Αναδημοσίευση: Οινικό στίγμα

Από το κυρίως blog μου, που βρίσκεται εδώ, αναδημοσιεύω το ποστ με τίτλο Οινικό στίγμα, για να καταλάβετε τι είδους κρασιά μου αρέσουν.

Από τα κατά καιρούς συμφραζόμενα στα ποστ μου έχετε σίγουρα καταλάβει ότι με ενδιαφέρει το κρασί. Μάλιστα, εδώ και χρόνια, στις παρέες μου έχω βρεθεί περίπου αυτόματα στη θέση του sommelier. Μην φανταστείτε ότι έχω τίποτα φοβερές και τρομερές γνώσεις, απλά θυμάμαι ονόματα, αρώματα και γεύσεις και έτσι έχω διαθέσιμη στην κουρούπα μου μια database πολύ πιο ενημερωμένη από του μέσου καταναλωτή. Ε, ξέρετε τι λένε, στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, χεχεχε.

Έχω μεγάλο κόλλημα με το θέμα κρασί, πρακτικά ψύχωση. Διαβάζω, δοκιμάζω, ενημερώνομαι. Για να αντιληφθείτε το μέγεθος του βλαψίματος πρέπει να σας ενημερώσω ότι πήγα και έδωσα κατατακτήριες και πέρασα στο ΤΕΙ Οινολογίας, αφού είχα τελειώσει με Πολυτεχνείο και μεταπτυχιακό. Δυστυχώς τα ΤΕΙ είναι γεμάτα εργαστήρια και ένας εργαζόμενος δεν μπορεί να παρακολουθήσει κάτι τέτοιο. Περιμένω εναγωνίως να κερδίσω το Λόττο (το οποίο δεν παίζω) για να παρατήσω την καθημερινή εργασία και να σπουδάσω (dream on Μπαμπάκη!)

Είναι παράδοξο το πάθος μου αυτό, γιατί ο πατέρας μου πίνει περίπου ένα ποτήρι κρασί την εβδομάδα και η μητέρα μου ούτε τόσο. Κανείς στην οικογένεια δεν έπινε, με εξαίρεση τον ένα παππού μου (που ζούσε όμως στο χωριό και έπινε κυριολεκτικά ό,τι έβρισκε μπροστά του) και ένα θείο μου γεωπόνο, που εκδηλώθηκε…αργότερα. Πρωτοπόρος ο δικός σας! Πάντως, ξέρω ότι οι ψυχολόγοι λένε πως ο μηχανισμός με τον οποίο «επιλέγουμε» τις αναμνήσεις μας δείχνει πολλά για τον χαρακτήρα και τις προτεραιότητές μας. Εμένα λοιπόν μια από τις πιο έντονες παιδικές μου αναμνήσεις είναι μια εκδρομή που είχαμε κάνει με το δημοτικό στο οινοποιείο του Καμπά στα Μεσόγεια. Θυμάμαι πολύ ξεκάθαρα τις δεξαμενές, τον μούστο που μας έδειξαν, τον χώρο. Δεν ξέρω αν από αυτή την επίσκεψη ξεκίνησε το κόλλημά μου με το κρασί (ή με την χημική βιομηχανία) αλλά πάντως και τα δύο τα έχω να με ταλανίζουν.

Ενθουσιάζομαι με το εύρος και την ποικιλομορφία της απόλαυσης που παρέχει το κρασί. Η όψη, το άρωμα και η γεύση μπορούν να προέρχονται από δεκάδες διαφορετικούς παράγοντες και το πώς θα τα ταιριάξεις με το φαγητό και όχι μόνο σου δίνουν και άλλους συνδυασμούς. Γιατί το κρασί πρέπει πρώτα από όλα να το προσεγγίσεις σαν κάτι απλό και καθημερινό και μετά να το διαλέξεις και με βάση το ποιοι θα το πιούνε και υπό ποιες συνθήκες. Οι πετυχημένες επιλογές μπορούν να απογειώσουν πραγματικά μια βραδιά. Και μόνο το ότι κάποιοι άνθρωποι σε ένα μακρινό μέρος του κόσμου πριν από μερικά χρόνια δούλεψαν για αυτό που θα απολαύσεις εσύ τώρα, είναι συναρπαστικό.

Από κει και πέρα βέβαια όλα είναι θέμα προσωπικού γούστου. Δεν έχει σημασία ποιο κρασί είναι γενικά καλό αλλά ποιο σου αρέσει εσένα. Προσωπικά, προτιμώ την φινέτσα από την δύναμη και την πολυπλοκότητα από τον εντυπωσιασμό. Δεν θέλω κόλπα που κρύβουν την γεύση της ποικιλίας και της περιοχής (οπότε δεν μου αρέσει το έντονο βαρέλι στη γεύση) και δεν εκτιμώ τους κτηνώδεις βαθμούς αλκοόλ που απλώς κάνουν θόρυβο. Θέλω την φρεσκάδα και τα αρώματα, αλλά δεν μου αρκούν αν κάθονται πάνω σε ένα πλαδαρό υγρό. Και γενικά προτιμώ τα τοπικά κρασιά με τα τοπικά πιάτα και με ενδιαφέρει να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα.

Χοντρά – χοντρά, έμαθα να πίνω κρασί με Νάουσα. Πριν από περίπου 15 χρόνια, ο κόσμος που ήθελε να εντυπωσιάσει το ραντεβού του παράγγελνε ακόμα στα εστιατόρια ροζέ Αγιορείτικο Τσάνταλη  Το μόνο σοβαρό κρασί που έβρισκες ευρέως ήταν το Gran Reserva του Μπουτάρη, το οποίο παραμένει η επιτομή της Νάουσας για μένα (αν και υπάρχουν καλύτερες Νάουσες στην αγορά: πρώτη και καλύτερη η Ράμνιστα, και από κοντά ο Μελιτζανής ας πούμε). Ο Παπαϊωάννου είχε μόλις αρχίσει να ακούγεται και υπήρχε κόσμος που νόμιζε ότι το Cabernet Sauvignon είναι μείγμα από δύο ποικιλίες.

Σήμερα βέβαια το κρασί έχει γίνει κι αυτό status symbol και ο κάθε τυχάρπαστος νομίζει ότι έπιασε τον ταύρο από τα @ρχίδι@ επειδή έτυχε και είδε στο σινεμά το Sideways. Γκρουμφ! Τουλάχιστον, εξακολουθώ να απολαμβάνω το Ξυνόμαυρο σε πολύ καλύτερες εμφιαλώσεις, είτε μόνο του είτε σε blends (Κτήμα Γιαννακοχώρι rulez λέμε). Επίσης, πιστεύω ότι η Νεμέα, μέσα στον ωκεανό κρασιού που παράγει, βγάζει κάποια πολύ λαχταριστά πράγματα. Να αναφέρω εδώ την Γαία Οινοποιητική, τον Σκούρα, το Κτήμα Δρυόπη του Τσέλεπου, ενώ σας διαβεβαιώ ότι θα σας στείλει αδιάβαστους το Μικροκλίμα του Παπαϊωάννου (ακριβούλι). Η γειτονική Μαντίνεια έχει επίσης το ενδιαφέρον της, με Τσέλεπο και Αντωνόπουλο να κλέβουν την παράσταση: φινετσάτο λευκό, ό,τι πιο κοντινό έχουμε στην Αλσατία, αν και σαφώς πιο όξινο. Μιας και είπα για Αντωνόπουλο, να πιείτε το Chardonnay του, είναι ό,τι πιο κοντινό σε Βουργουνδία μπορείτε να δοκιμάσετε για τα λεφτά που κοστίζει. Περιοχή πραγματικά μοναδική στην Ελλάδα είναι η Σαντορίνη, τόσο για τα υπέροχα και ιδιαίτερα ξηρά λευκά της όσο και για το αμαρτωλά γλυκό Βινσάντο (παλαιωμένο αξίζει όσα λεφτά κι αν σας ζητήσουν για αυτό). Θεωρώ ότι τρομερό δυναμικό έχει η Ραψάνη καθώς και η Ζίτσα, αλλά και κάποια νησιά όπως η Ικαρία ή η Χίος που δεν έχουν ΟΠΑΠ αλλά ιστορικά παρήγαγαν εξαιρετικά κρασιά επί αιώνες. Να αναφέρω επίσης εκτός ΟΠΑΠ δύο παραγωγούς που εκτιμώ ιδιαίτερα, τον Γεροβασιλείου και τον Μούντριχα (Κτήμα Αβαντίς). Ο δεύτερος μάλιστα με εντυπωσίασε με το Sauvignon Blanc του, γιατί είναι μια ποικιλία που γενικά δεν μου αρέσει, ενώ το δικό του ήταν μια έκρηξη δροσιάς και απόλαυσης.

Όσο για τις λεγόμενες διεθνείς ποικιλίες, όπως καταλάβατε και από παραπάνω, δεν είμαι άνθρωπος του Cabernet ή (πολύ περισσότερο) του Merlot. Δεν το παίζω ανώτερος ως προς το Bordeaux, αντιθέτως, αλλά την πλημμύρα πανομοιότυπων αδιάφορων κρασιών που παράγονται όπου τύχει στον πλανήτη την αποφεύγω. Οι αγαπημένες μου ποικιλίες είναι οι Pinot Noir και Syrah: πιστεύω ας πούμε ότι ένα καλό Chambolle – Musigny είναι ίσως η μοναδική απόλαυση που μπορεί να συγκριθεί ευθέως με το σεξ, ενώ ένα Grand Cru της περιοχής σε πολύ καλή χρονιά θα κερδίσει την σύγκριση!. Δεν λέω ποτέ όχι σε κλασικά, παλαιομοδίτικα ατσάλινα Chardonnay (από το Chablis κατά προτίμηση) ή Riesling. Μου αρέσουν πολύ τα κρασιά από St-Joseph, Rioja, Barolo, Brunello di Montalcino (εντάξει, δεν έχω πιει και χιλιάδες μπουκάλια από δαύτα), καθώς και τα Tawny Port. Εκτιμώ την Χιλή και την Αυστραλία, αλλά εκνευρίζομαι με τα έντονα, κτηνώδη κρασιά που μερικές φορές φτιάχνονται εκτός Ευρώπης, με στόχο τον εντυπωσιασμό και όχι την απόλαυση. Παρεμπιπτόντως, μέτραγα τις προάλλες τις χώρες από τις οποίες έχω δοκιμάσει κρασί και έφτασα αισίως τις 19, από τις οποίες ορισμένες είναι αρκετά ξεκούδουνες επιλογές.

Όλα τα παραπάνω είναι μια ασύνταχτη και αναρχοαυτόνομη (και σύντομη!) παρουσίαση της σχέσης μου με το κρασί. Πίνω κρασί σχεδόν σε κάθε γεύμα μου στο σπίτι και προσπαθώ να εμβαθύνω στην απόλαυσή του προσεγγίζοντάς το με κάποιες επιπλέον πληροφορίες. Ωστόσο, δεν πρόκειται να σταθώ ποτέ στα πρέπει και στα must της βιβλιογραφίας. Το κρασί είναι πρώτα από όλα διατροφική αναγκαιότητα και αφορμή για από κοινού απόλαυση με φίλους. Και τα δύο αυτά πρέπει να είναι πάντοτε απενεχοποιημένα και απολαυστικά. Η πολύ ανάλυση ξεφτιλίζει την απόλαυση, οπότε λέω να το κόψω εδώ. Άλλωστε, με τα παραπάνω έχετε κάποιες ιδέες ώστε (α) να δοκιμάσετε κάποια πράγματα και (β) να ξέρετε τι είδους δώρα θα σας εξασφαλίσουν μια θέση στην καρδιά μου – χαχαχαχαχα

Άντε, στην υγειά μας!

ΥΓ: Όλο αυτό το παραλήρημα ξεκίνησε με αφορμή ένα ποστ της Τρολ, εδώ.

Advertisements

5 comments on “Αναδημοσίευση: Οινικό στίγμα

  1. Ο/Η antonis_x λέει:

    Καλή αρχή και καλά κρασιά!

  2. Ο/Η pascal λέει:

    Τέλεια ιδέα το μπλογκ φίλτατε.
    Δεν ανησυχώ και για την εκτέλεση. Είμαι σίγουρος ότι θα είναι εξίσου καλή.

  3. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Αντώνης_Χ:
    Ευχαριστώ φίλε, και για το ποδαρικό και για τις ευχές!

    @Πασκάλ:
    Να είσαι καλά man, ευχαριστώ, και να είσαι σίγουρος ότι στις δοκιμές που θα προηγούνται των ποστ θα σε αναγκάσω να συμμετέχεις!

  4. Ο/Η Kounelos λέει:

    Μπράβο για το blog και περισσότερο μπράβο για το ερασιτεχνικό του πράγματος. Εύχομαι να το επισκέπτονται και να postάρουν πολλοί. Περισσότερο όμως εύχομαι να δημοσιοποιούν προτάσεις για καλά κρασιά, ώστε να τα απολαμβάνουμε όλοι.
    Υπό την προϋπόθεση ότι τα έχουν δοκιμάσει πρώτα οι ίδιοι ως απλοί καταναλωτές και να μην επηρεάζονται από τις διάφορες κριτικές, οι οποίες είναι από τη βάση τους ασταθείς και πολλές φορές υποβολιμαίες ή χειρότερα πληρωμένες.
    Παλαιότερα όταν άρχισα το σπορ της οινοποσίας εμπιστεύτηκα διάφορους μέσα από έντυπα κατά τα άλλα «σοβαρά» και προτού να μάθω ξόδεψα τρελά λεφτά.
    Για τα γούστα σου, στις Νάουσες θα συμφωνήσω. Βάλε στη λίστα σου και τον Μουραφετλή (αν τον δοκιμάσεις θα καταλάβεις). Βρήκα μια Νάουσα του Μελιτζανή του 1995 πριν από δυο χρόνια σε μια κάβα στη γωνία Αγίου Δημητρίου και Σοφοκλέους στη Θεσσαλονίκη (ο ίδιος είχε και ένα μαγαζί στη Μητροπόλεως). Το άνοιξα προχτές και έμεινα παγωτό. Παγωτό λέμε. Φοβερό κρασί. Και να σκεφτείς ότι η ετικέτα ήταν όλη στα γερμανικά, διότι ο τύπος της κάβας το είχε επανεισάγει από Γερμανία…
    Κάτι σαν τα κρασιά του Κόκκαλη, τα οποία επί χρόνια τα κυκλοφορούσε στη Γερμανία και στην Ελλάδα μόλις πρόσφατα τα έφεραν. Δοκίμασε την Trilogia του Κόκκαλη και θα καταλάβεις για τι μιλάω. Αυτή θα τη βρεις στην κάβα Μέθη, στην Εθνικής Αντιστάσεως σε τσιμπημένη τιμή.

  5. Ο/Η mpampakis λέει:

    @Κούνελος:
    Αυστηρά ερασιτεχνικό αγαπητέ. Ούτε σχέση με το κρασί επίσημη έχω, ούτε και νομίζω ότι θα αποκτήσω ποτέ. Μπλόγκερ είμαστε: γράφουμε για το κέφι μας. Και όχι για την πλάκα μας.
    Άλλωστε, να εκφέρεις άποψη για μπουκάλια που δεν έχεις δοκιμάσει είναι τουλάχιστον γελοίο. Μην ξεχνάς πάντως ότι διαβάζοντας μια κριτική (για κρασί, για ταινία, για βιβλίο, δεν έχει σημασία) πρέπει να πας πέρα από το καλό/κακό και να δεις αν η περιγραφή δείχνει κάτι ταιριαστό με τα δικά σου γούστα.
    Τρελή ιστορία αυτή με την γερμανική Νάουσα! 😉 Εμένα μου άρεσε και αισθητικά η παλιά ετικέτα του Μελιτζανή, σε αντίθεση με την τωρινή.
    Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν κατοικώ στη Θεσσαλονίκη, αλλά στο Αθηναϊστάν. Παρόλα αυτά, καλό είναι να κάνεις συγκεκριμένες παραπομπές στα σχόλια επειδή όλο και κάποιος βορειοελλαδίτης θα τύχει να τα διαβάζει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s