εξαιρετικό σέρβις σε κάνει να νιώθεις φιλοξενούμενος. Guest κατά το αγγλοσαξωνικό.

Η βραδιά:

Είχα την χαρά να πάω με συνάδελφο οινολάτρη και την καλή του (η οποία, παρά την διακωμώδηση που ορθώς επιχειρεί να κάνει, ήταν πολύ καλή μαθήτρια και προσπάθησε σοβαρότατα να καταλάβει τα ακατάληπτα που μουρμουρίζαμε εμείς με τις μύτες χωμένες στα ποτήρια). Πάρολα αυτά έγραψε τις αδιανόητες συκοφαντίες για το πώς πήγε η βραδιά, αλλά δεν θα το κάνω θέμα. Ήμασταν στην ώρα μας και ευτυχώς, επειδή με τον κόσμο που είχε ο χρόνος που αφιερώναμε στην αναμονή για να φτάσουμε στους πάγκους και να σερβιριστούμε δεν ήταν λίγος.

Είναι γεγονός ότι οι Έλληνες καταναλωτές δεν είμαστε εξοικειωμένοι με τέτοιες εκδηλώσεις, και δεν είναι απλό πράγμα να εκτιμήσεις την προσέλευση όταν σχεδιάζεις την εκδήλωση. Η αίθουσα που δόθηκε ήταν κατά την γνώμη μου μικρή για το κοινό που εμφανίστηκε. Εναλλακτικά, ίσως έπρεπε να έχει κρατήσει η εκδήλωση μία ημέρα ακόμα (ήταν μόνο δύο ημέρες, την Κυριακή 28 και τη Δευτέρα 29 του μηνός, και κάποιες ώρες ήταν φυσικά μόνο για τους επαγγελματίες). Ο κόσμος που ήρθε ήταν ανεβασμένος τόσο σε αριθμούς όσο και σε διάθεση, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα χαρωπό και καλοπροαίρετο μεν, αδιαχώρητο δε σκηνικό. Για να δώσω ένα παράδειγμα, δεν κατάφερα ποτέ να φτάσω στον πάγκο με το Κτήμα Άλφα. 😦

Οι δοκιμές και οι εντυπώσεις μου:

Σίγουρα η βόρειος Ελλάδα είναι το βασίλειο του λατρεμένου Ξινόμαυρου, αλλά δεν είναι μόνο αυτό, καθώς Ήπειρος και ανατολική Μακεδονία – Θράκη ανεβαίνουν όλο και περισσότερο. Οι πάγκοι ήταν (σωστά) οργανωμένοι κατά γειτονικές περιοχές κι έτσι μπορούσε κανείς να βρει ομοειδή κρασιά σχετικά κοντά το ένα με το άλλο. Προσωπικά προσπάθησα να δοκιμάσω ετικέτες που δεν ξέρω ή έστω δεν πίνω συχνά – έτσι για π.χ. την Ράμνιστα που είναι η αγαπημένη μου Νάουσα δεν θα βρείτε σημειώσεις. Υποθέτω άλλωστε ότι μερικές Νάουσες έχουν πιει όλοι, οπότε δεν θα σταθώ εκεί.

Πρώτη δοκιμή μπαίνοντας αριστερά, η Ραψάνη του Τσάνταλη σε δύο εκδοχές: την απλή και την επιλεγμένη (η δεύτερη έχει περάσει λίγο περισσότερο χρόνο σε βαρέλι). Πρόκειται για κρασί ΟΠΑΠ: η Ραψάνη είναι μια περιοχή στον Όλυμπο που ατενίζει το Αιγαίο και στο μπουκάλι μπαίνουν Ξινόμαυρο, Σταυρωτό και Κρασάτο (1/3 το καθένα). Η Ραψάνη είναι κατά την γνώμη μου ο ορισμός του κρασιού που δεν έχουμε δει το πλήρες δυναμικό του: νευρώδες και με χαρακτήρα, στρογγυλές τανίνες, γλυκόπιοτο φρούτο, αρώματα φραγκοστάφυλου και σύκου, κι ένα απίθανα σέξι ρουμπινί χρώμα. Εξ όσων γνωρίζω, μόνο ο Τσάνταλης εμφιαλώνει Ραψάνη, οπότε περιμένω ανυπόμονα κάποιον ακόμα να τολμήσει στην περιοχή. Και τα δύο κρασιά είναι σταθερά αξιόπιστα και λαχταριστά (ο επιλεγμένος αξίζει το λίγο μεγαλύτερο κόστος), αλλά σε αφήνουν με την απορία τι θα ήταν σε θέση να κάνει εκεί ένας ορεξάτος μικρός παραγωγός.

Σε εκείνο το σημείο στρίψαμε από την απέναντι πλευρά για να δοκιμάσουμε πάλι Τσάνταλη, από τους αμπελώνες της Μαρώνειας στη Θράκη. Η ομάδα του Τσάνταλη έχει δημιουργήσει δύο μονοποικιλιακά: ένα Chardonnay και ένα Syrah. Έχοντας κατά νου περιγραφές αρχαίων περιηγητών για τα κρασιά της Θράκης, δοκίμασα το Syrah. Το βρήκα αδιάφορο, δεν υπήρχε ολοκλήρωση των αρωμάτων, δεν με ικανοποίησε το σώμα και χρώμα / αρώματα / γεύση δεν θύμιζαν την ποικιλία. Διαβάζω ότι οι αμπελώνες είναι «πολύ κοντά στη θάλασσα» – θέλω να πιστεύω ότι δεν διάλεξαν κατά βάση αμμώδη εδάφη για να φυτέψουν τα αμπέλια γιατί τότε είναι λογικό να βγαίνει ένα ανέκφραστο κρασί. Άλλωστε, στην ίδια έκθεση υπήρχαν μερικά από τα καλύτερα ελληνικά Syrah (Κυρ-Γιάννης και Γεροβασιλείου) οπότε δεν βλέπω τον λόγο να συστήσω αυτό.

Διασχίζω κάθετα την αίθουσα για την επόμενη στάση και το πρώτο Ξινόμαυρο της βραδιάς, ΟΠΑΠ Αμύνταιο ερυθρός από τον συνεταιρισμό Αμυνταίου. Το Αμύνταιο γίνεται από 100% Ξινόμαυρο, αλλά έχει χαρακτήρα πολύ διαφορετικό από τη Νάουσα, ενώ έχει ΟΠΑΠ και για ροζέ και αφρώδεις οίνους. Παλιότερα κυκλοφορούσε ο κυρ-Γιάννης ένα καλοφτιαγμένο Αμύνταιο (Οίνοι Γρύππα) αλλά νομίζω ότι πια υπάρχει μόνο ο συνεταιρισμός. Γενικά, ενώ είμαι υπέρ των συνεταιρισμών είναι γεγονός ότι πρέπει να συνδέουν την ποιότητα των σταφυλιών που τους παραδίδονται με την αμοιβή που θα δίνουν στους καλλιεργητές. Το Αμύνταιο στο ποτήρι μου λοιπόν: άτονο κεραμιδί χρώμα, με ξενίζει. Απόμακρη, «κλειστή» μύτη. Γεμάτος ερωτηματικά δοκιμάζω και βρίσκω την απάντηση: οξείδωση. Η φιάλη ήταν καταφανέστατα οξειδωμένη. Κοιτάζω με απορία τον υπάλληλο – δεν την δοκίμασε άραγε όταν την άνοιξε; Με τον κόσμο να συρρέει γύρω μου απομακρύνομαι χωρίς να κάνω δεύτερη προσπάθεια. Κρίμα.

Κατευθύνομαι τώρα προς το Κατώγι – Στροφιλιά, αλλά πρώτα μια στάση για Primus Ζίτσα. Η Ζίτσα μου αρέσει ιδιαίτερα, είναι περιοχή ΟΠΑΠ στην Ήπειρο, λευκό κρασί από 100% Ντεμπίνα, λεπτεπίλεπτο και δροσερό, με πλούσια γεύση. Μου φέρνει στο μυαλό ποταμίσιες καραβίδες, τηγανητές πέστροφες ή ωραία καλοκαιρινά λαδερά– τα ζητάει! Το Primus είναι μία από τις πετυχημένες Ζίτσες κι ωστόσο είχα να το δοκιμάσω μερικά χρόνια, οπότε ήθελα να επιβεβαιώσω ότι πάει καλά. Έμεινα ιδιαίτερα ικανοποιημένος.

Στο Κατώγι – Στροφιλιά δοκίμασα και πάλι το Ξινόμαυρό τους, το οποίο είναι ΟΠΑΠ Νάουσα. Με μαλακές τανίνες για Νάουσα, ωραίο χρώμα, ελκυστική μύτη, στρογγυλό και γλυκόπιοτο, αν και με σχετικά ελαφρύ σώμα. Σαφώς βελτιωμένο από την προηγούμενη φορά που το είχα δοκιμάσει (πέρυσι στο Οινόραμα) είναι μια καλή πρόταση για όσους βρίσκουν τις τυπικές Νάουσες πολύ επιθετικές. Αυτό που με ενθουσίασε όμως ήταν ένα Traminer που έχουν εμφιαλώσει, με καθαρά κεντροευρωπαϊκό χαρακτήρα. Ένα λευκό με αρώματα λευκόσαρκων φρούτων, γενναιόδωρο σώμα και ωραία επίγευση. Δεν ξέρω την τιμή του στην αγορά, αλλά αξίζει έστω για το διαφορετικό της γεύσης του. Από την άλλη πλευρά δεν με ενθουσίασε το Chardonnay, αλλά είπαμε, είμαι γκρινιάρης σε αυτά: πρέπει να είναι πολύ καλό για να δεχτώ ότι αξίζει τον κόπο άλλο ένα Chardonnay δίπλα στα δεκάδες που συνωστίζονται στα ράφια.

Το λευκό που είναι πραγματικά διαφορετικό και δεν πρόκειται να σας θυμίσει τίποτα απ’ όσα έχετε πιει είναι η Μαλαγουζιά του Κτήματος Καρρά. Ξεχασμένη ποικιλία που φαίνεται να αναστήθηκε, γεμίζει την μύτη αρώματα (άνθη, μέντα και βερύκοκο) και το στόμα όλο δροσιά και γλύκα. Το κρασί είναι ξηρό, παρόλα αυτά θυμίζει γλυκό. Μαλαγουζιά δοκίμασα και του Μπαμπατζιμόπουλου (παραγωγός με τα εξαίρετα αποστάγματα και το πιο σοβαρό ελληνικό ροζέ, αρκετά κάτω από τα € 10, τον «Ερωδιό») αλλά ήταν άτονη σε σχέση με του Καρρά. Αξίζει πραγματικά τον κόπο, ιδίως για πιο ιδιαίτερα πιάτα, όπως ας πούμε κουνέλι λαδορίγανη ή χταπόδι μαγειρευτό με ελιές. Γενικά, την θεωρώ πολύ ευπροσάρμοστη στο πιάτο ποικιλία.

Το επόμενο βήμα ήταν ένα σετ από τρεις διαδοχικές Γουμένισσες. Η Γουμένισσα είναι περιοχή ανατολικά της Νάουσας, έχει status ΟΠΑΠ και στο κρασί εκτός από Ξινόμαυρο μπαίνει και 30% Νεγκόσκα (μια άλλη κλασσική μακεδονίτικη ποικιλία που, παραδόξως, το όνομά της είναι η Νάουσα στα σερβο-κροατικά). Η Γουμένισσα είναι πιο θηλυκή από τη Νάουσα, με μικρότερες δυνατότητες παλαίωσης αλλά με πιο ελκυστικό αρωματικό προφίλ και με πιο ήπιες (και άρα πιο εύκολες) τανίνες. Δοκίμασα πρώτα την Γουμένισσα ΟΠΑΠ του Μπουτάρη. Κατόπιν το Κτήμα Φιλυριά. Και πάλι Μπουτάρης, και πάλι Γουμένισσα ΟΠΑΠ, αλλά έχει περάσει χρόνο καινούργια δρύινα βαρέλια. Τέλος, στον διπλανό πάγκο Γουμένισσα Αϊδαρίνη. Ενθουσιάστηκα! Η γλώσσα έκανε από μόνη της αυτό το «κλακ» επιδοκιμασίας στον ουρανίσκο. Μου φάνηκε πολύ κοντινό σε μια καλοφτιαγμένη Νάουσα, με το σώμα και τον γευστικό πλούτο που αυτή προσφέρει, χωρίς να προδίδει το διαφορετικό προφίλ που έχει η Γουμένισσα. Δεν είχα ξαναδοκιμάσει από τον συγκεκριμένο παραγωγό και σας λέω ευθέως ότι ο κος Αϊδαρίνης είναι σίγουρα στη λίστα μου πλέον!

Τελευταία στάση: Τέχνη Αλυπίας των Παπαδόπουλου – Καλαϊτζίδη από την Δράμα. Μια σειρά για την οποία έχω διαβάσει πολλά καλά, αλλά δεν είχα καταφέρει να την δοκιμάσω. Πρώτη δοκιμή το λευκό Τέχνη Αλυπίας: 95% Sauvignon Blanc, 5% Ασύρτικο. Πολύ ωραίο, έχει όλη την επιθετικά δροσιστική οξύτητα του Sauvignon, με το σώμα και την αυτοσυγκράτηση που δίνει το Ασύρτικο. Από την ίδια σειρά ήπια και το Ασύρτικο βαρέλι. Ενώ είναι πολύ καλοφτιαγμένο κρασί, τελικά δεν ξέρω αν συμφωνώ με την μόδα του βαρελιού σε κάποια λευκά. Κατ’ αρχήν το ίδιο το Ασύρτικο δεν έχει καμία σχέση με το προφίλ που βγάζει φυτεμένο στη Σαντορίνη. Το δε βαρέλι, παρότι είχε χρησιμοποιηθεί συγκρατημένα και χωρίς υπερβολές, δεν δείχνει να προσδίδει στην συγκεκριμένη ποικιλία. Ενδεχομένως να ήταν καλύτερο δίπλα σε ένα πιάτο ή με ένα κομμάτι καπνιστό τυρί (χμμμ…). Σίγουρα όποιοι ενδιαφέρονται για βαρελίσια λευκά θα το εκτιμήσουν και πολύ καλά θα κάνουν.

Τι συγκράτησα:

Δεν είδα πολλούς νέους παίκτες, είδα όμως σαφείς βελτιώσεις στους υφιστάμενους. Υπάρχουν δύο έντονες τάσεις: η μία είναι να αναδειχτούν τα κρασιά ΟΠΑΠ εκεί που υπάρχουν (και γεγονός είναι ότι τα βορειοελλαδίτικα ΟΠΑΠ είναι πολύ σοφά ορισμένα), με νέο και πιο μοντέρνο τρόπο. Τα κρασιά αυτά παρότι μπορούν να παλαιώσουν (αναφέρομαι κυρίως στις Νάουσες εδώ) δυστυχώς δεν πρόκειται να το καταφέρουν γιατί ούτε οι καταναλωτές ούτε οι παραγωγοί τα προορίζουμε για κάποιον χρονικό ορίζοντα άνω των 3 – 4 ετών. Η δεύτερη τάση έχει να κάνει με τις διεθνείς ποικιλίες της μόδας, όπου στα κλασσικά Cabernet και Chardonnay προστέθηκαν βιαστικά τα Merlot και Syrah, χωρίς όμως να δικαιολογείται πάντα η επιλογή τους. Με εξαίρεση κάποια πετυχημένα παντρέματα terroir και ποικιλίας (όπως π.χ. το Traminer του Κατώγι – Στροφιλιά) δεν θα έπρεπε να δίνεται τόση έμφαση για να παραχθεί κάτι που μπορεί να βρεθεί με μικρότερο κόστος και με υψηλότερη ποιότητα από δεκάδες άλλες χώρες στον κόσμο. Δεν χτίζεις την φήμη σου έτσι. Και τέλος, δοκίμασα τουλάχιστον ένα κρασί που μου αναβάθμισε την Γουμένισσα και με έκανε να θέλω να το δοκιμάσω ξανά και ξανά στους επόμενους μήνες.

Δεν ξέρω ποιοι άλλοι πήγατε και τι δοκιμάσατε, αλλά θα με ενδιέφερε να ακούσω γνώμες!

Advertisements

12 comments on “Βοροινών αποτίμησις

  1. Ο/Η Kounelos λέει:

    Μου μοιάζει έτσι όπως το γράφεις με ψιλοαποτυχία. Πάντως, από τα κρασιά που δοκίμασες έχεις απόλυτο δίκιο να μην είσαι ενθουσιασμένος.
    Το Syrah του Τσάνταλη δε θυμίζει καν Syrah. Συμφωνώ για του Κυρ Γιάννη και του Γεροβασιλείου. Οπως συμφωνώ και για τη Μαλαγουζιά του Καρρά.
    Σε ό,τι αφορά τη Φιλυριά είναι όντως πολύ καλό κρασί. Νομίζω πάντως πως η επισήμανσή σου για τους Οίνους Γρύπα είναι απολύτως εύστοχη. Κάποιος φίλος μου έλεγε πως αυτό ήταν το όνομα που κληροδότησε ο πατέρας του Μπουτάρη στον ίδιο και αργότερα μετεξελίχθηκε σε Κυρ Γιάννη. Εχω δοκιμάσει διαφορετικές χρονιές από το σύνολο των κρασιών της πρώτης ετικέτας και μου άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις. Μέχρι πριν από έξι μήνες είχα βρει φιάλες στην κάβα του Βουζουνεράκη στη 26ης Οκτωβρίου, στην παλιά δυτική είσοδο της Θεσσαλονίκης. Φτηνές και καλές.

  2. Ο/Η Maria Dimou λέει:

    Χαίρομαι πάρα πολύ που πέρασες από το τραπέζι μας και δοκίμασες τα κρασιά μας(παίρνω το θάρρος και σου γράφω στον ενικό). Επίσης χαίρομαι που σου άρεσε το Traminer. Η καλλιέργεια των συγκεκριμένων αμπελώνων στο Μέτσοβο και στο Ανατολικό Ζαγόρι είναι πολύ δύσκολη και κάθε χρόνο η παραγωγή του Traminer είναι ένα στοίχημα για εμάς.
    Γενικότερα υπήρχαν κάποια πολύ ενδιαφέροντα κρασιά στην εκδήλωση. Μπορείς να συνεχίσεις τις γευστικές δοκιμές στα Διονύσια, που θα γίνουν από τις 23 ως τις 25 Φεβρουαρίου στο Ζάππειο. Θα είμαστε σχεδόν όλοι οι οινοπαραγωγοί. Εννοείται πως σε περιμένω να έρθεις να δοκιμάσεις και τα υπόλοιπα κρασιά μας.

  3. Ο/Η mesecina trol λέει:

    ehmm

    have felt so much out of place in wine tasting events in luxury hotels

    not that it s not fun
    and not that there weren t great ppl around to meet
    and not that i do not enjoy even dressing up to the circumstance and place
    in fact, i have loved it

    απλά, κάτι με χαλάει

    φίλε μπαμπάκη, σε έχει φάει καμιά αγωνία τι θα πουν οι ειδήμονες του οίνου για το πόσα ξέρεις από κρασιά?

    θυμάσαι εκείνον τον τύπο που σου είχε πει ότι διαφημίζει κρασί αλλά ποτέ δεν το πίνει γιατί δεν του αρέσει? αυτός ο τύπος μπορεί να περιφερόταν εκεί στο gran bretagne, αλλά να τον έχεις δίπλα σου πίνοντας όντως κρασί με τους φίλους σου, ναι αυτό θα ήταν πιο ενδιαφέρον γιατί παρόλο που δεν του άρεσε το κρασί, damn, ήταν περίεργος αρκετά να μάθει κι άλλα, τουλάχιστον να διαβάσει το ποστ σου, πολύ ενδιαφέρον

    στην τελικά αυτό που ίσως με χάλασε, είναι η ανάμνηση μιας εκδήλωσης για την ελληνική ζαφορά (σαφράν/κρόκος) που είχε γίνει στο gran bretagne και πραγματικά στο όνομα της προώθησης του προιόντος ντρεπόσουν για την σπατάλη και την υπερβολή που επικράτησε στην εκδήλωση

    είναι όπως όταν στην δουλειά μου ασχολούμαστε με κάποιο project που χρηματοδοτείται από την ΕΕ και έρχονται οι ξένοι με τα πιο φθηνά εισιτήρια που θα βρουν, δεν παίρνουν ποτέ ταξί, χρησιμοποιούν μόνο τη δημόσια συγκοινωνία, κτλ κτλ και ναι μεν θα φάνε σε καλά εστιατόρια αλλά δεν θα παραγγείλουν παρά μόνο όσα μπορούν να φάνε όντως και όχι όλο το μαγαζί

    τώρα πως ξέρουν πάντα και διαλέγουν πολύ καλά πιάτα και κρασιά χωρίς να παραγγείλουν όλο το μαγαζί, ε κάτι θα ξέρουν, και το ότι φεύγουν κατευχαριστημένοι από ένα τέτοιο ταξίδι για την όλη εμπειρία, ενώ οι δικοί μας με το πόσο φάγανε και ήπιανε….ε όλα αυτά…δεν ξέρω, όλα αυτά με χαλάνε στο gran bretagne

    γιατί και έξω έχει άψογα ξενοδοχεία, και φυσικά γίνονται παρόμοιες εκδηλώσεις, και παρευρίσκονται πολλοί εκλεπτυσμένοι άνθρωποι…αλλά no fuss about it, τους βγαίνει πιο φυσικό να παρευρίσκονται σε κάτι ανάλογο και συμπεριφέρονται φυσικά ανάλογα

    μμμ τι να πω, από την άλλη αν εσύ με τον φίλο σου περάσατε καλά, who cares really?

  4. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Κούνελος:
    Δεν θα το έλεγα αποτυχία, αντίθετα. Μην ξεχνάς ότι δοκίμασα μόνο όσα ήθελα να ανακαλύψω ή να φρσκάρω την μνήμη μου ως προς την γεύση τους. Και είπαμε, είμαι σχετικά γκρινιάρης με πράγματα που άλλοι θα τα έβρισκαν απόλυτα αποδεκτά.
    Οι Οίνοι Γρύπα ήταν σίγουρα η δεύτερη ετικέτα του κυρ-Γιάννη, αυτό που δεν ξέρω είναι το αν αποφασίστηκε να καταργηθούνε. Θα προσπαθήσω να το μάθω, γιατί ήταν καλά value for money.

    @Μαρία Δήμου:
    Ναι, το Traminer ειδικά το είδα ως έκπληξη γιατί δεν ήξερα ότι μπορεί μια τέτοια, ξεκάθαρα «βόρεια», ποικιλία να καλλιεργηθεί με επιτυχία στον ελληνικό καιρό. Φυσικά μόνο στην Ήπειρο μπορώ να φανταστώ κάτι τέτοιο (άντε και σε ορεινή Αχαϊα ίσως, αν και δύσκολα). Για τις υπόλοιπες εκδηλώσεις του Φεβρουαρίου (και είναι μπόλικες) σκοπεύω να ανεβάσω καλεντάρι για όποιον άλλο ενδιαφέρεται.
    Όσο για τον ενικό, είναι συνήθεια απόλυτα αποδεκτή στα blog, κανένα πρόβλημα. 🙂

    @Τρολ:
    Εμμμ….Όχι, δεν με έχει φάει καμιά αγωνία. Δεν ξέρω σίγουρα τι εννοείς καλή μου. Έτσι κι αλλιώς τούτο δω το blog είναι ερασιτεχνικές tasting notes και ιδέες για το πώς να απολαμβάνουμε το κρασί περισσότερο. Οι σημειώσεις είναι εδώ για να τις διαβάζουν και να τις χρησιμοποιούν σαν ιδέες οι διαδικτυακοί φίλοι και γνωστοί. Ενδεχομένως για να τις χρησιμοποιώ κι εγώ μετά από μερικούς μήνες όταν δεν θυμάμαι αν και τι έχω δοκιμάσει. Τώρα, το να τραβήξει κόσμο του χώρου του κρασιού δεν αποτελεί στόχο μου κι ούτε και η ικανότητά μου να δοκιμάζω μπορεί να συγκριθεί με τις ικανότητες των επαγγελματιών, που όσο να είναι βλέπουν τα πράγματα αλλιώς.
    Για την αγάπη του οίνου γράφω και για την σημασία του στη ζωή μας. Για τίποτα παραπάνω.
    Πάντως, θυμάμαι κι εγώ ότι την πρώτη φορά που βρέθηκα σε τέτοια εκδήλωση ένιωσα πολύ άβολα με την όλη διαδικασία. Το μυστικό (αν τέτοιο υπάρχει) είναι το ίδιο που ακολουθείς στις εκπτώσεις: συγκεντρώνεσαι στην αποστολή σου και αγνοείς το περιβάλλον- χαχαχα! 😉
    Θα πάμε παρέα κάποια στιγμή, ΟΚ;

  5. Ο/Η mesecina trol λέει:

    α συγνώμη πάντως, διακρίνω λίγο patronising up there, αλλά έτσι όπως τα έγραψα αναμενόμενο είναι,

    ναι πάμε μαζί, θα χαρώ πολύ, και όχι δεν θα είναι ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη φορά που πηγαίνω

    πάντως για να ξεδιαλύνω λίγο τα πράγματα, παρανόηση και φταίω εγώ αν νομίζεις ότι υπονοούσα ότι θες να τραβήξεις την προσοχή κάποιου κόσμου συγκεκριμμένα

    πιο πολύ αναφερόμουν στη δικιά σου ανησυχία που έχεις εκφράσει ότι σαν ερασιτέχνης θα σε κυνηγούν οι ειδήμονες του είδους

    και απλά ήθελα να πω ότι δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να συντρέχει λόγος ανησυχίας για κάτι τέτοιο

    γιατί μετά δεν θα υπήρχε λόγος να είμαι ούτε εγώ εδώ και να γράφω, ούτε ο τύπος που λέει ούτε δεν του αρέσει το κρασί

    αυτό μόνο

  6. Ο/Η mpampakis λέει:

    Είπα ότι θα με κυνηγούν οι ειδήμονες του είδους;;;;

    Δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο. :^/

    Είπα ότι τα όποια κείμενα εδώ μέσα δεν μπορούν να σταθούν σε ενδεχόμενη σύγκριση με δουλειές που γράφουν οι επαγγελματίες του είδους. Αυτό εννοείς;

  7. Ο/Η mpampakis λέει:

    Ωραιά, το ξαναδιάβασα. Νομίζω ότι η έμφασή σου (που την έχασα την πρώτη φορά) είναι στην αναλογία με την ταρατατζούμ ταρατατζούμ εκδήλωση για τον κρόκο. Κι έχεις δίκιο να θεωρείς τέτοιες δήθεν προωθήσεις ως θλιβερές καταστάσεις.

    Όμως, όπως σε κάθε θέμα, σημασία έχει πώς το προσεγγίζουμε εμείς για εμάς. Επειδή ο διπλανός μου μπαίνει σε σινεμά για πρώτη φορά στη ζωή του και διάλεξε το έργο μόνο και μόνο για να κάνει καλή εντύπωση στην συνοδό του, δεν θα απολαύσω εγώ την ταινία;

    Συνολικά θεωρώ καλή κίνηση τέτοιες εκδηλώσεις, ειδικά αν είναι με μετρημένο κόστος εισόδου (όπως ήταν τα Βοροινά).

    Αν οπουδήποτε κάτι διαβάζεται ως patronizing, να σε διαβεβαιώσω ότι δεν έχω καμία τέτοια πρόθεση.

  8. Ο/Η mesecina trol λέει:

    ‘κινδυνεύω σοβαρά να γίνω ρόμπα σε ανθρώπους που ασχολούνται επαγγελματικά με το άθλημα’ νομίζω αυτό είχα στο μυαλό μου -άχαρο να ψάξω περισσότερο μήπως δεν ήταν αυτό- και ναι δε λέει ότι θα σε κυνηγάει κανένας, οπότε δικιά μου παρανόηση οι λόγοι για τους οποίους δίσταζες

    έχεις δίκιο σε αυτό που λες με το σινεμά, έτσι είναι και δεν διαφώνησα καθόλου σε αυτό

    μάλλον το comment επάνω έπρεπε να γίνει ποστ γιατί ουσιαστικά ίσως ξέφυγε στη θεματολογία του εδώ, ποστ η να σου στείλω email κατ ευθείαν αν δεν μου άρεσε κάτι

    but blogging goes on

    all good with me

  9. Ο/Η zitsa λέει:

    χαιρομαι φιλε μου που δοκιμασες και σου αρεσε το κρασι της Ζιτσας.
    Νομιζω ομως οτι το καλυτερο Ζιτσας ειναι το σπιτικο που θα βρεις στο χωριο μας.
    Να εισαι καλα/

    κωστας

  10. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Κώστας/Ζίτσα:
    Σ’ ευχαριστώ, θα ήθελα να έχω την ευκαιρία για σπιτική Ζίτσα. Από τα λίγα που ξέρω, πριν την καθιέρωση ΟΠΑΠ τα κρασιά της περιοχής ήταν πολύ συχνά ροζέ αφρώδη ή ημιαφρώδη από Ντεμπίνα. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για κρασί φινετσάτο και πολυδιάστατο. Το μόνο θέμα είναι ότι νιώθω πως δεν έχει δοθεί η προσοχή που πρέπει στη διανομή του και κυρίως στην τροφοδοσία της Αθήνας με αυτό – οπότε δεν είναι και τόσο γνωστό όσο του αξίζει.

  11. Ο/Η zitsa λέει:

    Αν και λίγο καθυστερημένα είδα την απάντηση σου –ναι το σπιτικό κρασί είναι όπως το περιγράφεις ροζέ αφρώδη -ημιαφρώδη. Όσο για το άλλο θέμα που αναφέρεις δεν ξέρω ακριβώς πως είναι το δίκτυο διανομής ούτε πως κινούνται τα οινοποιεία πάνω σε αυτό το θέμα .Έχεις να προτείνεις κάτι που θα μπορούσε να το κάνει ποιο γνωστό.

    Ευχαριστώ

    Κώστας

  12. Ο/Η mpampakis λέει:

    Κώστα καλημέρα,
    Τι να σου πω, δεν είμαι και επαγγελματίας για να ξέρω λεπτομέρειες για τα κανάλια διανομής. Βλέπω στην πράξη ότι η Ζίτσα δεν εντοπίζεται εύκολα στην Αθήνα. Όχι τόσο στα σ/μ ή τις κάβες, εκεί όλο και κάποιες φιάλες βρίσκεις, αλλά σε εστιατόρια. Το μαγαζί που θα έχει Νεμέες και Μαντίνειες δεν θα έχει Ζίτσα. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, φαντάζομαι ότι είναι καθαρά θέμα γεωγραφικής συγκυρίας. Η Αθήνα προμηθεύεται κρασί από τη Νεμέα εδώ και δεκαετίες, και η Μαντίνεια είναι εύκολο σχετικά να βρεθεί (δίπλα στη Νεμέα είναι στο κάτω-κάτω), απλώς δεν έχουν ψάξει παραπέρα.
    Γευστικά πάντως φαντάζομαι ότι απευθύνεται στο ίδιο κοινό που του αρέσει η Μαντίνεια αλλά δεν θέλει τόσο επιθετική οξύτητα. Άρα πρέπει κανείς να μελετήσει τις τακτικές των παραγωγών εκείνης της περιοχής.
    Ίσως επίσης χρειάζεται κάποια premiere ετικέτα, με πιο αυστηρή επιλογή σταφυλιών και υψηλότερες τιμές, που θα δικαιολογούσε την προβολή και σε πιο high-end εστιατόρια.
    Ιδέες στην τύχη λέω τώρα. Κανονικά πρέπει να αναλύσει κανείς πού πουλάει η Ζίτσα και που πουλάει γενικά το ελληνικό κρασί και μετά να διαγνώσει τις διαφορές ως πιθανές ευκαιρίες επέκτασης.
    Ανυπομονώ πάντως να βρω ευκαιρία για το σπιτικό που περιγράφεις, αν κανονίσω κανένα ταξίδι στην περιοχή θα σε «προειδοποιήσω» ανάλογα. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s