Στὸ νυχτερινὸ κέντρο
Τώρα ποὺ παίζει τὸ βιολὶ κι ἔχουμε πιεῖ τόσο πολύ,
ποὺ μ᾿ ἕναν ἔρωτα τρελὸ σὰ νά ῾μαστε δεμένοι,
σ᾿ ἕνα συντρόφεμα ζεστό, βᾶνε ξανὰ νὰ ζαλιστῶ,
μέσ᾿ στ᾿ ὄνειρό σου νὰ κλειστῶ. Τὸ μόνο ποὺ μοῦ μένει.
Γιατὶ ἂν λείψει τὸ κρασὶ κι φύγεις ἄξαφνα κι ἐσὺ
καὶ βουβαθεῖ καὶ τὸ βιολὶ μὲ τὸ γλυκὸ βραχνᾶ του,
μεσ᾿ στῆς καρδιᾶς μου τὸ κενό, μεγάλο σὰ τὸν οὐρανό,
θ᾿ ἀκούσω πάλι τὸ βραχνὸ τραγούδι τοῦ θανάτου…
Ναπολέων Λαπαθιώτης
Το παραπάνω ανέβηκε σε απάντηση της ευγενικής πρόσκλησης του Δημήτρη Ρ. , σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια που έχουν “ξεσπάσει” στην μπλογκόσφαιρα. Προσωπικά, θεωρώ ότι βρήκα το ultimate ποίημα για να απαντήσω: κρασί, συντροφικότητα και θάνατος, όλα μέσα σε μόλις 8 στίχους. Απλώς Τέλειο.
Πάσα δίνω σε:
Αυτό κι αν είναι ασύρτικο ποίημα.
Καλά έκανες, φτάνουν οι 8 γραμμές αν θες να πεις τα πρέποντα.
Μην κυττάς που μου χρειάστηκαν πολλές περισσότερες. Είναι βλέπεις μακρύς ο δρόμος ως την Ελευσίνα σαν κινήσεις από Ιερά οδό…
Ε, δεν το έγραψα κι όλας εγώ, απλώς το διάλεξα.
ναι, ναι, συμφωνώ!!!
@Κροτ:
Από σαφήνεια πάσχουμε σήμερις. Συμφωνείς με τι, καλέ;
[...] ακόμα την φαεινή ιδέα να με καλέσει σε αυτό το μπλογκοπαίχνιδο που λέγεται « αντισταθείτε [...]
Ομορφο ιστολόγιο!
Αν θέλετε τσεκάρετε: http://www.drink-o-logy.blogspot.com
@Θάνος:
Σ’ευχαριστώ. Και το δικό σου πολύ ενδιαφέρον. Μου άρεσε ιδιαίτερα το ποστ για το αψέντι.