Comfort food

Λόγω ηλικίας βρίσκομαι «περικυκλωμένος» από ζευγάρια που (όπως κι εμείς) δοκιμάζουν σιγά – σιγά την τύχη τους στο ολισθηρό και δαπανηρό σπορ που λέγεται «ανατροφή παίδων». Συνήθως ξεκινάνε (όπως κι εμείς) με την ψευδαίσθηση ότι το δικό τους παιδί δεν θα είναι σαν των άλλων. Δεν θα κάνει αταξίες, δεν θα στριγγλίζει, δεν θα γεμίζει τον τόπο παιχνίδια. Νομίζουν (όπως νομίζαμε κι εμείς) ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να διαβάσεις τα σωστά βιβλία και θα βρεις τον τρόπο να μην σε κάνει ρεζίλι το βλαστάρι σου σε αίθουσες αναμονής γιατρών, σουπερ-μάρκετ και γενικά δημόσιους χώρους. Θλιβεραί αυταπάται κυρίες και κύριοι. Ο μόνος τρόπος για να είσαι σίγουρα εξασφαλισμένος είναι η διαρκής και μελετημένη απόσπαση της προσοχής των μικρών βελζεβούληδων. Όπως κάνουμε κι εμείς.

Χθες βράδυ λοιπόν ήρθε ένα ζευγάρι φίλων με τον γιο τους. Ο μικρός είναι 11 μήνες μεγαλύτερος από τον δικό μας και είναι by any definition κολλητάρια. Παίζουν μαζί και χαίρονται ο ένας την παρέα του άλλου αλλά όποτε βρίσκονται περνάνε πρώτα μια φάση που εξερευνούν τα όρια της a posteriori επιθυμίας μας για αντισύλληψη («γιατί δεν τραβήχτηκα γμτ, γιατί;») με στριγγλιές, κατς, κλάματα και γκρίνιες. Αδειάζουν όλα τα παιχνίδια δημιουργώντας την εικόνα που πρέπει να είχε το Σύμπαν πριν την Δημιουργία και κάνουν περίπου όσο θόρυβο θα έκανε το Big Bang.

(η παραπάνω φράση είναι υπερβολή βεβαίως βεβαίως, γιατί το Big Bang έγινε στο διάστημα και άρα δεν υπήρχε αέρας για να ακουστεί θόρυβος, καταλαβαίνετε…)

Παρότι χθες ο δικός μας ήταν αρκετά ήσυχος, ο συναγωνιστής και συνάδελφος ήταν ο παρμένος σώουμαν, καθότι τον είχαν ξυπνήσει για να έρθουν σπίτι μας και αποφάσισε να τους αποδείξει ότι ήταν μέγιστο λάθος τακτικής. Αφού δοκιμάστηκαν περίπου τα πάντα (νέα παιχνίδια, παρηγοριές, χάδια, νέα Disney DVD, κοκ) έπιασε δουλειά ο μάγειρας. Ένας τελικός τρόπος για να αποσπάσεις την προσοχή τους είναι η γεύση. Όλοι μας έχουμε κάποιες γεύσεις που συνηθίσαμε από την παιδική μας ηλικία, απλές συνήθως και αγαπημένες πέρα από κριτική. Τις συνηθίσαμε και μας δίνουν ασφάλεια σε έναν κόσμο που μόνο ασφαλής δεν είναι. Για τον ίδιο λόγο λατρεύουμε την μαγειρική της μάνας μας, πριν και πάνω από οποιοδήποτε σκουφάτο εστιατόριο – έστω κι αν η μάνα μας ήταν τόσο μπάχαλο στην κουζίνα που χρησιμοποιούσε για χρονόμετρο τον συναγερμό της πυρκαγιάς…). Τα φαγητά που αγαπούν τα παιδιά και που σαν ενήλικες συνεχίζουμε να τα κοιτάμε με γλυκό χαμόγελο είναι τα comfort foods.

(αυτό δεν ισχύει ωστόσο απόλυτα για τον δικό μας πιτσιρικά, ο οποίος έχει γούστα ενήλικα μεζεκλή στο φαγητό- δράττομαι μάλιστα της ευκαιρίας να καταγγείλω ότι από κοινού με τον συνωμότη Αθήναιο σχεδόν δεν άφησαν να δοκιμάσουμε οι υπόλοιποι ούτε κολοκυθοκεφτέδες ούτε κουνέλι με λιαστές ντομάτες το Σάββατο το μεσημέρι!)

Πιο είναι το απόλυτο comfort food για τα πιτσιρίκια: μακαρόνια. Και δη, μακαρόνια με κυμά!

Χωρίς πολύ έντονα αρώματα, ο κυμάς τσιγαρίστηκε σε ελαιόλαδο, προστέθηκαν κρεμμυδάκι και μια κονσέρβα ντοματάκια (σημείωση: αν δεν υπάρχει φρέσκια ντομάτα είναι καλύτερο από τον χυμό, καθώς ο χυμός σχεδόν πάντα περιέχει και ζάχαρη), μπαχαρικά μετρημένα μεν αλλά κατά βούληση και σύμφωνα με τα γούστα σας (π.χ. κύμινο, κόκκινο πιπέρι, μπούκοβο κλπ). Μπορείτε να ρίξετε και μανιτάρια, ειδικά λίγα αποξηραμένα του δίνουν άλλη νοστιμιά. Θέλει να χαμηλώσουμε την φωτιά και να δείξουμε λίγο υπομονή. Κι από δίπλα το ζυμαρικό: κλασσικό μακαρόνι, βρασμένο και ουχί παραβρασμένο. Και τέλος μια ωραία λαχανοσαλάτα, που είναι και της εποχής, κι είμαστε έτοιμοι.

Κι επειδή εντάξει, τα παιδιά αποσπάστηκαν και ηρέμησαν κομματάκι οπότε κάτι έπρεπε να πιούμε κι οι μεγάλοι με το ζυμαρικό μας. Τι καλύτερο από ένα κόκκινο χωρίς έντονο σώμα από την Ιταλία;

Montepulciano D’ Abruzzo DOC 2003, «Canaletto», Casa Girelli

 

Στην φωτογραφία διακρίνεται και ο Μπαμπάκης ως αντανάκλαση στη φιάλη

Πρόκειται για ένα απλό, έντιμο κόκκινο από την κεντρική Ιταλία. Στις ακτές της Αδριατικής, στην πλάτη των Απέννινων που μπροστά έχουν την αιώνια πόλη.  Από την ποικιλία Montepulciano (κάτι μας είπες!) με έντονο χρώμα (σχεδόν μαύρο), ήπια αρώματα θερμών μπαχαρικών και μικρών κόκκινων φρούτων, στρογγυλό και ευκολόπιοτο και με εξαιρετική σχέση ποιότητας – τιμής. Το σερβίρουμε ελαφρά δροσερό (16 οC) με κανελλόνια, πίτσες, μακαρονάδες και άλλα τινά. Όχι το κρασί που θα σας στείλει ανατριχίλες σεβασμού, αλλά κάτι που θα πιείτε και το επόμενο ποτηράκι χωρίς καν να το σκεφτείτε.

Εμείς τουλάχιστον χθες έτσι κάναμε και τελικά, μετά το φαγητό είχαν ηρεμήσει και τα νεώτερα μέλη των οικογενειών με αποτέλεσμα να συνεχιστεί μια ήσυχη, χαλαρή βραδυά χωρίς άλλες περιπέτειες.

Είπαμε: αν θέλετε ησυχία, comfort food. Και μαζί του ένα κρασί που ταιριάζει με την «ιεροτελεστία» του ζυμαρικού. Και τελικά, ας μην το αρνηθούμε, έχει άλλη ομορφιά να πίνεις κάτι που δένει με την καταγωγή του πιάτου, και εν προκειμένω την Ιταλία. Αν μη τι άλλο, νιώθεις ότι αν τα παιδιά τολμήσουν να κάνουν πάλι φασαρία μπορείς να τους κάνεις μια προσφορά που δεν θα μπορούν να αρνηθούν.

Advertisements

5 comments on “Comfort food

  1. Ο/Η antonis_x λέει:

    Εμείς χθες φτιάξαμε ένα σουφλέ ζυμαρικών με 3 τυριά, σάλτσα ντομάτα με σκορδάκι και πράσινη πιπεριά και κρέμα γάλακτος (άλλο comfort food από κει).
    Το συνοδεύσαμε με ένα Ροζέ Σεμέλη (Κτήμα Κοκοτού). Πολύ ευχάριστο κρασί, η γεύση του σου έφτιαχνε τη διάθεση και δεν σε βαρούσε ιδιαίτερα. Η μόνη παρατήρηση είναι ότι δεν έγραφε τη σοδειά στην ετικέτα, ενώ φρόντιζε να μας ενημερώσει για τα βραβεία που πήρε πριν από 10-12 χρόνια.
    Για αρχή είχαμε φέτα με λάδι, ρίγανη και πιπέρι, ζεστό ψωμί και «μους πιπεριάς-μελιτζάνας», ένα νοστιμότατ σκεύασμα από τη Γουμένισσα του Κιλκίς (…αν σου λέει κάτι 😉 )
    Μια χαρά περάσαμε το Σάββατο…

  2. Ο/Η mpampakis λέει:

    Καλημέρα Αντώνη,
    Ο καιρός σίγουρα σήκωνε comfort food και χουχούλιασμα κοντά στο τζάκι! χεχεχε
    Τα πιάτα με την κρέμα γάλακτος δεν είναι στα αγαπημένα μου, μου την δίνει που (συνήθως) η κρέμα καλύπτει την γεύση των κυρίως συστατικών. Από την άλλη, αν μπει λογική ποσότητα είναι μια χαρά. Καλή ιδέα το ροζέ, όπως το περιγράφεις το πιάτο ίσως και ένα κεφάτο νεανικό Αγιωργήτικο (π.χ. «Νότιος» της Γαίας) να ταίριαζε.
    Τη μους πιπεριάς – μελιτζάνας (wink wink nudge nudge say-no-more!) την φάγαμε κι εμείς χθες βράδυ με τσίπουρο Λαζαρίδη (χωρίς γλυκάνισο) κι ήταν σούπερ.
    Άντε καλημέρες!

  3. Ο/Η mesecina trol λέει:

    εμείς χτες φάγαμε νου (κομμάτι κρέας όχι mind, έτσι δεν λέγεται? οεο. δεν ξέρω) στη γάστρα με καυτερή σάλτσα που είχε και λιαστές ντοματές, σαλάτα λάχανο με μια γιαουρτοσως πεντανόστιμη, και σπιτικό κανταίφι για κλείσιμο…και μετά είδαμε 4 ώρες LOST, ναι ναι, braindamage.

    α
    και η μαγείρισσα -μια φίλη- έφερε κρασί του μπαμπά της, εκείνο το πρωί μόλις είχαν ανοίξει το βαρέλι και νόμιζαν ότι δεν τους βγήκε καλό, οπότε και αυτή πήρε βιαστικά λίγο και ήρθε για φαγητό

    το κρασί όμως ήταν θεικό, το …αποτελειώσαμε

    εεε τώρα να το περιγράψω, είμαι ανίκανη, ήταν έντονο, πολύ δυνατό, ταίριαζε απόλυτα με το φαγητό και παράλληλα είχε κάτι το δροσερό, ‘τραβούσε’, oh nevermind, cannot describe, ε οκ ξυνόμαυρο βγάζουν εδώ, αλλά αυτό δε λέει και τίποτα, όλοι θα πειραματιστούν και θα βάλουν μέσα και καμιά άλλη ποικιλία, κάτι σε 10% βουλγάρικο, είναι συνηθισμένο

    αλήθεια, αυτό που λέμε ‘βουλγάρικο΄εδώ, έχει κανένας ιδέα τι ποικιλία είναι? εννοώ πως το λένε αλλού?

    α και επίσης, εδώ τα αμπέλια μερικοί τα βάζουν σε πλαγιές, μερικοί όχι, μερικοί κοντά σε νερά, μερικοί κάνουν νωρίς τον τρύγο, μερικοί αργότερα

    όλοι πειραματίζονται πάντως και ο μπαμπάς της φίλης έβγαλε απίστευτο κρασί φέτος

    μπορεί καλύτερο και από το δικό μας ….lol

  4. Ο/Η krot λέει:

    μιαμ! κι εγώ θέλω!

  5. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Τρολ:
    «Βουλγάρικο»; Τρέχα γύρευε…Δεν θεωρώ απίθανο να είναι η Νεγκόσκα, η ποικιλία που συμπληρώνει το Ξινόμαυρο στη Γουμένισσα. Από κει και πέρα μπορεί όντως να είναι κάποιο βουλγάρικο μαυρούδι και να χρειάζεσαι επαγγελματία του είδους για να σου πει. Τέλος πάντων.
    Οπωσδήποτε να επιδιώκεις τα κρασιά από πλαγιές πάντως, έστω και ήπιες. Είναι η μόνη διασφάλιση ότι δεν πρόκειται να λιμνάσουν νερά στη ρίζα του φυτού (πράγμα ιδιαίτερα κακό για την ποιότητα του σταφυλιού)
    4 ώρες LOST είπες; Γουάου! Και την άλλη μέρα τι κάνατε για αποτοξίνωση;

    @Κροτ:
    Στέλνω ταπεράκι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s