Μα μοιάζει τώρα αυτός στον Steven Spurrier?

Τα τελευταία χρόνια, κάτι το Sideways κι η επιτυχία του, κάτι οι γενικά συχνότερες αναφορές σε ταινίες σε θέματα φαγητού και κρασιού, οι οινο-ταινίες φαίνεται να γίνονται μόδα. Και εδώ και καιρό είχα μάθει ότι θα κάνουν μια ταινιά βασισμένη στην διάσημη δοκιμή του Παρισιού, το 1976, την δοκιμή που έκανε την διεθνή αγορά κρασιού να γυρίσει και να κοιτάξει στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Κι ακόμα παραπέρα μάλιστα…

Η ταινία λοιπόν γυρίστηκε, και ο τίτλος αυτής Bottle Schock - εδώ είναι το trailer.

Μοιάζει όμως τώρα ο Alan Rickman στον Steven Spurrier? Είμαστε σοβαροί; Ο σατανικός σερίφης του Νότινγκχαμ; Τσκ τσκ τσκ - με τίποτα!

Βρείτε τις 7 διαφορές ανάμεσα στις εικόνες

Ειδικά αν δεις φωτογραφίες αρχείου και συνειδητοποιήσεις πώς έδειχνε ο Spurrier πριν 32 χρόνια…

Φοβάμαι πάντως ότι πάει για πολύ αμερικανιά η ταινία. Υπάρχει και εναλλακτικό trailer εδώ - που μοιάζει να έπεσε στη μαρμίτα με το τυπικό Χόλυγουντ όταν ήταν μικρό. Είχαν μόνο τα όνειρά τους για να στηριχτούν και τέτοια. Ως εκ τούτου, δεν θα έλεγα ότι την περιμένω ανυπόμονα…

Ορθή επανάληψις

Αυτή την εποχή όλοι προτείνουν κρασιά για τα πασχαλινά εδέσματα. Όπως όμως είχε πει ο Όσκαρ Γουάϊλντ όταν του είχαν ζητήσει μικρές τροποποιήσεις σε κάποιο βιβλίο του, “ποιος είμαι εγώ για να αλλάξω ένα αριστούργημα;”

Ιδού λοιπόν η μεγάλη (μην γελάτε, σας βλέπω!) περσινή επιτυχία Το Πάσχα και τα κρασιά του.

Καλή Ανάσταση και να περάσετε υπέροχα!

Αφού σας λέω ότι δεν είμαι αλκοολικός!

Πριν λίγες μέρες δείπνησα σε ένα από τα ελάχιστα εστιατόρια της Αθήνας που σερβίρει παραδοσιακή κουζίνα γαλλικού μπιστρό – ίσως είναι το μοναδικό που πετυχαίνει τόσο τις αυθεντικές γεύσεις. Δεκαπέντε φιλέτα, δεκαπέντε εντρακότ, με τις ίδιες σάλτσες και μάλιστα πολύ καλοφτιαγμένες. Δεν τα πετυχαίνεις αυτά κάθε μέρα.

Καθίσαμε λοιπόν και η καλή μου έθεσε το θέμα επί τάπητος «Αποφάσισα ότι μου αρέσει το Merlot.» Έκανα ότι δεν άκουσα, αλλά εκείνη επέμεινε. Τι να κάνω κι εγώ, ο πτωχός πλην τίμιος εραστής του Pinot Noir, αποφάσισα να της κάνω το χατήρι και με τα μοσχαρίσια φιλέτα / εντρεκότ που θα έφταναν σύντομα μπροστά μας (ψημένα ακριβώς όπως τα ζητήσαμε!) να ακολουθήσω την συμβατική σοφία που λέει claret και συγκεκριμένα Merlot.

Πήραμε το Chateau Julia του Κ. Λαζαρίδη, έχοντας προηγούμενη (θετικότατη) εμπειρία από τα λευκά της σειράς. Το κρασί ήρθε και ήταν γενναιόδωρο, πλούσιο, τραγανό σχεδόν. Χαρωποί προχωρήσαμε με το γεύμα μας όταν συνειδητοποιήσαμε ότι με δυσκολία τελειώσαμε το πρώτο ποτήρι. Με το τέλος του γεύματος δεν είχαμε καν τελειώσει ένα μπουκάλι – και μιλάμε για ένα ζευγάρι ανθρώπων που συνήθως παλεύει την στάθμη και στο δεύτερο! Το χρώμα ήταν ένα αστραφτερό μαύρο, η μύτη ζεστή και ορεκτική, η επίγευση νόστιμη. Τι έφταιγε; Το βρήκα μετά από λίγο: το 14,5% αλκοόλ, να τι έφταιγε!

Το αλκοόλ είναι φυσικά αναπόσπαστο τμήμα του κρασιού, διαφορετικά θα πίναμε όλοι Ribena. Ωστόσο, δεν ξέρω τι είδους άνθρωποι αντέχουν να πιουν μισό μπουκάλι με τόση αλκοόλη μέσα του που πρέπει να χρησιμοποιείς μαχαιροπήρουνο αντί για ποτήρι! Σοβαρά τώρα, μπορεί στην πρώτη ή δεύτερη ή τρίτη γουλιά να ευχαριστιέσαι τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του κρασιού – άλλωστε, το άφθονο αλκοόλ δίνει πλούτο και στρογγυλάδα. Μετά από λίγο όμως, το στόμα κουράζεται. Ακόμα και με ένα κλασσικό κομμάτι κρέατος, η άφθονη πρωτείνη αποδεικνύεται λίγη.

Η τρέλα για υπερ-ώριμα σταφύλια έχει γεμίσει τον τόπο κρασιά με 14% και 14,5% αλκοόλ – και το όριο δεν είναι τυχαίο, καθώς από κει και πάνω αλλάζει ο συντελεστής ΦΠΑ! Η γνώμη μου; Είναι κρασιά blockbuster. Εντυπωσιάζουν με τα ειδικά εφέ τους και την πληθωρικότητά τους, αλλά τελικά κουράζουν. Δεν είναι όλα έτσι φυσικά, όμως σε τόσο υψηλό αλκόολ πρέπει και όλα τα άλλα χαρακτηριστικά (π.χ. οξύτητα) να είναι πολύ υψηλά για να ισορροπεί το τελικό αποτέλεσμα. Και αυτό είναι δύσκολο. Προτιμώ τα σεμνά 12% και 13% παρά τα αδάμαστα κτήνη που πλησιάζουν περισσότερο την περιοχή του Port παρά αυτήν του επιτραπέζιου οίνου.

Αντιγράφω από τον Alpha Wine Guide 2008: «Ένα πληθωρικό και πλήρες σύνολο που, παρά το αλκοόλ, διατηρεί την κομψότητά του» - η έμφαση δική μου. Διαφωνώ εν μέρει. Κι αυτό γιατί είναι διαφορετικό να δοκιμάζεις το κρασί σε μια διαδικασία γευσιγνωσίας και διαφορετικό να το καταναλώνεις. Μπορεί να απολαμβάνω το αλκόολ μου, αλλά – πιστέψτε με – δεν είμαι αλκοολικός. Και ναι μεν το συγκεκριμένο κρασί είχε ένα σωρό θετικά πάνω του, αλλά σε συνθήκες τραπεζιού κούραζε, και κούραζε αδικαιολόγητα.

Σχετικά θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει: πριν από χρόνια είχαν ζητήσει από τον ιδιοκτήτη του Ch.Haut Brion να σχολιάσει την γνώμη των κριτικών που λέγανε ότι το Ch.Haut Brion 1982 δεν είναι τόσο καλό όσο το Ch.Latour 1982 κι αυτός απάντησε ότι τα κρασιά του τα φτιάχνει για να πίνονται μαζί με φαγητό και όχι μαζί με το Ch.Latour. Θα ήμουνα ευτυχής να το βλέπω αυτό: κρασιά που φτιάχνονται με σκοπό να καταναλωθούν από αληθινούς καταναλωτές, γύρω από ένα αληθινό τραπέζι και όχι μόνο για να εντυπωσιάσουν σε μια γευσιγνωσία λίγων γουλιών. Θα έδινε άλλη εντιμότητα στα ποτήρια μας.

Οινόραμα 2008 – been there, done that, (almost) got the t-shirt

Η εκδήλωση:

Το Οινόραμα είναι ξεκάθαρα η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη οινική έκθεση στην Ελλάδα, με ιστορία από το 1994 (αν δεν κάνω λάθος) περίπου την εποχή που πρωτο-βγήκε το ΕΥ και έγινε η πρώτη απονομή Χρυσών Σκούφων (προϊστορικά χρόνια λέμε). Γίνεται κάθε δύο χρόνια και συγκεντρώνει, εκτός από περίπου όλους τους οινοπαραγωγούς και εισαγωγείς, πολλές εταιρείες που εμπορεύονται εξοπλισμό οινοποίησης – εμφιάλωσης – ετικέτας κλπ. Έχει καθιερωθεί ως το ραντεβού του οινικού κόσμου της Ελλάδας κάθε δύο χρόνια.

Το μέρος:

Η έκθεση σταδιακά μεγαλώνει και πλέον έχει γιγαντωθεί. Με τις καλύτερες των προθέσεων αποκλείεται να δει κάποιος πάνω από 20% των εκθετών – τα περίπτερα έχουν φτάσει τα 350 (!) και πάλι έλειψε κόσμος.  Φέτος έγινε για πρώτη φορά στο MEC της Παιανίας κι εδώ αρχίζω να γκρινιάζω. Ο χώρος είναι μεγάλος και άνετος, αλλά αμφίβολα λειτουργικός. Κατ’ αρχήν υπάρχει πρόβλημα με το παρκάρισμα – εμείς καταλήξαμε σε κάτι χωράφια απέναντι. Η χαρτογράφηση των περιπτέρων είναι ελλειπής και λανθασμένη (π.χ. το Κτήμα Μιχαλάκη που έψαχνα δεν φαινόταν στους χάρτες). Δεν υπήρχε κάποιου είδους «διαδρομή» για τον επισκέπτη, απλώς τα περίπτερα έχουν τοποθετηθεί σε μια μακρυά (έως ατελείωτη) αίθουσα – ενδιαφέρον ότι όσα αφορούν εξοπλισμό ήταν σε διακριτό χώρο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται Τέλος, υπήρχαν μικρές ενδείξεις που έδιναν την εντύπωση της φτήνιας: π.χ. με την είσοδο παίρνεις τπ συλλεκτικό ποτηράκι σου, αλλά σου ξεκαθαρίζουν ότι αν έρθεις και δεύτερη μέρα, θα πρέπει να ξαναφέρεις το ποτήρι ( φάουλ) ενώ είχαν ξεμείνει και από σακούλες (δεύτερο φάουλ – ήταν και πρωί, φαντάσου τι θα γινόταν αργά το απόγευμα!).

Η ημέρα:

Επειδή «χρησιμοποιώ» αυτές τις εκθέσεις για να δοκιμάζω είτε παραγωγούς που δεν ξέρω είτε καινούργια κρασία ή, τέλος, κρασιά που έχω πολύ καιρό να δοκιμάσω, προτιμώ να έχω ελευθερία κινήσεων. Περισσότερο από τις πιθανές δημόσιες σχέσιες που κάνει κόσμος στις εκθέσεις εγώ πάω ως μελλοντικός καταναλωτής: διαλέγω ώρες που η έκθεση είναι περίπου άδεια. Και αυτή την φορά έτσι έγινε, πήγαμε Σάββατο πρωί, δοκιμάσαμε τα πάντα χωρίς να αργήσουμε και φύγαμε πριν πλακώσουν οι μεσημεριανές…ορδές. Παρόλα αυτά, να διευκρινίσω ότι ο κόσμος ήταν όμορφος και αρκετά άνετος, ακόμα και αν ο χώρος ήταν γεμάτος επαγγελματίες του….χώρου.

Οι δοκιμές και οι εντυπώσεις μου:

Οινικοί αφορισμοί

Πίνω σαμπάνια όταν είμαι ευτυχισμένη και όταν είμαι λυπημένη. Μερικές φορές πίνω σαμπάνια όταν είμαι μόνη. Όταν έχω παρέα, την θεωρώ υποχρεωτική. Χρονοτριβώ μαζί της όταν είμαι πεινασμένη και πίνω όταν δεν είμαι. Αλλιώς, ποτέ δεν την αγγίζω – εκτός και αν διψάω.

Madame Lilly Bollinger

Κύριε, δοκίμασα το σέρυ σας και ειλικρινά προτιμώ την ποδάγρα.

Λόρδος Chesterfield, προς έναν έμπορο κρασιού που του έστειλε ένα μπουκάλι σέρυ διατεινόμενος ότι είχε την ιδιότητα να θεραπεύει την ποδάγρα.

Αν ο Θεός είχε απαγορεύσει στον άνθρωπο να πίνει, γιατί να δημιουργήσει ένα τόσο ωραίο πράγμα όσο το κρασί;

Καρδινάλιος Ρισελιέ

Ο άνθρωπος με τον οποίο συζητάς μετά από το τρίτο μπουκάλι, δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που κάθισε στο τραπέζι σου στην αρχή της βραδιάς.

Joseph Addison

Καινούργιο κρασί, φιλικό δείπνο και μουσική από ερασιτέχνες: τα τρία πράγματα που πρέπει να φοβάται κανείς.

Grimod de la Reyniere

Όποιος πίνει μόνο νερό έχει μυστικά να κρύψει.

Charles Baudelaire

Global warming και αμπελουργία

  

Δεν υπάρχει λόγος να αναπτύξω εξαντλητικά εδώ το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Όλοι, πλην του Τζωρτζ Ντάμπλιγιου και των συν αυτώ, ενημερωνόμαστε και προβληματιζόμαστε για τις αλλαγές στο κλίμα. Και δεν είναι τόσο οι αλλαγές στο κλίμα αυτές καθ’ αυτές όσο οι επιπτώσεις που προκύπτουν στην ποιότητα ζωής μας και στην ποιότητα ζωής των παιδιών μας που μας ανησυχούν.

Μέχρι και πριν λίγο καιρό διαπίστωνα με έκπληξη πως οι οινοποιοί ήταν οι πιο χαζοχαρούμενοι “αναγνώστες” του φαινομένου. Κάτι η αλλαγή του κλίματος, κάτι η δραματική βελτίωση των οινοπαραγωγικών τεχνικών, στην ουσία εδώ και 10-15 χρόνια έχουν εξαλειφθεί οι “κακές” χρονιές στις διάσημες περιοχές του πλανήτη. Οι οινοπαραγωγοί ζούσαν σε ένα ροζ συννεφάκι: Διάβαζα για παράδειγμα στο Decanter πριν λίγους μήνες (τεύχος Μαΐου 2007) μια επιφυλλίδα από τον Marcel Ducassse. (πρώην) διευθυντή του Chateau Lagrange στο St-Julien (κοινότητα του Bordeaux). Εντυπωσιάστηκα από αυτό που θεώρησα κοντόφθαλμο πανηγυρισμό: ο κος Ducasse δήλωνε ενθουσιασμένος για το πόσο εύκολο είναι πια να έχεις έναν καλό τρύγο στο Bordeaux, πόσο έχουν μετριαστεί τα προβλήματα παγετού την εποχή της ανθοφορίας ή βροχών την εποχή της συγκομιδής και πώς αυτό διασφαλίζει και τον οινοποιό και τον καταναλωτή για την σταθερή και αξιόπιστη ποιότητα του τελικού προϊόντος.

Και δεν αναρωτήθηκε αν οι αλλαγές στο κλίμα (και στο κλήμα) θα σταματήσουν εδώ; Δεν αναρωτήθηκε αν το φαινόμενο έχει σταθεροποιηθεί και φτάσαμε σε μια νέα μόνιμη κατάσταση ή η θερμοκρασία θα συνεχίσει να ανεβαίνει; Μην ξεχνάμε ότι η βέλτιστη στιγμή του τρύγου είναι όταν έχει επιτευχθεί ωριμότητα ή ισορροπία στους τέσσερις κύκλους ωριμότητας που αφορούν το σταφύλι: σάκχαρα, οξέα, φαινόλες και φρουτώδης χαρακτήρας. Ο κάθε κύκλος προχωρά με τον δικό του ρυθμό, ανεξάρτητα από τους άλλους, και αναλόγως του κλίματος. Έτσι, για κάθε κλίμα υπάρχουν ποικιλίες που παρουσιάζουν βέλτιστη ωρίμανση – αυτό όμως σύντομα θα αλλάξει.

Άφρονες και ομφαλοσκόποι λοιπόν όσοι βιάστηκαν να πανηγυρίσουν. Το φαινόμενο ούτε έχει σταματήσει ούτε πλησιάζει χρονικά το σημείο που θα ισορροπήσει εκ νέου το κλίμα του πλανήτη. Η υπερ-θέρμανση θα συνεχιστεί και η στιγμή που θα ξέρουμε τι καιρό να περιμένουμε πάνω από κάθε αμπελοτόπι αργεί.

 

Ευτυχώς για την πίστη μου στην κοινή λογική, έρχεται στο ίδιο περιοδικό λίγο καιρό αργότερα (τεύχος Ιανουρίου 200 ο Dr Richard Smart, σύμβουλος οινολόγος παγκοσμίου φήμης, να αντικρούσει την αισιοδοξία του monsieur Ducasse λέγοντας το προφανές: it ain’t over ‘till the fat lady sings. Δεν ξέρουμε ούτε πόσο ούτε πότε θα αλλάξει το κλίμα. Ξέρουμε σίγουρα ότι με τους σημερινούς ρυθμούς οι φημισμένες περιοχές του κόσμο ζεσταίνονται πολύ για να συνεχίσουν να καλλιεργούν τις ίδιες ποικιλίες.

Αντισταθείτε δια της ποίησης

Στὸ νυχτερινὸ κέντρο

Τώρα ποὺ παίζει τὸ βιολὶ κι ἔχουμε πιεῖ τόσο πολύ,
ποὺ μ᾿ ἕναν ἔρωτα τρελὸ σὰ νά ῾μαστε δεμένοι,
σ᾿ ἕνα συντρόφεμα ζεστό, βᾶνε ξανὰ νὰ ζαλιστῶ,
μέσ᾿ στ᾿ ὄνειρό σου νὰ κλειστῶ. Τὸ μόνο ποὺ μοῦ μένει.

Γιατὶ ἂν λείψει τὸ κρασὶ κι φύγεις ἄξαφνα κι ἐσὺ
καὶ βουβαθεῖ καὶ τὸ βιολὶ μὲ τὸ γλυκὸ βραχνᾶ του,
μεσ᾿ στῆς καρδιᾶς μου τὸ κενό, μεγάλο σὰ τὸν οὐρανό,
θ᾿ ἀκούσω πάλι τὸ βραχνὸ τραγούδι τοῦ θανάτου…

 Ναπολέων Λαπαθιώτης

 

Το παραπάνω ανέβηκε σε απάντηση της ευγενικής πρόσκλησης του Δημήτρη Ρ. , σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια που έχουν “ξεσπάσει” στην μπλογκόσφαιρα. Προσωπικά, θεωρώ ότι βρήκα το ultimate ποίημα για να απαντήσω: κρασί, συντροφικότητα και θάνατος, όλα μέσα σε μόλις 8 στίχους. Απλώς Τέλειο.

Πάσα δίνω σε:

Δειπνοσοφίσματα

Hungry for Life

Τα νέα της Ζίτσας

errata culinaria

Μαργαριταρένια

Εντυπώσεις από την 8η Oinotelia

Η εκδήλωση:

Τακτική ετήσια εκδήλωση, οργανωμένη από την Perfect Plan A.E. και το ομώνυμο περιοδικό με εκδότη τον Παύλο Παυλίδη. Εκτός από τις δοκιμές που εξασφάλιζες με το εισιτήριο εισόδου, υπήρχε και πρόβλεψη για κάποια σεμινάρια οινογνωσίας, με κάποιο επιπλέον κόστος. Ένα μειονέκτημα που έχει ως εκδήλωση είναι η έλλειψη συγκεκριμένου στίγματος που την διαφοροποιεί από άλλες εκθέσεις – εκτός κι αν κάποιος μπορεί να με πείσει ότι δεν μοιάζει με ένα Οινόραμα light.

Το μέρος:

Φέτος έγινε στο Μέγαρο Μουσικής. Εξαιρετικός χώρος, με άπλα και άνεση για εκθέτες και επισκέπτες. Πολύ καλύτερο από το συνηθισμένο στριμωξίδι που επικρατεί. Πολλά περίπτερα δεν ήταν ακριβώς για κρασί, αλλά για ντελικατέσεν, ψυγεία – συντηρητές, ποτήρια και καράφες, κοκ. Θα μπορούσες να τριγυρνάς από πάγκο σε πάγκο για ώρες.

Η ημέρα:

Πήγαμε Κυριακή πρωί, πριν το φαγητό, σχεδόν με το άνοιγμα για την ημέρα. Αυτό αποδείχτηκε σοφή κίνηση, αφού όταν φεύγαμε είχαν αρχίσει να καταφθάνουν ορδές επισκεπτών. Εμείς αντίθετα δεν χρειάστηκε να περιμένουμε καν σε όποιον από τους πάγκους θέλαμε να δοκιμάσουμε κάτι.

Οι δοκιμές και οι εντυπώσεις μου:

Στις εκθέσεις δεν δοκιμάζω συνήθως κρασιά που ήδη ξέρω αλλά κρασιά που είτε δεν έχω δοκιμάσει ποτέ είτε έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία δοκιμή μου. Από αυτή την άποψη δεν συνηθίζω να στέκομαι ξανά και ξανά στους πάγκους των ίδιων παραγωγών. Επίσης, θέτω ως προσωπικό όριο τις 15 με 20 δοκιμές. Μετά, ό,τι κι αν κατεβάζω μου φαίνεται ίδιο, οπότε δεν έχει νόημα. Προσπαθώ δε να ακολουθώ κάποια λογική συνοχή, αλλά δεν το πετυχαίνω πάντα.

Get connected!

Με αφορμή τα σχόλια του προηγούμενου ποστ, σκεφτόμουνα την εφοδιαστική αλυσίδα (γουάου!) μέσω της οποίας φτάνει το κρασί στο ποτήρι μας. Δεν θα πέσετε από τα σύννεφα αν ισχυριστώ ότι δεν αρκεί να θέλεις να πιεις ένα κρασί, πρέπει να καταφέρεις να το φέρεις μέχρι το ποτήρι σου.

Υπάρχουν κρασιά που κυκλοφορούν ευρέως, και μάλιστα είναι αξιοπρόσεκτα καλοφτιαγμένα, σε σχέση με αυτά που έβρισκες στο εμπόριο μέχρι πριν 12-15 χρόνια. Αν όμως θες να ξεφύγεις από την ζώνη των «μέχρι 6 ευρώ» ή από την Ελλάδα (χωρίς να σημαίνει αυτό , πρέπει να οργανωθείς κάπως. Άλλωστε, η πληθώρα προελεύσεων, ποικιλιών και τύπων κρασιών είναι ένας ακόμα λόγος να ενθουσιάζεσαι με τον κόσμο του οίνου. Πώς όμως θα τα βρεις στο κελάρι, το τραπέζι και το ποτήρι σου;

«Αγνό, χωριάτικο κρασί, χωρίς φάρμακο»

Για να διαβάζετε αυτό το blog, μάλλον είστε άνθρωπος που ενδιαφέρεται για το κρασί. Λίγο έως πολύ, το μικρόβιο του οινόφιλου κυκλοφορεί στο αίμα σας. Σας διαβεβαιώ λοιπόν ότι, παρά τις επιμελείς σας προσπάθειες, αυτό έχει μαθευτεί σιγά – σιγά από φίλους και συγγενείς και αρχίζουν να σας θεωρούν κάτι σαν ειδήμονα στα θέματα κρασιού.

Είναι λοιπόν λογικό θα μοιραστείτε κάποια γεύματα και δείπνα με φίλους και συγγενείς μέσα στις γιορτές. Ίσως μάλιστα να πάτε στον τόπο καταγωγής σας. Εκεί, όλο και κάποιος θα βρεθεί που θεωρεί ότι ξέρει να φτιάχνει κρασί και θέλει να δοκιμάστε από το δικό του. Αν σας το περιγράψει ως αγνό, χωριάτικο κρασί «σαν αυτό που έφτιαχναν οι πατεράδες μας» και αν η έμφαση των κοπλιμέντων του είναι πως δεν έχει φάρμακο (και όχι πως έχει άρωμα ή χρώμα) είστε καθ’ οδόν για μια φρικτή εμπειρία. Θα σας παρουσιαστεί ένα οξειδωμένο υγρό, άνοστο και δυσάρεστο, βαρύ και απωθητικό. Και επιπλέον, οι καλοί τρόποι θα επιβάλουν να το παινέψετε, όσο μαζοχιστικό και αν είναι αυτό. Έτσι, θα βρεθείτε να τιμωρείστε για την καλή σας την καρδιά, αφού θα σας σερβίρουν ξανά και ξανά αυτή την σιχαμάρα, καταστρέφοντας το κεφάλι και το στομάχι σας. Το χειρότερο είναι πώς θα πάνε στράφι οι σίγουρα υπέροχες προσπάθειες των μαγείρων της οικογένειας να κάνουν το κάτι παραπάνω, μέρες που είναι, ενώ με δυο – τρία μπουκαλάκια που θα είχατε διαλέξει αυτοπροσώπως, τα αποτελέσματα θα ήταν εγγυημένα.

Αυτό που μόλις περιέγραψα είναι για μένα ο απόλυτος τρόμος των γιορτών. Δυστυχώς, οι παρελθούσες δεκαετίες εφιαλτικών έως και δηλητηριωδών εμφιαλωμένων κρασιών και η έλλειψη οινικών εμπειριών (που θα επέτρεπε τις συγκρίσεις) έχει οδηγήσει σε αναπαραγωγή λανθασμένων πρακτικών. Σπάνια έως ποτέ θα είναι της προκοπής το κρασί που γίνεται σε ένα υπόγειο, με μόνο εξοπλισμό μια δεξαμενή και δυο – τρεις σωλήνες, χωρίς κανένα έλεγχο θερμοκρασίας, χωρίς καμία επιλογή πρώτης ύλης,. Ακόμα και το «φάρμακο», ο ανυδρίτης του θειϊκού οξέος, που προστίθεται σε ελάχιστες ποσότητες, συντελεί στην σταθεροποίηση του κρασιού και στην αποφυγή της οξείδωσής του – ούτε αυτό είναι θετικό λοιπόν. Η παραγωγή τρισάθλιων ροφημάτων που ούτε για ξύδι δεν είναι καλά είναι (δυστυχώς) ο κανόνας. Και ειδικά στις γιορτινές μέρες είναι κρίμα, πολύ κρίμα τα ποτήρια να μην κουδουνίζουν χαρωπά, γεμάτα απολαύσεις, και αντίθετα να καταλαμβάνονται από πορτοκαλί υγρά που κανονικά έπρεπε να απαγορεύονται από την συνθήκη της Γενεύης.

Σε τέτοιες στιγμές νιώθω τον πόνο σας, όπως είχα πει χαρακτηριστικά σε ένα ζευγάρι φίλων την ημέρα του γάμου τους. Υπάρχει τρόπος να το αποφύγετε, αλλά ενέχει και κάποιους κινδύνους. Και ιδού πώς:

Φοράτε τα σμιχτά σας φρύδια, αυτά που δείχνουν προσήλωση και αυτοσυγκέντρωση. Βάζετε το αγνό κρασί σε ένα ποτήρι γευσιγνωσίας. Το κρατάτε λοξά, μπροστά από μια λευκή κόλλα χαρτί, εξεταστικά σαν να το ανακρίνετε. Μετά το μυρίζετε και εκφράζετε δυνατά διάφορα μουγκανητά και επιφωνήματα. Άλλωστε πάντα αποφεύγουμε τις συγκεκριμένες λέξεις όταν δοκιμάζουμε, ενώ τα ααααααααααα, οοοοοοοοοοοο, και χμμμμμμμμμμμμ μπορούν να σημαίνουν τα πάντα και τίποτα. Ύστερα το βάζετε στο στόμα. Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο: αν το καταπιείτε, μπορεί να σας βάζουν να πίνετε από αυτό για μια ολόκληρη ζωή. Οπότε, γουρλώνετε τα μάτια και το φτύνετε ψεκάζοντας οποιονδήποτε βρίσκεται στο δωμάτιο και μόλις το ξεφορτωθείτε φωνάζετε δυνατά «Για όνομα! Αυτό είναι σίγουρα το πιο αηδιαστικό πράγμα που έχω βάλει στο στόμα μου, μετά από εκείνη τη νύχτα στη σκηνή του αρχηγού των προσκόπων!».

Ακολουθήστε τα παραπάνω βήματα και σίγουρα κανείς δεν θα τολμήσει να σας δώσει ξανά να δοκιμάσετε την οικιακή παραγωγή του. Από την άλλη, κινδυνεύετε σοβαρά να μην σας καλέσει ξανά κανένας από το σόι σας. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό βέβαια και θα έλεγα ότι σε ορισμένα σόγια ίσως είναι πολύ μικρό κόστος.

Να είσαστε καλά, γεροί και υγιείς, να περνάτε υπέροχα, και το 2008 να είναι ευτυχισμένο για σας και τους δικούς σας!